8 το πρωί στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης.
Έχω ξυπνήσει στις 6.30, έχουμε 'ετοιμάσει' τα παιδιά για τον παιδικό με τη γυναίκα μου και είμαστε στο αυτοκίνητο.Είναι από τις πολλές μέρες που ξυπνάς και αισθάνεσε αμέσως κουρασμένος ξέροντας τι σε περιμένει.
Μπροστά μας ένα αστικό λεωφορείο. Η κίνηση στους δρόμους τις πόλης μετρημένη ακόμη.
Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία προσπαθεί το λεωφορείο να στρίψει στην οδό Τσαλδάρη. Εκεί αρχίζουν όλα.
Το λεωφορείο αδυνατεί να πάρει τη στροφή,ένα πολυτελές αυτοκίνητο (όχι πως έχει σημασία η πολυτέλεια) με αναμμένα τα alarm στη γωνία του δρόμου εμποδίζει την κινησή.
Φυσικό επόμενο όσοι θέλουμε να κινηθούμε περιμετρικά της πλατείας εγκλωβιζόμαστε πίσω από το λεωφορείο. Αρχιζουν οι κόρνες, φωνές, η πίεση αναβαίνει (τα 35 θεωρείται κρίσιμη ηλικία για εγκεφαλικά και εμφράγματα πλέον). Δαγκώνω τα χείλια μου μην βρίσω και με ακούσει ο τριχρονος γιός μου στο πίσω κάθισμα που από τη στιγμή που άρχισαν οι κόρνες με ρωτάει με ρυθμό πολυβόλου "Μπαμπά τι; Μπαμπά τι;"
Έπειτα από 10-15 λεπτά (δεν κράτησα ώρα) βγαίνει από μία τράπεζα ένας καλοντυμένος κύριος 45-50 από μία τράπεζα κανει στον οδηγό του λεωφορείου με το χέρι τη χαρακτηριστική κίνηση "μισό λεπτό" και κάνει να πάει προς ένα ταχυφαγείο μάλλον για να παρει τον ΚΑΦΕ ΤΟΥ!!!!!!!!!!!!