Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε στο Blog μας, τον Δηήτρη Δημόπουλο, έναν απο τους λιγοστούς ανθρώπους που εκπροσωπούν στην χώρα μας το Stand Up Comedy.

O Δημήτρης είναι ηθοποιός, τραγουδιστής στην Λυρική σκηνή και ένας από τους πιο γνωστούς Stand Up Comedians της χώρας μας. Επι την ευκαιρία της παράστασης του στην Ξάνθη μας μίλησε για το έργο του, την ζωή του και φυσικά το Stand Up Comedy.

e-write: Δημήτρη καταρχάς σε ευχαριστούμε για αυτήν την συνέντευξη.

Δ.Δ.:Εγώ σας ευχαριστώ για την ευγενική πρόσκλησή σας. (Έχει μπουφέ μετά;...)

e-write: Θα θέλαμε να μας πεις πότε και πως ξεκίνησες με το SUC. Ποια ήταν τα αρχικά ερεθίσματα σου που σε κάνανε να ασχοληθείς με κάτι τόσο ξένο για τα Ελληνικά δεδομένα;

Δ.Δ.:Ξεκίνησα να κάνω σταντ-απ το 1996, στις Νύχτες Κωμωδίας της Λουκίας Ρικάκη. Τότε η ομάδα στεγαζόταν στη Θεμιστοκλέους 104 στα Εξάρχεια και ήταν η πρώτη χρονιά που φιλοξενούνταν σ' ένα χώρο ειδικά διαμορφωμένο για το είδος αυτό. Δεν είχα δει ποτέ μου σταντ-απ, απλώς είχα διαβάσει για την ομάδα, σαν είδος μου γαργάλισε το μυαλό και αποφάσισα να πάω στην ακρόαση.

e-write: Τι είναι SUC για εσένα;

Δ.Δ.:Το σταντ-απ μου προσφέρει ένα κανάλι επικοινωνίας που χρειάζομαι για να εκφράσω πολλά από όσα με προβληματίζουν και με απασχολούν. Μπορεί να είναι ένα πεδίο έκφρασης πολύ ουσιαστικό. Χρειάζεται αρκετή δουλειά και επιμονή για να μπορέσεις να ξεφύγεις από τις ευκολίες που ευχαριστούν εύκολα το κοινό και να βρεις τη δική σου φωνή που θα εισακουστεί τελικά. Μπορεί η δική σου ψυχαγωγία να γίνει η διασκέδαση των άλλων.

e-write: Τι σε έκανε να πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις σε κάτι τέτοιο;

Δ.Δ.:Η άγνοιά μου! Η οξυδέρκεια και η καυστικότητά μου πάντα μπορούσαν και έκαναν τους γύρω να γελούν. Είναι στοιχεία που με βοήθησαν, αλλά δεν αρκούσαν όταν ανέβηκα πρώτη φορά στη σκηνή. Τότε έρχεσαι αντιμέτωπος με αγνώστους και πρέπει να δημιουργήσεις διόδους επικοινωνίας. Όταν πια ένιωσα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στο υλικό μου, τότε μπόρεσα να εμπνεύσω εμπιστοσύνη και στο κοινό, το οποίο με πίστευε, με εμπιστευόταν και με άφηνε να οδηγήσω τη σκέψη του εκεί που ήθελα.

e-write: Τα κείμενα σου από πού αντλείς τις ιδέες σου;

Δ.Δ.:Από παντού, επικεντρώνω όμως περισσότερο στην καθημερινότητα. Η επικαιρότητα είναι κάτι που με αφήνει σχεδόν αδιάφορο, προτιμώ να ασχολούμαι με θέματα που έχουν μια διάρκεια χρόνου πέραν της ημέρας. Επειδή ως σταντ-απ κωμικός έχω εξασκηθεί πια να βλέπω τη χρονική ισχύ που θα έχει ένα αστείο, προτιμώ στα κείμενά μου ν' ασχολούμαι με πιο διαχρονικά ζητήματα. Εννοείται πως κάνω και τις πλάκες μου που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν την ίδια στιγμή. Και δεν υποτιμώ τον χαβαλέ, ο χαβαλές μπορεί να είναι λυτρωτικός και χρειάζεται! (Όπως κι εκείνος ο μπουφές που λέγαμε...)

e-write: Υπάρχουν κάποιοι κωμικοί του SUC ή γενικότερα που θεωρείς ότι σε έχουν επηρεάσει;

Δ.Δ.:Επειδή όταν ξεκίνησα, δεν ήξερα τι μου γινόταν, με επηρέαζαν οι κωμικοί που έβλεπα στο κλαμπ. Μ' επηρέασε όμως η γνωριμία μου με δύο κωμικούς που κάναμε σεμινάρια σταντ-απ στην Αθήνα, ο Ιρλανδός Όουεν Ο' Νιλ, από τον οποίο έμαθα πόσο σημαντικό είναι να λες τη δική σου ιστορία επί σκηνής, ή ακόμα κι αν δεν είναι δική σου, να την κάνεις να μοιάζει δική σου, και ο Άγγλος Ρομπ Χίτσμοου με τον οποίο κάναμε πολλούς κωμικούς αυτοσχεδιασμούς.

e-write: Πιστεύεις πως το SUC είναι ένα είδος τέχνης; Τι το κάνει δύσκολο και τι διαφορετικό έχει από την ηθοποιία ή την συγγραφή;

Δ.Δ.:Πιστεύω πως η ζωή είναι ένα είδος τέχνης. Το σταντ-απ δεν θεωρείται από πολλούς είδος τέχνης, χρησιμοποιεί όμως πολλά στοιχεία άλλων τεχνών. Είσαι ταυτόχρονα συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός σε μια παράσταση της οποίας η καλλιτεχνική αξία γίνεται εύκολα κατακριτέα. Η ευφορία που προσφέρει το γέλιο μπορεί να είναι καταλυτικής αξίας, επειδή όμως σβήνει τη στιγμή που σταματά, ξεχνιέται και εύκολα. Αν το θέατρο είναι η πιστή σύζυγος των τεχνών, το σταντ-απ είναι η άταχτη ερωμένη των τεχνών. Το σταντ-απ, όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι τόσο ρευστό στη μορφή και στο περιεχόμενό του που δύσκολα μπορώ να πω κάτι γενικά για τη σχέση του με την υποκριτική και τη συγγραφή. Είναι τόσο προσωποκεντρικό, που θα έπρεπε να μιλά κάθε κωμικός ξεχωριστά για αυτά τα δύο στοιχεία και να πάρουμε μια γενική ιδέα.

e-write: Αρκεί πιστεύεις να είσαι καλός ηθοποιός ή συγγραφέας για να γίνεις SUC ή χρειάζεται και κάτι άλλο;

Δ.Δ.:Έχω δει καλά κείμενα να καταποντίζονται λόγω κακής υποκριτικής. Έχω δει καλούς ηθοποιούς να καταποντίζονται λόγω κακών κειμένων. Ο συνδυασμός των δύο είναι τόσο σημαντικός που κακώς τα διαχωρίζουμε με «ή», θα έπρεπε εκεί να υπάρχει ένα τεράστιο «ΚΑΙ». Το κάτι άλλο που χρειάζεται είναι η προσωπικότητα του κωμικού.

e-write: Πιστεύεις πως το humor μπορεί να έχει καθολική αποδοχή ή πρέπει να το προσαρμόζεις ανάλογα με κάποιους παράγοντες;

Δ.Δ.:Να σας πω, συνέντευξη είναι αυτό ή διδακτορικό;! Το χιούμορ στο σταντ-απ είναι υπέροχο επειδή μπορεί να είναι ό,τι θέλει να είναι! Είναι επιλογή του καθενός του πόσο παγιωμένος και αδιάλλακτος θα είσαι με το υλικό του ή πόσο ελεύθερος θα νιώθει να κάνει αλλαγές. Προσωπικά, τρελαίνομαι να αφήνομαι σε μια καλή παράσταση να με μεταφέρει το κοινό σε ανεξερεύνητα μέρη, να αυτοσχεδιάζουμε μαζί και να χανόμαστε στη μοναδικότητα της στιγμής. Το χιούμορ μπορεί να είναι οικουμενικό, όλοι γελάμε με κάποιον που γλιστρά και πέφτει, μπορεί να είναι και προσωπικό, εκεί που κάθεσαι και γελάς μόνος σου και δεν μπορείς να εξηγήσεις σε κανέναν πού είναι το αστείο...

e-write: Με την πολιτική σάτιρα ασχολείσαι;

Δ.Δ.:Όχι. Θεωρώ πως η διακωμώδηση της πολιτικής δεν μου ταιριάζει. Νομίζω πως η πολιτική σάτιρα δρα τόσο λυτρωτικά που καταντά να δρα σαν μυοχαλαρωτικό παρά σαν ένεση αδρεναλίνης που μας ωθεί να ασχοληθούμε. Ο ρόλος του «γελωτοποιού της αυλής» που λέει αυτό που δεν τολμούν οι άλλοι και το πράγμα ακούγεται και ξεφουσκώνει δεν με εκφράζει.

e-write: Πες μας λίγα πράγματα για το περιεχόμενο της παράστασης σου «Αντί Διδακτορικού»

Δ.Δ.:Η παράσταση αυτή είναι το αποτέλεσμα των 12 ετών που ασχολούμαι με το σταντ-απ. Όταν αποφάσισα να κάνω μια σόλο παράσταση, αποφάσισα να είναι μια παράσταση που δεν θα ασχολείται καθόλου με τα «γκομενικά», ένα θέμα που ενώ είναι σίγουρο πως θα βγάλει γέλιο, δεν με αφορούσε στη συγγραφή του «Αντί Διδακτορικού». Ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, να κάνω μια παράσταση που να μην πατάει σε πολλές ευκολίες.

e-write: Πως βλέπεις το άμεσο μέλλον του SUC στην Ελλάδα;

Δ.Δ.:Ξέρω πως το σταντ-απ δεν θα γίνει ποτέ τόσο δημοφιλές όσο τα μπουζούκια. Σταντ-απ για μένα είναι ο κωμικός μόνος του με το μικρόφωνό του. Κιθάρες, μαριονέτες, μιμήσεις και τα ρέστα είναι άλλο πράγμα. Αυτή τη στιγμή στην Αθήνα υπάρχουν τόσα μαγαζιά που προσφέρουν σταντ-απ σε διάφορες μορφές, που νομίζω πως το κοινό αποπροσανατολίζεται.

e-write: Είναι δυνατόν πιστεύεις κάποια στιγμή να ασχολείσαι αποκλειστικά με το SUC και να ζεις από αυτό;

Δ.Δ.:Ναι, φυσικά. Στην Αγγλία ή τις ΗΠΑ. (Εκεί να δεις μπουφέδες...)

e-write: Γνωρίζουμε πως εκτός του SUC είσαι επίσης ηθοποιός και ασχολείσαι και με διάφορα άλλα πράγματα. Θα ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα για αυτές σου τις δραστηριότητες;

Δ.Δ.:Επειδή δεν ζω ούτε στην Αγγλία ούτε στις ΗΠΑ, ασχολούμαι με χίλια μύρια για να ζω. Για φέτος, τα πράγματα δείχνουν πως θα ασχολούμαι με την υποκριτική και το τραγούδι στην Παιδική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής όπου εμφανίζομαι, στις μεταγλωττίσεις όπου συμμετέχω, ως σταντ-απ κωμικός, ως μεταφραστής και αρθρογράφος στο περιοδικό highlights. Αλλά δεν ξέρω τι εκπλήξεις με περιμένουν. Τις περιμένω όμως!

e-write: Πως μπορεί κάποιος που ενδιαφέρεται για τις παραστάσεις σου να έρθει σε επικοινωνία μαζί σου;

Δ.Δ.:Μπορεί να με πετύχει στον μπουφέ που είδα πως στήθηκε και να μου μιλήσει, αλλά μπορεί να με βρει στο facebook αναζητώντας εμένα ή το «Αντί Διδακτορικού», στο www.myspace.com/djimdjim ή να μου στείλει ένα μέιλ στο dimitris_dimopoulos@yaooo.com

e-write: Δημήτρη ευχαριστούμε πολύ.

Ε'ώ ε'αρι'τώ! («Εγώ ευχαριστώ» αλλά μασουλώντας.)

Ο Δημήτρης εμφανίζεται αύριο 9.Νοεμ στην Ξάνθη, στο Σπίτι Πολιτισμού της ΦΕΞ (έναντι Δημαρχείου) στις 22:00.

(ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΠΟΥΦΕ)