Υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω με τους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.

Αυτόν τον καιρό, καθ'ότι έγκυος και έχοντας ελλατώσει τις ώρες δουλειάς, έχω άπειρο ελεύθερο χρόνο κι έτσι έχω την ευκαιρία να διαβάζω πολλά βιβλία. Επίσης είναι σχετικά γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όλα τα συναισθήματα που βιώνει η μητέρα μεταφράζονται σε έκκριση χημικών ουσιών μέσα στον οργανισμό κι έτσι διοχετεύονται προς το έμβρυο και βιώνονται και από αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι λένε ότι η εγκυμονούσα πρέπει να αποφεύγει καταστάσεις που τη στενοχωρούν, την τρομάζουν, και γενικά της προκαλούν άσχημα συναισθήματα.

Ένα από τα βιβλία που ξεκίνησα να διαβάζω πρόσφατα ήταν η "Μοιραϊδα" της Εύας Ομηρόλη. Έχοντας ακούσει πολύ καλά λόγια από φίλες μου που το διάβασαν ήδη κι έχοντάς το στην κατοχή μου 3-4 χρόνια χωρίς να το έχω αγγίξει, σκέφτηκα ότι ήρθε η στιγμή να το διαβάσω. Στις πρώτες σελίδες η αφηγήτρια περιγράφει βιώματα από την παιδική της ηλικία, τα περισσότερα λυπητερά και στενάχωρα, κι έτσι έχοντας φτάσει στη σελίδα 50 κι έχοντας πλαντάξει στο κλάμα - είμαι που είμαι ευσυγκίνητη, τώρα που οι ορμόνες μου κάνουν πάρτυ υπάρχει κι ένας λόγος παραπάνω - σκέφτηκα να ρωτήσω μια από τις φίλες μου που το είχε διαβάσει κατά πόσο συνεχίζεται αυτό. Η απάντησή της: "Α, έτσι είναι όλο το βιβλίο, λυπητερό, ήξερες να γράφει η Ομηρόλη χαρούμενα βιβλία;"

Αμ δεν ήξερα, δε ρώταγα;

Φυσικά το βιβλίο το παράτησα. Έπρεπε να το περιμένω, αφού ό,τι προσπάθεια έχω κάνει τα τελευταία χρόνια να διαβάσω Έλληνα σύγχρονο συγγραφέα, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Επειδή όμως δεν μου αρέσει να βάζω ταμπελίτσες και όλους στο ίδιο σακί, είχα μια μικρή ελπίδα.. η οποία ωστόσο διαψεύστηκε. Και αναρωτιέμαι το γιατί. Γιατί τέτοια μιζέρια; Δεν μπορώ να δεχτώ εξηγήσεις του στυλ "αφού η κοινωνία μας είναι σκατά, οι καλλιτέχνες ζουν μέσα στην κοινωνία και εμπνέονται από αυτή, άρα και τα κείμενά τους δεν μπορεί να είναι εύθυμα". Πώς μπορεί να είναι όλοι τόσο απαισιόδοξοι; Τι είδους κύμα απελπισίας είναι αυτό; Άλλωστε σε άλλες μορφές τέχνης δεν ισχύει κάτι τέτοιο, ούτε συμβαίνει το ίδιο με την ξένη λογοτεχνία.

Πραγματικά αναρωτιέμαι.

Κι έτσι αναγκάζομαι να εκτιμώ τους ξένους συγγραφείς πολύ περισσότερο από τους Έλληνες, πράγμα πολύ άσχημο για την Ελληνική λογοτεχνία αν όλοι το βλέπουν όπως εγώ -τι να πώ, σε κάποιους μπορεί και να αρέσει η μιζέρια.