Θυμάστε την ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος»; Σε όσους δεν θυμούνται να θυμίσω εγώ. Η ταινία που προβλήθηκε το 1997 περιγράφει ένα ροζ σκάνδαλο στην Αμερικανική πολιτική σκηνή και την προσπάθεια να κουκουλωθεί χωρίς πολιτικό κόστος. Και ποιος είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο; Μα ένας φυσικά. Η δύναμη των Μ.Μ.Ε. Προσλαμβάνουν λοιπόν από τον λευκό οίκο ένα σκηνοθέτη και με τη βοήθεια της τεράστιας μηχανής του Hollywood σκηνοθετούν ένα πόλεμο για να στρέψουν το βλέμμα του κόσμου προς τα εκεί και να απορροφηθεί η κρίση.

Τα σενάρια των τεχνητών κρίσεων και των φτιαχτών πολέμων τις τελευταίες δεκαετίες είναι συνηθισμένο φαινόμενο στη σύγχρονη πολιτική. Τι έχει συνδράμει αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση που δεν υπήρχε παλαιότερα; Μα φυσικά η άνοδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και φυσικά ο έλεγχος αυτών από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Με χολιγουντιανά σενάρια μπορούν ανά πάσα στιγμή να παραμυθιάσουν τον κόσμο, να στρέψουν το βλέμμα του προς όποια κατεύθυνση θέλουν και ταυτόχρονα δημιουργώντας ένα «απολιτίκ» κλίμα να δράσουν ελεύθερα μεγαλώνοντας τις ήδη τεράστιες περιουσίες τους.

Είναι καιρός νομίζω να σταματήσουμε να ζούμε με την ψευδαίσθηση της ενωμένης Ευρώπης και να καταλάβουμε ότι όλος αυτός ο συμφερτός που έχει μαζευτεί στις Βρυξέλλες, εκτός από μία μικρή μειοψηφία, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το λαό παρά μόνο για τη δημιουργία μίας ευρωπαϊκής φεουδαρχίας με φεουδάρχες τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες.

Ο βομβαρδισμός των μέσων μαζικής ενημέρωσης με έννοιες του στυλ «ελεύθερη αγορά», «φιλελεύθερος τρόπος ζωής» είναι μία μεγάλη ψευδαίσθηση που δημιουργεί προσδοκίες σε κάθε νέο άνθρωπο που θέλει να δημιουργήσει, που όμως δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα, την οποία όλοι δυστυχώς μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο. Η εκμετάλλευση των νέων από τις μεγάλες εταιρίες είναι πλέον μία καθημερινότητα και έκπληξη μας κάνει όταν βρούμε κάποιον να πληρώνεται πέντε φράγκα περισσότερα από τον, έτσι και αλλιώς, εξευτελιστικά χαμηλό μισθό. Πραγματικά έχουμε αναρωτηθεί ποια η διαφορά της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής κατάστασης από εκείνη του Μεσαίωνα; Ότι τώρα δεν έχουμε ιερά εξέταση και χρησιμοποιούμε πιο όμορφες λέξεις για να εκφράσουμε την εκμετάλλευση. Λέμε π.χ. είναι χαμηλόμισθος γιατί πρέπει να αποκτήσει εμπειρία. Και μόλις αποκτάει εμπειρία τον απολύουν.

Το σενάριο όμως τα έχει προβλέψει όλα. Πως λοιπόν θα απορροφήσει τυχόν τριγμούς στο σύστημα; Με τη δημιουργία αντίπαλου δέους. Έτσι αντίπαλο δέος στις συντηρητικές κυβερνήσεις είναι οι λεγόμενες «σοσιαλιστικές», οι οποίες με ευγλωττία και όμορφες παπαρολογίες, στις οποίες δεν λένε ποτέ τίποτα, δημιουργούν την ψευδαίσθηση ενός νέου κύματος και μιας επανάστασης κοιμίζοντάς μας σε ακόμη βαθύτερο λήθαργο. Αλήθεια πόσοι από αυτούς γνωρίζουν τι είναι πραγματικά ο σοσιαλισμός;

Το τρίπτυχο λοιπόν, συντηρητικές κυβερνήσεις, «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις και διεφθαρμένοι δημοσιογράφοι (εγώ αν ήμουν δημοσιογράφος θα ντρεπόμουν να το πω) μας έχουν κουκουλώσει και μας πασάρουν ό,τι είναι εύπεπτο. Και όταν οι αντιδράσεις γίνονται πιο έντονες μας παραπέμπουν σε συνθήκες εκτρώματα της Ε.Ε. τύπου Λισσαβόνας για να αποποιηθούν των ευθυνών τους.

Τι γίνεται όμως σήμερα; Η τεχνητή άνοδος των τιμών του πετρελαίου, η αυξανόμενη ανεργία στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. και η φτώχεια που εξαπλώνεται σαν εξάνθημα χτύπησαν ένα μικρό καμπανάκι. Ήρθε και το βαρβάτο «όχι» των Ιρλανδών σε αυτή τη συνθήκη έκτρωμα (πολύ θα ήθελε να ρίξει ένα βρωμόξυλο σε αυτούς τους Ιρλανδούς ο Μπαρόζο. Μα ποιοι νομίζουν ότι είναι;) και ξαφνικά ανασκουμπώθηκαν όλοι τους. Έπειτα λοιπόν από ώρες διαβουλεύσεων, και αφού δεν αποφάνθηκαν τίποτα, έκατσαν να δουν το Euro να χαλαρώσουν λίγο. Γιατί έτσι και αλλιώς δεν έχουν σκοπό να κάνουν τίποτα. Θα δημιουργήσουν μία τεχνητή κρίση τύπου Ιράν, θα μοιράσουν λίγο «άρτο και θέαμα» τύπου Euro για να ξεχαστεί λίγο ο κόσμος και όλα μέλι γάλα. Στο φινάλε φινάλε ας πεθάνουν και λίγοι συνταξιούχοι παραπάνω, έχουμε μαζευτεί πολλοί σε αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Υ.Γ. Η ανάγκη των Η.Π.Α. για πόλεμο στο Ιράν είναι νομίζω το επόμενο θέμα συζήτησης.