Το "όλοι" στην παραπάνω πρόταση είναι λίγο υπερβολικό. Λίγο μόνο. Πλησιάζει κατά πολύ την αλήθεια όμως. Μιλάω για ένα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα δίπλα μας, μπροστά μας αλλά δυστυχώς κρυφά από εμάς και αφορά τους περισσότερους από εμάς.

Η ιστορία του ανθρώπου από τα προϊστορικά χρόνια, και από τα πρώτα ανθρωποειδή, βασίζεται στην μετάλλαξη. Η χρήση του όρου για την περιγραφή φαινομένων μετάλλαξης που οφείλονται στην ανθρώπινη παρέμβαση (μεταλλαγμένα προϊόντα, θύματα ακτινοβολίας κτλ) έχει κάνει τους περισσότερους από εμάς να θεωρούμε πως η μετάλλαξη είναι κάτι το αρνητικό και κάτι το αφύσικο.

Τα παραδείγματα της μετάλλαξης που μας έρχονται στο μυαλό αποτελούν ένα τέτοιο δείγμα "κακής" μετάλλαξης. Υπάρχουν βέβαια και τα φαινόμενα μετάλλαξης που οφείλονται στην φύση. Είναι φυσικά φαινόμενα και είναι ο τρόπος που δουλεύει η φύση.

Από τον homo erectus μέχρι τον homo sapiens η φύση δούλεψε αργά και μεθοδικά για να μετατρέψει ένα μικρό αδύναμο πλάσμα στον κυρίαρχο του πλανήτη και ίσως κάποια στιγμή του διαστήματος. Θα μου πείτε, σιγά το πράγμα που μας λες. Δεν είναι κάτι νέο. Υπάρχει όμως μια μετάλλαξη που συμβαίνει γύρω μας, αυτήν την στιγμή, μια κρυφή, βίαια, επιτηδευμένη μετάλλαξη.

Ας τα πάρουμε λίγο πιο συγκεκριμένα. Ο άνθρωπος διατηρεί μια διαφορετικότητα σε σχέση με τα άλλα δημιουργήματα της φύσης. Η εξέλιξη του, η προσπάθεια του να επιβιώσει και να κυριαρχήσει στην φύση από ένα σημείο και μετά του έδωσε μια τεράστια δύναμη. Ο εγκέφαλος του Homo Sapiens το πιο ολοκληρωμένο και φανταστό δημιούργημα της φύσης, είναι το πρώτο δημιούργημα της που έφτασε στο σημείο όχι απλά να επιβιώνει προσαρμοσμένο στις συνθήκες που έβρισκε μπροστά του αλλά να κάμπτει τις συνθήκες, να προσαρμόζει τις συνθήκες πάνω του και κυρίως απέκτησε συνείδηση της ύπαρξης του.

Είναι σχεδόν σίγουρο πως εκτός εάν συμβεί κάτι πολύ ακραίο, η επόμενη μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους δεν θα είναι ακόμα μια τυχαία αλλαγή της φύσης. Δεν θα είναι ένα ακόμα τυχαίο πείραμα της επιβολής της φυσικής επιλογής πάνω σε ένα είδος. Οι συνθήκες που θα οδηγήσουν στην επόμενη μετάλλαξη θα δημιουργηθούν (θελημένα ή αθέλητα) από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Τα επιτεύγματα της εξέλιξης μας, τα αποτελέσματα της χρήσης του μυαλού μας είναι αυτά που είναι αυτά που πλέον θα καθορίσουν την εξέλιξη μας. Είμαστε το μόνο είδος που έχει την δυνατότητα να ελέγξει και να προσαρμόσει τις συνθήκες που θα μας οδηγήσουν στο επόμενο βήμα της εξέλιξης μας. Είτε με εκπληκτικές είτε με καταστροφικές συνέπειες.

Ξέρετε πιο είναι το κομβικό σημείο που οδήγησε τον άνθρωπο σε αυτόν τον δρόμο; Τα ζωντανά πλάσματα της γης έχουνε από την φύση δύο προορισμούς. Να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν. Υπάρχουν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες είδη που στην διάρκεια της ζωής του πλανήτη, για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα κατάφεραν και τα δύο με μεγάλη επιτυχία. Η διαφορά του ανθρώπου είναι ότι δεν σταμάτησε εκεί. Όταν εξασφάλισε τα παραπάνω, μέσω της κοινωνίας προσπάθησε να ανέρθει ένα βήμα παραπάνω. Κατάφερε να ανέρθει πολλά. Δεν μας απασχολεί (πολλούς) το παραπάνω εδώ και πολύ καιρό. Ναι σίγουρα υπάρχουν κοινωνίες που ακόμα επιβιώνουν με δυσκολία. Αλλά ακόμα και σύντομα χρονικά διαστήματα που η ανθρώπινη κοινωνία κατάφερνε να εξασφαλίσει τα βασικά, έστρεφε το κεφάλι προς τα πάνω και προσπαθούσε να καταλάβει. Δημιουργήσαμε τις επιστήμες, τις τέχνες, τις θρησκείες, τα πολιτικά συστήματα, τις πολύπλοκες κοινωνικές σχέσεις.

Με όλα αυτά στο μυαλό μου κοιτάζω γύρω μου τους ανθρώπους σήμερα. Κοιτάζω τα επιτεύγματα μας και πως τα χρησιμοποιούμε, τους στόχους που θέτουμε σαν κοινωνία, τα εγκλήματα που διαπράττουμε εναντίον άλλων ανθρώπων και της φύσης. Κοιτάζω και σκέφτομαι "Είναι δυνατόν;". Είναι δυνατόν να έχουμε φτάσει σε τέτοια σημεία τεχνολογικής προόδου, επιστημονικής προόδου, φιλοσοφικής προόδου και εντούτις η κυρίαρχη μας στρατηγική πάνω σε αυτόν τον πλανήτη να είναι η αυτοκαταστροφή;

Τότε γυρνάω και βλέπω τους ανθρώπους που βλέπω δίπλα μου, που μιλάω μαζί τους, που ακούω τις σκέψεις τους, που βλέπω τις πράξεις τους, που ζω μαζί τους.

Πως αυτό το υπέροχο πλάσμα έχει καταντήσει έτσι; Που πήγε η ανάγκη για την αλήθεια; Που πήγε η ανάγκη της ανθρώπινης επαφής; Που είναι η ανάγκη για πρόοδο για καλυτέρευση της ζωής; Τότε είναι που παίρνω την απάντηση τους. "'Έτσι είναι ο άνθρωπος. Αυτή είναι η φύση του. Μην προσπαθείς να αλλάξεις τίποτα. Κάτσε στα αυγά σου. Βγάλε λεφτά, και εντάξει. Έτσι είναι ο άνθρωπος."

Ε λοιπόν όχι. Δεν είναι έτσι ο άνθρωπος. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, ένα πλάσμα που έχει φτάσει σε τέτοια σημεία εξέλιξης να πιστεύει ότι δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει;

Εμείς φτιάξαμε την κοινωνία έτσι. Εμείς δημιουργήσαμε όλα αυτά, και τώρα, τόσες χιλιάδες χρόνια μετά υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως η φύση μας είναι να καταστρέφουμε και πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα. Πόσο πραγματικά ηλίθιος πρέπει να είσαι για να το πιστεύεις αυτό.

Είναι όμως η φύση, που μας οδήγησε εδώ; Είναι φυσική επιλογή αυτή η ξαφνική δημιουργία ενός πλάσματος που σκοτώνει το είδος του, που κλέβει το είδος του, που εκμεταλλεύεται το είδος του, που καταστρέφει τον πλανήτη του
μόνο και μόνο για να έχει μπροστά του μια τεράστια τηλεόραση, να τρώει σκουπίδια και να ζει πιο μόνος από ποτέ σε ένα τσιμεντένιο κλουβί;

Μόνο ένα μοιρολάτρης θα πίστευε κάτι τέτοιο. Εμείς, με τις πράξεις μας και υπό την μαεστρική καθοδήγηση αυτών που έχουμε αφήσει να μας κυβερνάνε σαν παγκόσμιο πολιτισμό έχουμε επιλέξει αυτήν την κατεύθυνση.

Μια κατεύθυνση που φαίνεται τόσο αναπόφευκτη, τόσο γρήγορη, τόσο φυσική, τόσο ισχυρή που μου δίνει την εντύπωση ότι έχει γραφτεί πλέον στο DNA μας. Που δεν θα αλλάξει. Γιατί πολύ απλά και εγώ στην ίδια κοινωνία ζω, και την ίδια μετάλλαξη προσπαθούν να επιβάλουν πάνω μου. Μόνο που δεν είναι μια μετάλλαξη του DNA, αλλά μια μετάλλαξη του τρόπου σκέψης τόσο ριζική, τόσο απάνθρωπη που η αποδοχή της μου είναι αδύνατη.

Λυπάμαι αλλά δεν θα ακολουθήσω. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. υπάρχουν ακόμα μη μεταλλαγμένοι άνθρωποι. Δεν θα γίνω ένας ακόμα Homo Katanaloticus. Αρνούμαι, και μαζί μου αρνούνται καθημερινά και κάτω από μεγάλη πίεση χιλιάδες άλλοι άνθρωποι.

Ανάμεσα στα είδη που εξελίσσονταν παράλληλα, η φύση πάντα επιφύλασσε έναν αδυσώπητο αγώνα ανταγωνισμού για το ποιος θα επιβιώσει. Αυτό θα συμβεί και τώρα. Ή εσείς η εμείς.

Εάν θέλετε, εάν το καταλαβαίνετε μπορείτε να το κάνετε. Ξυπνήστε, γιατί στην μάχη της επιβίωσης εμείς θα επικρατήσουμε. Γιατί εμείς είμαστε ακόμα άνθρωποι, και οι άνθρωποι έχουν μεγάλη διαφορά από τους απάνθρωπους Homo Katanaloticus. Έχουμε σκοπό.