Αναδημοσιεύουμε την παρακάτω συνέντευξη με τον Ηλία Ζάϊκο.
Η συνέντευξη είχε γίνει τον Ιανουάριο του 2006 και είχε δημοσιευτεί σε ένα παλιότερο site μας.

E-write: κ. Ζάϊκο, σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ για την ευκαιρία αυτή που μας δίνετε.

Η.Ζ.: Εγώ ευχαριστώ, για το ενδιαφέρον.

E-write: κ. Ζάϊκο, είστε ιδρυτικό μέλος του μακροβιότερου συγκροτήματος στην Ελλάδα. Πάνω από 20 χρόνια παίζεται και ηχογραφείτε. Παρόλα αυτά ούτε η διάθεση φαίνεται να σας λείπει, ούτε η έμπνευση. Που οφείλετε αυτό;

Η.Ζ.: Να σου απαντήσω με μια ερώτηση. Έτσι δεν θα έπρεπε να είναι με κάθε συνεπή μουσικό; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με κάποια μορφή τέχνης χωρίς να είναι δοσμένος και τρελαμένος.

Η αναζήτηση υπάρχει πάντα. Τα αποτελέσματα τώρα, δεν μπορούν να είναι πάντα αυτό που περιμένεις. Δηλαδή η έμπνευση δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς που μπορείς «σήμερα θα έχω έμπνευση». Τα ερεθίσματα επίσης, έρχονται φεύγουν. Κάπως έτσι κυλάει η ιστορία.

Αυτή όμως η διαρκής ενασχόληση με αυτό που μας αρέσει είναι αυτό που μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε. Κάπως έτσι συμβαίνει και με εμένα.

E-write: Έχετε χαρακτηριστεί ως το καλύτερο blues συγκρότημα της Ευρώπης. Οπότε εάν κάποιος έχει σημασία να αναφερθεί σε ένα τέτοιο χαρακτηρισμό είστε σίγουρα εσείς. Έχει νόημα η έννοια «καλύτερος» στο θέμα της μουσικής πιστεύετε; Νιώθετε καλύτερος η χειρότερος από κάποιους άλλους;

Η.Ζ.: Όχι. Για εμένα δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι περισσότερο για μιντιακή –ας μου επιτραπεί η έκφραση – κατανάλωση. Όχι ότι δεν έχουν λογική. Έχουν λεχθεί από κάποιους ανθρώπους οι οποίοι υπερβάλλοντας ενδεχομένως στην ευγένεια τους ή και πιστεύοντας ακόμα αυτό που λένε είπανε μια κουβέντα πολύ τιμητική για εμάς και τους ευχαριστούμε για αυτό.

Αλλά η έννοια καλύτερος και χειρότερος σαφώς και δεν υφίσταται κατά την ταπεινή μου άποψη. Τουλάχιστον από ένα επίπεδο και πάνω. Υπάρχει το γεγονός να μου αρέσει κάτι περισσότερο από κάτι άλλα αυτό φυσικά δεν είναι ζήτημα ότι είναι καλύτερο από κάτι άλλο. Σαφώς και δεν συντασσόμαστε με κάτι τέτοιο ούτε και θα χαρακτηρίζαμε ποτέ τους εαυτούς μας με αυτόν τον τρόπο.

E-write: Είναι δηλαδή μια κίνηση με καθαρά εμπορικούς σκοπούς ένας τέτοιος χαρακτηρισμός.

Η.Ζ.: Ναι π.χ. κάνει κάποιος μια συναυλία και διαφημίζει έτσι τον εαυτό του. Επειδή ίσως έχει λεχθεί κάτι τέτοιο το τονίζει στην αφίσα ή σε κάποιο δελτίο τύπου και το χρησιμοποιεί έτσι. Είναι σίγουρα τραβηχτικό και είναι και τιμητικό, δηλαδή δεν μπορείς να αρνηθείς ότι εάν κάποιος έχει πει κάτι αντίστοιχο είναι τιμητικό αλλά δεν είναι αληθινό. Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και ο καθείς που είναι σοβαρός στην δουλειά του γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτά δεν έχουν νόημα.

E-write: Μήπως έχουμε χάσει λίγο το νόημα; Μήπως στα πλαίσια της εμπορικότητας ψάχνουμε να βρούμε τον «καλύτερο» μόνο για να πείσουμε να αγοράσουν το έργο του. Εννοώ συγκεκριμένα ας δούμε το παράδειγμα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το οποίο διαφημίζετε ως μια αναβάθμιση του Πολιτιστικού τοπίου στην Θεσσαλονίκη αλλά αναλώνεται σε έναν ανταγωνισμό για το ποιος είναι καλύτερος. Έχει νόημα αυτός ο ανταγωνισμός για το καλύτερο τραγούδι; Έχετε πάρει μέρος σε δεκάδες φεστιβάλ στο εξωτερικό. Θα μπορούσε ίσως να έχει μια άλλη μορφή αυτό το φεστιβάλ πιστεύετε;

Η.Ζ.: Σαφώς και το πιστεύω. Κοίταξε να δεις το ζήτημα είναι γνωστό. Δεν υπάρχουν μυστικά σε αυτήν την ιστορία. Εάν μπεις στον χορό θα χορέψεις όπως λέει και η λαϊκή ρήση. Θα σου πως κάτι που ίσως ακουστεί αφοριστικό αλλά εν πολύς εκφράζει μια πραγματικότητα. «Αυτοί που μπορούν δεν θέλουν, και αυτοί που δεν θέλουν δεν μπορούν». Δηλαδή οι άνθρωποι που πραγματικά καίγονται για κάτι ουσιαστικό μέσα από την αναζήτηση, μέσω της τέχνης συνήθως δεν έχουν την δυνατότητα να πράξουν αυτό το οποίο κουβαλάνε μέσα τους και στην καρδιά τους. Αντίθετα εκείνοι οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να κάνουν πράγματα δεν ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο και καταναλώνονται στην πεπατημένη. Οπότε κάπως έτσι νομίζω συμβαίνει με όλα. Προσπάθειες προς τα πάνω ή προς τα κάτω πάντα γίνονται. Στην Ελλάδα όμως που απόλυτος κυρίαρχος είναι η τηλεόραση τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

E-write: Καλύτεροι ή όχι το πόσο σημαντικό συγκρότημα είναι οι Blues Wire κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Έχετε εξαργυρώσει αυτήν την επιτυχία; Δηλαδή σκεφτείτε εάν κάποιος θέλει να γίνει μουσικός και έχει εσάς ως παράδειγμα θα το σκεφτεί πολύ αρνητικά εάν με τέτοια επιτυχία και ιστορία και καριέρα η μουσική σας δεν σας αποδίδει εκτός προσωπικής ικανοποίησης και εκπλήρωσης των ονείρων σας ίσως, και μια αξιόλογη οικονομική ανταμοιβή.

Η.Ζ.: Λυπάμαι που θα απογοητεύσω (γέλια) αντίστοιχους χαρακτήρες αλλά θα πρέπει να πω ότι όντως οικονομικά δεν έχουμε εξαργυρώσει οικονομικά όπως μπορεί να νοηθεί αυτό, την όποια επιτυχία. Περισσότερο η δική μας περίπτωση είναι μια περίπτωση επίμονων ίσως και ξεροκέφαλών ανθρώπων που είχανε την ευκαιρία την τύχη την επιμονή να ασχοληθούν πολλά χρόνια με την μουσική. Αλλά το τι έφερε πίσω..

Θα στο πω έτσι πολύ απλά. Μας έφερε κάποιες περιόδους που είχαμε αρκετές δουλειές, μας έδωσε την ευκαιρία κάποια στιγμή να αγοράσουμε φθηνά ένα αυτοκίνητο, αλλά πέραν τούτου εάν δεν υπήρχε η βοήθεια οικογενειών, φίλων, συγγενών μέσα σε όλη αυτήν την διαδρομή, πολύ απλά δεν θα τα είχαμε καταφέρει.

Μιλάς σε άνθρωπο που είναι ανασφάλιστος, δεν έχει φράγκο στην τράπεζα, και αυτό φυσικά δεν είναι κάτι καλό. Τουλάχιστον για την ηλικία μου.

Από την άλλη πλευρά κάποιος πιτσιρίκος που μας βλέπει – και αυτό και είναι μεγάλη τιμή για εμάς – σαφώς και μπαίνει στην διαδικασία να πει «ρε συ κοίτα αυτοί παίζουν blue και τα κατάφεραν. Παίζουν, εμφανίζονται, βγάζουν δίσκους.» Αυτό δεν μπορώ να το αρνηθώ, είναι κάτι που ισχύει. Κάποιος όμως μέσα στην πορεία αυτή μπορεί να διαπιστώσει τις μεγάλες δυσκολίες που υπάρχουν για να καταφέρεις κάτι τέτοιο.

Θα σου πω επίσης πολύ απλά ένα παράδειγμα. Έβλεπα μια εκπομπή στην τηλεόραση όπου ήταν καλεσμένος ο Νίκος Τσιαμτσίκας, ο οποίος είναι ένας ρεπόρτερ της τηλεόρασης που παίζει blues σαν χόμπι. Δεν πρόκειται να σχολιάσω το τι ή πως παίζει, δεν με απασχολεί τόσο πολύ. Καλά κάνει και χαίρομαι που αγαπάει τα blues. Εκείνο που θέλω να σχολιάσω είναι το εξής. Λέει είχαμε την διάθεση να ηχογραφήσουμε δύο τραγούδια αλλά για να το κάνουμε αυτό χρειαζόμασταν – δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς – δύο, τρία πέντε εκατομμύρια (δραχμές). Εκεί άρχισα να ψιλοανάβω. Δεν έχουμε κάνει κανένα δίσκο, ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος που να ξεπέρασε τις 80 ώρες. Οι περισσότεροι από τους δίσκους μας έχουνε γίνει από δεκαπέντε μέχρι 25 ώρες. Αυτό που σου αναφέρω για 80 ώρες αφορά κάποιες από τις τελευταίες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια. Καταλαβαίνει ότι μιλάμε για ολόκληρο δίσκο. Θα ήθελα πάρα πολύ κάποια στιγμή να κάνω έναν δίσκο χωρίς το πιστόλι στον κρόταφο. Για να βγάλω τον δικό μου δίσκο, τον “Between Spirit And Time” πούλησα μια Stratocaster, πολύ παλιά και αγαπημένη και θα ήθελα να μην το είχα κάνει αυτό.

Τέλος πάντων δεν θέλω να μακρηγορήσω δίνοντας και άλλα τέτοια παραδείγματα. Θα σου πω ένα τελευταίο ευφυολόγημα. Το έχω χρησιμοποιήσει σε κάποιες συνεντεύξεις, που έχω χαρακτηρίσει τους BLUES WIRE, ως το κατεστημένο του περιθωρίου. Με την έννοια ότι στην ουσία είμαστε περιθωριακοί. Είμαστε άνθρωποι που ζούνε εκτός κυκλωμάτων. Από την άλλη πλευρά στα μάτια κάποιων ανθρώπων δεν φαινόμαστε καθόλου έτσι. Παίζουμε, βγάζουμε δίσκους, δίνουμε συνεντεύξεις σε περιοδικά και στην τηλεόραση, οπότε σου λέει αυτοί είναι πιασμένοι. Είναι απάτη όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

E-write: Σκεφτήκατε ποτέ να κυνηγήσετε την καριέρα αποκλειστικά εκτός των Ελληνικών συνόρων; Γιατί τις προϋποθέσεις σίγουρα τις πληρείτε.

Η.Ζ.: Τουλάχιστον σύμφωνα με μαρτυρίες διαφόρων ναι, τα φόντα υπήρχαν.
Αυτό το ζήτημα είναι λίγο.. Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω. Πάντα μας εξίταρε η ιδέα να κυνηγήσουμε μια καριέρα στο εξωτερικό. Από την άλλη όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ. Χωρίς να βγούμε εμείς έξω – για παράδειγμα εγώ δεν έχω πάει ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά η Αμερική ήρθε σε εμένα. Έχω παίξει με τον John Hammond, τον Louisiana Red, την Katie Webster, τον Larry Garner, την Βig Τime Sarah. Είναι μοναδικές στιγμές αυτές. Στην Ευρώπη επίσης έχουμε παίξει αρκετά.

Αγαπάμε πολύ τον τόπο μας, και αυτό δεν είναι κάτι που μας βοηθάει πολύ στο να δώσουμε μια κλωτσιά να τα αφήσουμε όλα πίσω και να πούμε θα πάμε να ψάξουμε κάτι καλύτερο κάτι διαφορετικό. Είναι μια κατάσταση στην οποία φταίμε και εμείς αλλά φταίνε και οι καταστάσεις.

E-write: Ξεκινήσατε να παίζετε από το 1983 με βασική σας επιρροή και αγάπη την blues μουσική. Πόσο πιστεύετε μετά από τόσα χρόνια και από τις εμπειρίες που έχετε, μπορεί ο Έλληνας να δεθεί ή να συγκινηθεί από τα blues. Όχι απλά να ακούει και να τα απολαμβάνει αλλά να δημιουργηθεί μέσα του μια βαθύτερη σύνδεση με αυτήν την μουσική και κυρίως τα μηνύματα και το συναίσθημα που περνάει. Υπάρχει κάτι κοινό στην Ελληνική νοοτροπία και την νοοτροπία των αυθεντικών blues;

Η.Ζ.: Να σου πω την άποψη μου. Καταρχήν τα Blues είναι μια μουσική δημοτικής προέλευσης. Είναι η δημοτική μουσική των μαύρων της Αμερικής. Τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Κάθε μουσική τέτοιας μορφής έχει μέσα της δύναμη αφάνταστη, τρομακτική. Το ίδιο και τα Blues. Τα Blues επίσης είχαν την ευκαιρία λόγο στίχου, λόγω γλώσσας της αγγλικής που είναι μια παγκόσμια γλώσσα, αλλά και λόγω του ότι δεν μείνανε σε στεγανά αλλά μπολιάστηκαν και μπολιάσανε, πολλά άλλα είδη μουσικής, να μείνουν στην επικαιρότητα. Αυτό είναι και το «ταλέντο» τους. Για αυτό και έχουν μείνει στην παγκόσμια σκηνή και κατά την γνώμη μου θα μείνουν εσαεί.

Όσο για το πόσο μπορούν να συγκινήσουν έναν Έλληνα…
Μπορούν να τον συγκινήσουν όσο μπορεί οποιαδήποτε λαϊκή μουσική φόρμα. Αν και όπως με όλα τα πράγματα είναι θέμα επένδυσης. Δηλαδή από το σημείο να πεις τι ωραίο είναι αυτό που ακούω, που βλέπω, μέχρι να ασχοληθείς μαζί του βαθύτερα είναι μια επένδυση που δεν την κάνει ο καθένας. Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος που ο καθένας μας ζει ζητώντας περισσότερο χρόνο. Το να επενδύσεις κάπου κοστίζει φοβερά σε άλλους τομείς της ζωής μας και για αυτό και είναι ελάχιστοι αυτοί που κάνουν κάτι τέτοιο.

E-write: Πολλές φορές ακούμε την σύγκριση blues και ρεμπέτικου. Τι πιστεύετε εσείς για αυτό;

Η.Ζ.: Υπάρχει αυτή η σχέση, με την έννοια που ανέφερα πριν. Δηλαδή και οι δύο φόρμες μουσικής είναι λαϊκές. Από άποψη δομής εάν το δει κάποιος υπάρχουν σχέσεις. Η επανάληψη του πρώτου δίστιχου ας πούμε, και κάποια τέτοια στοιχεία.

Γιατί θα μιλήσει ένας απλός άνθρωπος; Για τον νταλκά του, τον πόνο του. Είναι κοινά τα θέματα, ο έρωτας, τα βάσανα η δουλειά. Υπάρχουν κοινά αλλά πέραν τούτου όχι. Δηλαδή να αρχίσει τώρα κάποιος να ψάχνει πράγματα που δεν υπάρχουν είναι ματαιοπονία. Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά για όλα αυτά μουσικά είδη. Δεν είναι ανάγκη να είναι αποκλειστικά το ρεμπέτικο και τα Blues, μπορεί να είναι και άλλες μουσικές φόρμες. Η Reggae ας πούμε.

E-write: Πως ξεκινήσατε να παίζετε κιθάρα; Η ενασχόληση σας με την κιθάρα σας οδήγησε να γνωρίσετε τα blues ή η κιθάρα ήταν το βασικό όργανο για να ασχοληθεί κανείς με τα blues;

Η.Ζ.: Ήταν παράλληλες διαδρομές. Καταρχήν πρέπει να πω εδώ ότι πρωτοέπιασα κιθάρα 20 χρονών. Που είναι αργά σύμφωνα με τα δεδομένα τα σύγχρονα. Αυτό ήταν ένα μειονέκτημα αλλά είχε το πλεονέκτημα ότι ήμουν μεγάλος και ήμουν πιο κατασταλαγμένος. Ξεκίνησα να ακούω ξένη μουσική γύρω στα 16 με 17. Ξεκίνησα ακούγοντας progressive rock των 70΄s και 80’s και προσπαθώντας να ανακαλύψω από πού προέρχεται αυτή η μουσική που ακούω έφτασα στα Blues. Τα Blues σε αιχμαλωτίζουν για πάντα. Παρότι είμαι αυτό που λέμε μουσικόφιλος, γενικά μου αρέσει να ακούω μουσική, τα Blues είναι κάτι που θα το κουβαλάω για πάντα μέσα μου.

Για την κιθάρα τώρα… Ξεκίνησα 20 χρονών όπως σου είπα, είμαι παντελώς αυτοδίδακτος. Δεν έχω σπουδάσει μουσική, δυστυχώς δεν είχα και την βοήθεια από άλλους μουσικούς στην αρχή. Παίζω με ένα thumbpick, μία μικρή πένα στον αντίχειρα δηλαδή. Κάτι που είχα δει όταν για πρώτη φορά είδα τον Muddy Waters και από τον Johny Winter.

E-write: Παίζετε και αγαπάτε μια μουσική βασισμένη πάρα πολύ στο συναίσθημα. Βγάζετε δίσκους κάνοντας θυσίες όπως είπατε πριν λίγο. Παρόλα αυτά εδώ και αρκετά χρόνια οι εταιρίες και οι νέοι καλλιτέχνες κυνηγάνε το ένα hit. Το κομμάτι που θα κάνει την επιτυχία, και όχι να βγάλουν μια ολοκληρωμένη δουλειά. Πως βλέπετε αυτήν την λογική;

Η.Ζ.: Ναι αυτό συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια. Υπάρχουν δίσκοι που έχουν ένα, δύο, τρία στην καλύτερη κομμάτια και όλα τα άλλα είναι απλά fillers. Για να γεμίζουν τον δίσκο, Αυτό αφορά κάποιους ανθρώπους που έχουν μια αγωνία να πετύχουν μέσα σε ένα σύστημα το οποίο διαχειρίζεται όλη αυτήν την κατάσταση. Εμάς μας αφορά να παίζουμε μια μουσική που γουστάρουμε. Εγώ έχω την αίσθηση ότι κάθε φορά που παίζουμε προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ έστω στιγμιαία, όσο είναι δυνατόν αυτό, και να ακούσω αυτό που βγαίνει ως ακροατής. Μου αρέσει αυτό; Θα του έδινα σημασία; Θα το αγόραζα; Έτσι προσπαθώ να κρίνω αυτό που παίζω. Δεν κάνουμε μουσική κατά παραγγελία. Ούτε κατά διάνοια. Ούτε έχουμε σκοπό να ξεπουλήσουμε κάποια ιδανικά και κάποιες αρχές που έχουμε έναντι μιας επιτυχίας.

E-write: Από σύγχρονα συγκροτήματα και μουσικούς τι ακούτε; Τι σας έκανε εντύπωση τον τελευταίο καιρό;

Η.Ζ.: Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Κάτσε να σκεφτώ λίγο..
Θα σου πω. Η τελευταία σφαλιάρα που έφαγα ήτανε με τον Johnny Cash. Με τους δίσκους που κυκλοφόρησε πριν πεθάνει. Από όταν ξεκίνησε την συνεργασία με την Lost Highway, και έκανε τα American Recordings. Αυτή ήτανε μια πολύ γερή σφαλιάρα που έφαγα, κυρίως με το τραγούδι Hurt. Αναρωτιόμουνα εάν πρέπει να φτάσεις στο κατώφλι του θανάτου για να παράγεις τόσο μεγάλη δύναμη και ενέργεια μέσα από τόσα λίγα πράγματα. Μια κιθάρα, τρία ακόρντα και φωνή.

E-write: Οι Blues Wire ξεκίνησαν από την Θεσσαλονίκη. Το ίδιο και πάρα πολλά μεγάλα ελληνικά συγκροτήματα όπως οι Τρύπες. Κάποιος γνωστός Έλληνας μουσικός σε μια συνέντευξη που διάβασα έλεγε ότι την δεκαετία του 80 για να βρει καλούς μουσικούς έπρεπε να ανέβει Θεσσαλονίκη. Που οφείλετε αυτό; Ποιο χαρακτηριστικό της Θεσσαλονίκης ενισχύει την δημιουργικότητα και την αγάπη προς την μουσική;

Η.Ζ.: Ξέρω εγώ; Το νερό; (Γέλια). Να σου πω την αλήθεια δεν με έχει απασχολήσει το θέμα. Θα έλεγα ότι καλοί μουσικοί υπάρχουν παντού. Απλά ίσως στην Αθήνα, οι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι. Ενώ στην Θεσσαλονίκη τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν λίγο πιο χαλαροί, και είχαμε την ευκαιρία να επενδύσουμε περισσότερο στα όργανα μας, στην τρέλα μας ενώ κάποιος που ζούσε στην Αθήνα να μην μπορούσε να το κάνει. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Ίσως να είναι αυτό μια εξήγηση.

E-write: Μετά τα πρόσφατα γεγονότα στην Νέα Ορλεάνη, μπορεί να δει κανείς πως αυτοί οι άνθρωποι και μια ολόκληρη πόλη είχαν αφεθεί στην τύχη τους. Αυτό δε θα είχε συμβεί σε μια πόλη με περισσότερους λευκούς κατοίκους και περισσότερο χρήμα συγκεντρωμένο. Μήπως τελικά τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο όσο πιστεύαμε; Είναι τα blues όσο επίκαιρα ήτανε και πριν από 30 ή 50 χρόνια;

Η.Ζ.: Καταρχήν, εάν δούμε όλη την εικόνα, θα παρατηρήσουμε ότι ο κόσμος μας πάει από το κακό στο χειρότερο συνολικότερα. Η νέα Ορλεάνη είναι απλά μια επιβεβαίωση τραγική του τι συμβαίνει. Ότι ανοίγει συνεχώς η ψαλίδα μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα και αυτών που έχουν λίγα. Ότι ο κόσμος βαδίζει προς μια κατεύθυνση που ο ανθρώπινος πόνος έχει πολύ μικρή σημασία. Αυτό ειδικότερα στην Αμερική του Bush έχει αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Τώρα τι άλλο να πω για το γεγονός. Να δηλώσω την αντίθεση μου, την απέχθεια μου. Είναι περιττό νομίζω.

E-write: Για την μουσική πειρατεία τη γνώμη έχετε; Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική; Μήπως αλλού είναι το πρόβλημα;

Η.Ζ.: Δεν συμφωνώ με αυτό που συμβαίνει. Δεν συμφωνώ με αυτήν την δήλωση. Όσο με παίρνει και όσο είναι στο χέρι μου, από εμένα είναι ελεύθερος ο καθένας να αντιγράψει οποιονδήποτε δίσκο μου. Δεν με πειράζει δεν με απασχολεί. Παλιότερα όταν ήμουν μικρότερος ήμουν πιο αρνητικός. Μεγαλώνοντας όμως διαπίστωσα αγαπητέ φίλε μου ότι δεν υπάρχουν τέτοιου τύπου προβλήματα. Δηλαδή τι θα γίνει; Θα κυκλοφορήσει κάποιος κάτι δικό μου και τι; Θα βγάλει λεφτά στην πλάτη μου; Εάν είναι μάγκας ας το κάνει. Επίσης είμαι πολύ της άποψης ότι που σου αρέσει πραγματικά θα πας και θα το αγοράσεις. Εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω. Κάτι που πραγματικά με συγκινεί θα πάω και θα το αγοράσω τιμώντας και τον καλλιτέχνη που το έχει παράγει. Από εκεί και πέρα όλα αυτά τα πειρατικά που κυκλοφορούν δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να βοηθούν να ακούγεται περισσότερο η μουσική του καθενός. Σαφώς και πρέπει να υπάρχουν εξασφαλισμένα δικαιώματα. Ναι σε έναν ιδανικό κόσμο έτσι θα ήτανε. Αλλά πως; Μέσω της ΑΕΠΙ παραδείγματος χάριν;

E-write: Ούτως ή άλλως το ποσοστό των χρημάτων που παίρνει ο καλλιτέχνης από κάθε δίσκο είναι εξαιρετικά μικρό.

Η.Ζ.: Έτσι ακριβώς. Η ΑΕΠΙ από την άλλη είναι…..
Εγώ δεν είμαι στην ΑΕΠΙ. Έχω βγάλει 13 δίσκους. Θα μπορούσα να παίρνω λεφτά από αυτήν την ιστορία. Όσο αντέχω, δεν το κάνω. Γιατί δεν συμφωνώ με αυτήν την τσαμπουκαλίδικη να την πω νοοτροπία, να τα πάρουμε από παντού και από όπου μπορούμε.

Αυτά που βλέπω και ακούω δεν μου αρέσουν. Για τους οργανισμούς. Δεν είναι οργανισμοί που σκοπό έχουν να διαφυλάξουν τα δικαιώματα των καλλιτεχνών. Είναι οργανισμοί από τους οποίους τρώνε πλουσιοπάροχα κάποιοι. Αυτή είναι η άποψη μου και μακάρι να είμαι λάθος.

E-write: Τα επόμενα σχέδια των Blues Wire ποια είναι;

Η.Ζ.: Η τελευταία εξέλιξη είναι η κυκλοφορία του DVD μας που είναι το πρώτο που κυκλοφορούμε. Από εκεί και πέρα συνεχίζουμε, παίζουμε αυτό που μας αρέσει. Με τον Σωτήρη Ζήση, τον μπασίστα μας που είμαστε μαζί από την αρχή, έχουμε σκαρώσει ένα ακουστικό ντουέτο εδώ και ένα χρόνο περίπου. Το διασκεδάζουμε πάρα πολύ όταν παίζουμε ακουστικά, έχουν γίνει και κάποιες ηχογραφήσεις και αυτό μπορεί να προχωρήσει λίγο παραπάνω και να κυκλοφορήσουμε κάτι. Οι Blues Wire είναι από την άλλη ένα βαγόνι το οποίο θα κινείτε συνέχεια. Όσο είμαστε όρθιοι θα παίζουμε. Θα κάνουμε βήματα πίσω, βήματα μπροστά θα στρίβουμε προς διάφορες κατευθύνσεις. Ελπίζω πως τα ακριβώς επόμενα χρόνια θα μας φέρουν κάτι πολύ καλό δημιουργικά καθώς είμαστε πιστεύω σε μια διαδικασία ωρίμανσης σε πολύ υψηλό βαθμό για τα δικά μας πάντα στάνταρ και μπορούμε να φτιάξουμε μουσική πιο βαθιά. Σε σχέση με αυτά βέβαια που έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

E-write: Μια τεχνική ερώτηση για τους αναγνώστες μας που είναι κιθαρίστες. Τι εξοπλισμό χρησιμοποιείτε;

Η.Ζ.: Α μάλιστα. Έχω αρκετές κιθάρες τις οποίες χρησιμοποιώ κατά καιρούς. Από Fender έχω Stratocaster, Telecaster. Μια Gibson Les Paul, 2-3 ακουστικές, μια χειροποίητη Radocevic. Το βασικό μου όργανο όμως τα τελευταία χρόνια είναι μια Huber χειροποίητη. Είναι ένας κατασκευαστής Γερμανός ονόματι Νik Hubert. Έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί αν και γενικά προτιμώ vintage μοντέλα. Το όργανο αυτό με βόλεψε αφάνταστα και είναι το βασικό μου πλέον. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και ο φίλος μου ο Σταύρος από τα Γιάννενα ο οποίος έχει μαγαζί με μουσικά όργανα και μεσολάβησε για την επαφή. Τελευταία έχω επίσης ανακαλύψει τους ενισχυτές Koch, οι οποίοι νομίζω είναι Ολλανδικής κατασκευής. Επίσης εντυπωσιάστηκα με αυτόν τον ενισχυτή που παρόλο το μέγεθος του έβγαζε τέτοιο ήχο και μάλλον θα είναι ο ενισχυτής μου για τον επόμενο καιρό. Από εκεί και πέρα για πετάλια έχω ένα Wah wah της Fulltone και αρκετά πετάλια του Jam ο οποίος είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί από την Αθήνα. Είναι μουσικός αλλά κατασκευάζει και ρέπλικες κλασσικών πεταλιών. Τα πετάλια όσα έχω χρησιμοποιήσει έχουν πολύ καλά αποτελέσματα. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει πολύ καλά αποτελέσματα αλλά δεν έχει τρελά ποσά να διαθέσει.

E-write: κ. Ζάϊκο σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Η.Ζ.: Και εγώ.

Επίσημη ιστοσελίδα των Blues Wire: www.blueswire.gr

Blues Wire & Big Time Sarah - Sweet Home Chicago

Blues Wire