Εάν δεν γινότανε το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας το πιο πιθανόν είναι ότι τα Ελληνικά ΜΜΕ δεν θα είχαν αφιερώσει παρά τον ελάχιστο χρόνο στο θέμα.

Η συνθήκη της Λισσαβόνας έχει ψηφιστεί και αποτελεί στόχο της ΕΕ η εφαρμογή της. Ευτυχώς για εμάς και τους υπόλοιπους πολίτες της ΕΕ η Ιρλανδία αποφάσισε (λόγω συντάγματος) την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος στο οποίο η εφαρμογή του έφαγε ένα όχι και τόσο ηχηρό (μόλις 54%) αλλά ξεκάθαρο όχι.

Αλήθεια πόσοι από εσάς που ψηφίζατε τα δύο μεγάλα κόμματα ξέρετε το ελάχιστο για αυτήν την συνθήκη; Γνωρίζετε ότι και οι δύο την έχουν δεχτεί και την έχουνε ψηφίσει; Προφανώς και όχι.

Τέλος πάντων το πρόβλημα μου δεν είναι αυτό. Δεν θέλω να πιάσω τα των εκλογών. Το θέμα μου είναι η αντιμετώπιση του θέματος από δημοσιογράφους και κανάλια.

Διάβασα άρθρα σε εφημερίδες και είδα και το θέμα στο χαζοκούτι. Η αντιδράση των περισσοτέρων είναι καθαρά υποκριτική και ντροπιαστική. Όλοι θέταν το ζήτημα με μια μεγάλη απορία. Μα γιατί είπαν ΌΧΙ; Πως θα προχωρήσει τώρα η καημένη ΕΕ; Γιατί η Ιρλανδία, το θαύμα αυτό της ΕΕ αρνήθηκε την εφαρμογή του πλαισίου αυτό;

Θέλετε να σας πω εγώ ρε καραγκιόζηδες; Γιατί την διάβασαν.

Αντί να κάθεστε και να λέτε αρλούμπες γιατί δεν λέτε στον κόσμο τι περιέχεται; Γιατί δεν ζητάτε και εσείς δημοψήφισμα; Μήπως γιατί ξέρετε ότι θα φάει άκυρο; Μήπως γιατί προσπαθήτε να μας πείσετε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός που αποφασίζουν εκεί πάνω και συνυπογράφουν τα πιόνια τους εδώ που το παίζουν κυβέρνηση;

Με το τελευταίο θέμα του 60ωρου για παράδειγμα πολλά πράγματα για το μέλλον μας ξεκαθαρίζουν. Όποιος δεν βλέπει που οδηγούμαστε ή τυφλός είναι ή τον συμφέρει ο δρόμος που πηγαίνουμε γιατί δεν είναι ανάμεσα στα αρνιά που πάνε στο σφαγείο αλλά αυτός που χειρίζεται το μαχαίρι.

60 ή 65 ή και περισσότερες ώρες δουλειά την εβδομάδα. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Ούτε στον μεσαίωνα δεν δουλεύανε έτσι. Αυτή είναι η πρόοδος που οραματίζονται; Αυτή είναι η ζωή που μας περιμένει;

Θα μου πείτε πολλοί ήδη δουλεύουνε τόσες ώρες. Το γνωρίζω. Δουλεύουνε τόσες και περισσότερες ώρες για λεφτά που δεν φτάνουν. Αλλά αυτό που εσείς δεν καταλαβαίνετε είναι ότι αυτό δεν είναι κάτι που ενοχλεί ούτε την ΕΕ ούτε την Ελληνική κυβέρνηση. Αυτό θέλουν. Αυτό θέλουν για όλους μας. Αυτό θέλουν να είναι το νόμιμο και το φυσιολογικό. Αυτό οραματίζονται.

Μας πετάνε διάφορα ευφυλογήματα για διεθνείς κρίσεις, για την τιμή του πετρελαίου (λες και δεν είναι φτιαχτή), για κρίσεις της αγοράς, για έλλειψη τροφίμων (σε ένα μήνα μέσα παρουσιάστηκε) και άλλα παρόμοια και μας βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό. Η με την ΕΕ ή τίποτα. Και τα ζώα που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι το μόνο που κάνουν είναι σιγοντάρουν την όλη κατάσταση.

Γιατί κύριε εάν θέλεις να λέγεσαι δημοσιογράφος, δεν πρέπει να βγαίνεις στο γυαλί και να μου λες τις αρλούμπες που σκέφτηκες το προηγούμενο βράδυ στην τουαλέτα πριν πιάσεις το playboy, ούτε αυτά που σου στέλνουν να αποστηθίσεις μαζί με το check σου.

Εάν θες να μου πεις για κρίση της αγοράς και φτώχια να μου πεις και για τα κέρδη των τραπεζών και των πολυεθνικών που έχουν εκατονταπλασιαστεί.

Εάν θες να μου πεις για το πετρέλαιο να μου πεις και ότι τις εταιρίες αυτές δεν τις ελέγχει καμία κυβέρνηση στον κόσμο.

Εάν θες να μου πεις για την κατάντια της παιδείας και της υγείας και των εργασιακών να μου πεις και ότι αυτά που γίνονται είναι είτε από αποφάσεις των κυβερνήσεων είτε από ηθελημένη αδιαφορία. Να μου πεις ότι όλοι αυτοί που μας λένε ότι αυτά τα πράγματα δεν λειτουργούν και δεν φτιάχνονται παρά μονο με ξεπούλημα είναι αυτοί που τα διαχειρίζονται τόσα χρόνια και ζητάνε την ψήφο μας.

Να μου πεις ότι από αυτά που υπόσχονται πριν τις εκλογές δεν τηρούν τίποτα. Όχι γιατί δεν γίνεται αλλιώς όπως θες να με πείσεις αλλά γιατί δεν θέλουν.

Αντ' αυτού απορείς που η Ιρλανδία είπε όχι. Ε βέβαια, με τόσα ψέμματα που έχεις πει σου φαίνεται περίεργο που κάποιοι πριν ψηφίσουν διαβάζουν και τι ψηφίζουν.

Απο την άλλη αναγνώστη έχεις και εσύ ευθύνη. Έχεις ευθύνη που δέχεσαι άκριτα ότι σου λένε. Που δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις και την άλλη άποψη. Που δεν πας στις πορείες, στις εκδηλώσεις, που ψηφίζεις από συνήθεια, που δεν απαιτείς τα δικαιώματα σου, που αδιαφορείς, που πιστεύεις ότι σου λένε χωρίς να κάτσεις να σκεφτείς.