Το γεγονός ότι είμαι αρκετά αντιαμερικάνος δεν το έχω κρύψει ποτέ. Δεν μπορώ άλλωστε καθώς γενικά είμαι μάλλον εμπαθής με ότι έρχεται από εκείνη την πλευρά. Σίγουρα η γνώμη μου είναι υποκειμενική αλλά από την άλλη ποια δεν είναι.....

Παρόλα αυτά μερικές φορές δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ή ακόμα και να θαυμάσω κάποια πράγματα σε αυτήν την χώρα. Σε κάποια θέματα, και όχι στα προφανή θεωρώ πως είναι πολλά χρόνια μπροστά από εμάς. Δεν εννοώ ούτε στα χρήματα, ούτε στην τεχνολογία, ούτε όλα τα προφανή που έρχονται στο μυαλό του καθενός εάν προσπαθήσει να συγκρίνει την Ελλάδα με τις ΗΠΑ. Για τα περισσότερα η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική απο ότι φαίνεται εξαρχής, και επίσης μιλάμε για μια τέτοια χαοτική διαφορά μεγέθους που κάποια πράγματα είναι αναπόφευκτο να διαφέρουν.

Μιλάω όμως εδώ για κάποιες μικρές λεπτομέρειες, που στην ζωή μερικών ανθρώπων παίζουν τεράστιο ρόλο όσο και εάν εμείς το αγνοούμε. Μιλάω για θέματα της καθημερινότητας που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούμαστε ως χώρα να έχουμε τόσο μα τόσο ξεχασμένα και για τα οποία καμία διαφορά μεγέθους δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι.

Μιλάω για το παρακάτω video. Το video αφορά έναν νεαρό, που πάσχει απο αυτισμό. Όχι σε μεγάλο βαθμό. Είναι σε θέση να παρακολουθήσει το κανονικό σχολείο και το κάνει. Ο νεαρός αυτός λατρεύει το μπάσκετ και για τον λόγο αυτό τον έχουν κάνει βοηθό προπονητή. Ώσπου σε ένα παιχνίδι ο προπονητής αποφασίζει να τον βάλει μέσα, και αυτό που γίνεται δεν περιγράφεται με λόγια αλλά με το παρακάτω μόνο. Δείτε το για να μην σας το χαλάσω και συνεχίζω.

Δύο πράγματα μου έχουν κάνει εντύπωση σε αυτό το video και με οδήγησαν να γράψω το κείμενο. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως το γεγονός ότι ο μικρός σκόραρε αρκετά δεν μου προξενεί ούτε εντύπωση ούτε το θεωρώ τόσο σημαντικό.

Το ένα και το πιο σημαντικό είναι ότι το παιδί αυτό, όχι μόνο παρακολουθούσε το σχολείο, αλλά του είχανε δώσει (έστω και άτυπα μάλλον) θέση βοηθού προπονητή. Το σχολείο δηλαδή έκανε ότι μπορούσε όχι απλά για είναι το παιδί εκεί, αλλά προφανώς υπήρχε από τους αρμόδιους η ευαισθησία να κάνουν την ζωή του εκεί ευχάριστη, φυσιολογική και να τον κάνουν να αισθανθεί ότι προσφέρει.

Σκεφτήτε λίγο την κατάσταση στην χώρα μας με άτομα που έχουν παρόμοια ή άλλα προβλήματα. Η κρατική υποδομή είναι μηδέν, οι υπεύθυνοι απόντες, η ενημέρωση όλων ανύπαρκτη. Άτομα με οποιοδήποτε πρόβλημα δυσκολεύονται να έχουνε πρόσβαση σε ακόμα και τα πιο βασικά όπως η μετακίνηση, η πρόσβαση και αναγκάζονται να ζούνε στην ουσία αποκλεισμένοι και αποκομμένοι από τις περισσότερες κοινωνικές δραστηριότητες ίσως ακόμα και από την παιδεία.

Στην αντίθετη λοιπόν περίπτωση βλέπουμε ένα παιδί, που στην Ελλάδα ίσως να ήτανε κλεισμένο στο σπίτι του, στις ΗΠΑ να ζει μια ζωή άκρως φυσιολογική και πιθανώς ευτυχισμένη.

Το δεύτερο σημείο που θέλω να σταθώ είναι η αντιμετώπιση των υπόλοιπων παιδιών στο τέλος του video. Σίγουρα απο μια σκηνή δεν μπορείς να κρίνεις. Δεν είμαστε εκεί για να δούμε ποια είναι η συμπεριφορά του κόσμου απέναντι στο παιδί αυτό τις υπόλοιπες ώρες και σε άλλα μέρη. Βλέποντας όμως τον ενθουσιασμό και το ξέσπασμα αυτό ολόκληρου του σταδίου στο τέλος της προσπάθειας του δεν μπορείς να μην σκεφτείς ότι ακόμα και κάτω από την ένταση της στιγμής όλη αυτή η αντίδραση των υπόλοιπων παιδιών δεν είναι απλά συγκυριακή αλλά κρύβει και αρκετή δόση συμπάθειας, αναγνώρισης, αγάπης, φιλίας, συναδελφικότητας προς το πρόσωπο του. Όσο και να μην συμπαθώ τους Αμερικάνους, όσο και να μην έχω πλήρη επίγνωση του τρόπου ζωής εκεί δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι στις μικρές τους κοινωνίες οι σχέσεις τους είναι μάλλον πιο ανοιχτές, πιο ανεχτικές, πιο ανθρώπινες. Αυτό όχι γιατί γεννιέται από το μηδέν αλλά γιατί αρχικά υπάρχει πρόνοια από το κράτος και τους υπεύθυνους ακόμα και για την παραμικρή λεπτομέρεια που κάνει την ζωή ενός ανθρώπου σε μια μικρή κοινωνία να είναι πιο απλή, πιο απαλλαγμένη από ρατσισμούς, περιθωριοποιήσεις, κοινωνικούς αποκλεισμούς κτλ.

Όχι παντού, όχι πάντα, αλλά σίγουρα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι γίνεται στην χώρα μας.