Ο Ζαμπούντα ήταν κόκκινος, όπως όλοι στη φυλή του έτσι και αλλιώς. Οι κεραίες του, μακριές και στητές, ξεπετάγονταν από το κεφάλι και ανιχνεύανε συνεχώς τον αέρα για δονήσεις, για μηνύματα φαγητού. Και αυτός περήφανος για αυτές, τις κρατούσε ψηλά για να ξεχωρίζει από τους άλλους. Για να είναι διαφορετικός.

Θυμάστε την ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος»; Σε όσους δεν θυμούνται να θυμίσω εγώ. Η ταινία που προβλήθηκε το 1997 περιγράφει ένα ροζ σκάνδαλο στην Αμερικανική πολιτική σκηνή και την προσπάθεια να κουκουλωθεί χωρίς πολιτικό κόστος.

Σηκώθηκες, πήγες για δουλειά, κουράστηκες, μπούχτισες, γύρισες το βράδυ στο σπίτι, έφαγες και κοιμήθηκες. Το πρωινό έρχεται γρήγορα, οι εικόνες που περιβάλλουν τον ονειρικό σου κόσμο τρέχουν σαν τρελές και καλπάζουν σαν καθαρόαιμα αραβικά σε μία έρημο ψάχνοντας απεγνωσμένα μία όαση.

Να έχεις καθαρή συνείδηση μας έλεγαν μια ζωή οι πιο μεγάλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Και τι είναι η συνείδησή σου για να είναι καθαρή; Ο πάγκος της κουζίνας ή τα τζάμια του αυτοκινήτου σου; Γιατί αν είναι κάτι παρόμοιο να πάρω ένα πανί να την καθαρίσω στη στιγμή.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πως οι καταστάσεις καθορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη από το βαθύτερο και μικρότερο κομματάκι που κρύβεται στο ναυάγιο της ψυχής μας μέχρι το εξωτερικό περίβλημα μας που δεσπόζει κάθε πρωί κάτω από τις ακτίνες του ήλιου φορώντας ένα προσωπείο ευτυχίας μέσα από τα πρόζακ, τις διαφημίσεις , τη μανία καταδίω