Αρκετά καλό, αλλα πιστεύω ότι θα περάσουν δεκαετίες μέχρι να ξεπεραστεί το Κρασάκι Του Τσού. Είναι σαν να προσπαθείς να γυρίσεις ελληνική τσόντα χωρίς τον Γκουσγκούνη

στην τέχνη.
Αυτό είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό μετά από την παρακολούθηση του παραπάνω. Μια προσπάθεια που ο χρόνος θα οδηγήσει στην λήθη πιο σύντομα από ότι έκανε και με τις προσπάθειες του "σκηνοθέτη" Άλκη Παπαγεωργοσταθόπουλου.

Ποιος είναι αυτός θα μου πείτε τώρα. Είδατε τι εννοώ....

Ας κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή.
Τα video αυτά ξεκίνησαν πριν απο καιρό κάνοντας την εμφάνιση στο youtube, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό.
http://www.youtube.com/watch?v=fxS6bFFhi6g

H τεχνική της δημιουργίας ενός τέτοιου έργου βασιζόταν στην εύρεση ενός μικρής διάρκειας video κυρίως ethnic ύφους στο οποίο ο καλλιτέχνης πρόσθετε subtitles οι οποίοι ταίριαζαν ηχητικά με τις φωνές της αυθεντικής ταινίας δίνοντας όμως μια νέα προσωπική επιτηδευμένα αφελής και πρωτότυπη σημασία στο κείμενο. Με τον τρόπο αυτό μια καλλιτεχνική δημιουργία δοκιμασμένη και τετελεσμένη έδινε σε έναν τρίτο την δυνατότητα να περάσει απο τις συμπληγάδες της δημιουργίας ανενόχλητος παρακάμπτοντας την παγίδα της ανάγκης για πρωτοτυπία και μετουσιώνοντας με αυτόν τον τρόπο μια ήδη υπάρχουσα κατάσταση σε μια νέα μίξη πολιτιστικής ανταλλαγής, καλλιτεχνικής ακεραιότητας μέσα από ένα πρίσμα διάθλασης του προσωπικού στοιχείου που είχε σαν αποτέλεσμα να εξαφανιστεί το προσωπικό και να αναδυθεί μόνο το αντικειμενικό.

Η μέθεξη αυτή έφτασε στο υπέρτατο σημείο της μέσω Ελλήνων καλλιτεχνών με το αριστούργημα που ονομάζεται το Κρασάκι του ΤΣΟΥ. Χρόνια ολόκληρα είχε ο Ελληνικός νους να φτάσει σε τέτοιο σημείο πρωτοπορίας καθώς η παγκοσμιοποίηση είχε οδηγήσει σε μια άτραπο όπου τα ξεχωριστά φυλετικά - πολιτιστικά στοιχεία δεν μπορούσαν να επιβιώσουν από μόνα τους αλλά μόνο δια της μίξης των ετερόκλητων και της ανάδυσης του μοναδικού όπως αυτό προκαλείτε απο την πάλη των -όχι αντιθέτων - αλλά των πλήρως ασύνδετων εκ πρώτης όψεως αλλά βαθιά ριζωμένων στο συλλογικό ασυνείδητο εκφάνσεων που παρά την ποικιλότητα αντιδράσεων όλοι οι άνθρωποι περιέχουμε.

Η τέχνη αυτή έφτασε στο αποκορύφωμα της με το Κρασάκι του ΤΣΟΥ και πέθανε με το Μπαλάντα για τον Γιάννη Κακουρβάνα.

Τεχνικά το πόνμα αυτό δεν προσθέτει τίποτα. Επανάληψη των ίδιων τεχνικών, που θεωρούνται ξεπερασμένες αλλά και κακή εφαρμογή των. Η προσπάθεια εισαγωγής σκέψεων με ηχητική παρέμβαση χωρίς την αντιστοίχηση τους με τους ήχους του πρωτότυπου (βλέπε η σκέψεις του τύπου) αφενός έγινε ερασιτεχνικά και αφετέρου κάνει το προσωπικό στοιχείο που τόσο οι ηθελημένα απρόσωποι αυτοί καλλιτέχνες προσπάθησαν να απομονώσουν να εισβάλει σαν στρατιά του 3ου Ραιχ σκίζοντας το παραπέτασμα της ομιχλώδους προσωπικότητας που έπρεπε να αποτελεί σημείο φυγής των τεμνόντων από παρατηρητές σκέψεων σε ασύνδετα φαινομενικά αλλά κοινά ανθρωπολογικά στοιχεία και το μετατρέπει σε μια μεγάλη τρύπα από όπου δραπετεύει ο μύθος, η αφέλεια και το παιχνίδισμα της πρωτοτυπίας.