Πολεοδομία ώρα 13.04.
Ώρα δουλειάς.
ΤΟ δράμα.
Στο σημερινό μας επεισόδιο θα παρακολουθήσουμε να ξετυλίγεται το δράμα ενός πατέρα που δεν ήθελε αλλά δεν μπόρεσε, που έπρεπε αλλά δεν έκανε, που ντρέπεται αλλά δε σέρνεται.
Τραγική φιγούρα αυτός ο δύσμοιρος πατέρας.
Ώρα 13.04 επαναλαμβάνω. Δύσμοιρος ανυποψίαστος νεαρός, εμφανίσιμος, επιχειρηματίας, με δικό του σπίτι – ωχ συγνώμη παρασύρθηκα-//
Επιστρέφω…λοιπόν νεαρός μηχανικός κατευθύνεται στην άγια αυτή υπηρεσία προς αποκόμιση απαντήσεων σε καίρια ερωτήματα που ΜΟΝΟ-το τονίζω- η υπηρεσία μπορεί να δώσει..
Στον 2ο όροφο περιμένεις...βλέπεις σειρά έχει ο φρεσκοξυρισμένος κύριος με ζιβάγκο και κοτλέ σακάκι - σπουδή στον αείμνηστο Ανδρέα (αυτό που πάλι όλοι είναι αείμνηστοι και τελευταίοι ηγέτες δεν το καταλαβαίνω...αλλά είναι άλλο θέμα) – να ψήνεται στους 180 στο γκριλ για τουλάχιστον 10 λεπτά μέχρι να πάρει την απάντηση που θέλει. Εν τέλει παίρνει το χαρτί του να φωτοτυπήσει και ηρεμεί και ο υπάλληλος που όσο να πεις εσυγχύσθην.
Καλησπέρα…καλησπέρα…μπα…μπαίνεις στο ψητό, αδιαφορεί, σε παραπέμπει στο γνωστό ψάξε μόνος σου και ξεκινάς και εσύ μέσα στο ρημαδιό. Ψάξε, ψάξε δε θα το βρεις…το βρίσκεις. Πρέπει να πας στον 4ο, αυτοί είναι για αυτές τις δουλειές…πάνε να κανείς εκεί αίτηση να στα δώσουν. Σε ευχαριστώ καλέ μου παππούλη και ανεβαίνουμε σκαλάκια για να μείνουμε fit.
4ος όροφος (κατά το αείμνηστο 13 όροφοι πάνω από τη γη….)ένα τέτοιο κλίμα…το άβατο το ίδιο. Παράξενη ηρεμία, πρωτοφανής έλλειψη κόσμου και συνωστισμού. Όλα όμως ξεκαθάρισαν μόλις διαπιστώθηκε ότι ητο άδεια τα γραφεία, εξ ου και το υπερθέαμα.
Καλησπέρα, με έστειλαν από τον 2ο για να…έξω είναι κρεμασμένα, δείτε τι θέλετε, ψάξατε τον αριθμό και ελάτε εδώ..τωρα το να ξέρεις τι ψάχνεις και να σου υποδεικνύουν που θα το βρεις μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα απέχει όσο να πεις παρά πολύ. Βρήκα τι θέλω (μάλλον). Ρωτήστε τον κύριο αυτός είναι για εδώ εγώ είμαι για το κομπιούτερ (ακόμα έτσι τα λένε ναι!).
Ώρα 13.17.
Γούστα.
Συγνώμη να ρωτήσω κάτι….
Συγνώμη λίγο, να ρωτήσω….
Και εκείνος δεν απάντησε.
INFO
Υψος: 1.75
Βάρος: Πολύ για το υψος του.
Μαλλιά: Λίγδα.
Μάτια: πίσω από τρελό ασημί σκελετό
Ρούχα: άσπρο πουκαμισακι, πρωην από μέσα νυν από έξω με τη γνωστή τσαλάκα από το σλιπ και μπεζουλι παντελόνι ολίγον κοντό.

Συγνώμη να σας ρωτήσω κάτι…
Πέρασε και προσπέρασε…κρατάει στο χέρι μπουκαλάκι άδειο από νερό και κατευθύνεται στη τουαλέτα. Προφανώς πάει να γεμίσει και θα ξαναρθεί..
Και όντος έρχεται σε λίγο η οπτασία. Αποφασισμένος, μπαίνω μπροστά προτάσσω τα στήθη του αγέρωχου ελεύθερου επαγγελματία α μπροστά στα κυβικά του…και τα κατάφερα.
Να ήθελα να ρωτήσω…μπλα μπλα μπλα.
Ναι βρες το εδώ και πάνε στο 2ο να κάνεις την αίτηση. Ναι δε καταλάβατε θέλω όμως να το δείτε για να μη κάνω λάθος.
Τσεκαρισμένο. Όποτε πεις σε δημόσιο υπάλληλο να δει κάτι μη το κάνεις λάθος, αυτό ήταν κομπλάρει και μπλοφάρει επί τόπου. Θαρρείς και αυτός θα επωμιστεί την αποτυχία. Πλησιάζει σε αηδιαστικό βαθμό να με συνθλίψει προφανώς με τον όγκο. Δε μασάμε…αρχίζω να δείχνω τι θέλω, τι ψάχνω και τα σχετικά και αρχίζει να φουντώνει συνάμα μέσα του η υστερία από το πουθενά. Αφού δεν ξέρεις, τι ηρθες εδώ…μάθε πρώτα…μα εδώ είναι απλά….τι απλά…γραψε ότι καταλαβαίνεις…και αποχωρεί.
Συγνώμη κυρία πρόεδρος τι να σας πω…ούτε εγώ κατάλαβα πως έγινε το κακό…πως ένιπτε? Δυο χρόνια άνευ αναστολής...μάλιστα...καλώς..
Αποχώρησε έτσι. Και ως γνωστός σπαζολας ξαναμπουκαρω, αλλά με πρόλαβε το τηλ. Ο γιόκας. Του τα ψέλνει γιατί σου λέει δεν έχει τόση ζέστη και δε πιστεύω να έβαλες κοντομάνικο, σε μισή ώρα να τσακιστείς να είσαι έτοιμος γιατί θα είμαι εκεί (ώρα 13.28). κόβει με το μάτι τον μαλακα που περιμένει και αδιαφορεί χειροτέρα…αλλά η υπομονή ανταμείβεται. Κλείνει γιατί πρέπει να ετοιμαστεί να φύγει και τότε ξαναέρχεστε να μου πειτε για να μη γραψω λαθος. Τσατιλα στα τέρματα, κόκκινο προγούλι και μια σταλιά ιδρώτα έτοιμη να αρχίσει να μουλιάζει το πτώμα. Πλησιάζει το θεριό και έρχεται η δικαίωση!!! Δε βγάζει τα γράμματα!!! Ντισκομπαλες από τον ουρανό, πίστα από φώσφορο και go go girls κατεβαίνουν από μπάρες straight from 6th floor από τα δημόσια έργα!!!
Πατίστας για πάντα!

Να μη τα πολυλογώ η εκδίκηση πάρθηκε μεν, το βόδι υπάρχει ακόμα. Και κατεβαίνω με το χαμόγελο της νίκης, λουόμενος από τα φώτα (I want lights, bright lights κάστα…)και με μιας κόβεται …μαχαίρι.
Αίτηση στο πρωτόκολλο. τελειωμένος νεαρός, μάλλον στην ηλικία σας (όχι τόσο νεαρός όσο εγώ, αυτό εννοώ), φακλανοκώλης, κοντό μαλλί, ύφος κάνε στη μπαντα μωρη, πουκαμισια Ralph Lauren να θέλει ο γκολφερ να του δώσει μια με το μπαστούνι να δει το ψωμιαδη μπαλαρινα, κοιτάει μέσα από το τζάμι καθώς έχει εκμεταλλευτεί βίαια με οοολοοο το σώμα του κάθε ίντσα δερμάτινης πολυθρονίτσας -wannabe a president- και μιλάει…σε μένα? Σε άλλον? Δεν είναι εφικτή η κλήση…αρνειται να πλησιάσει μη τυχόν και πεταχτεί Κανά σάλιο προφανα, και εξυπηρετεί δια της αποστάσεως.
Τι θέλεις? Ενικός τσκαλαριας - ηλικίας.
Μια αίτηση μπλα μπλα…
Δώσε.
Δίνω.
Ταυτότητα.
Μετά από 3 λεπτά διδακτορικό στο χαμενο χρονο του Προυστ, σκάει η φλασια και λειτουργεί το παιδί.
Πάλι δε μιλάει.
Πετάει χαρτί εκτυπωμένο (πολιτισμός, μέχρι πριν λίγο καιρό τα έδιναν γραμμένα στο χέρι, μετά από τύπου ταμειακή…α ρε νομαρχα τιμωρέ…)με ένα τηλέφωνο γραμμένο με δικά του καλλιτεχνικά γράμματα. Τέτοια κάνουν στο δημόσιο και δικαιώνομαι.
Δε μιλάει. Ναι να το κάνω τι? Παρτε εδώ κάποια στιγμή να δείτε αν είναι έτοιμο.
Κάποια στιγμή. Define kapoia stogmi… (mia stigmi in the night its sso hard to see…πάντα κολλάει ο υιός Βαρδης).
Και φεύγεις περιδιαβαίνοντας το κυλικείο που αχνίζει ωσάν φασολάδα από το καπνό (ναι εντάξει απαγορεύεται σε δημόσια κτίρια, γνωρίζω…)με μια εσανς όχι πικραμύγδαλο αλλά τριαντάφυλλου αρωματικού από τη Βουλγαρία σε ξύλινο μπιμπελό και σου ρχεται ο θάνατος.

Δεν ήθελε ο δόλιος καθόλου να βολέψει την κωλάρα του και θέλει να μας πείσει ότι δεν ήθελε, απλά έτυχε...Τι έτυχε ρε τελειωμένε που κολασμένα περίμενες τον από πάνω - ξέρεις αυτόν που ΤΟΤΕΣ είχε κάνει μεταπτυχιακό και εσύ καραδοκούσες στη γωνία ποτέ θα πει όχι?
Για ποιον λέω…πείτε για ποιον δεν θα πείτε.
Για αυτό σου λέω ποιος είδε τον δημόσιο υπάλληλο και δεν κατουρήθηκε?