Το παρακάτω είναι ένα μέρος από το άρθρο του Ρούσσου Βρανά που δημοσιεύτηκε στα "ΝΕΑ Σαββατοκύριακο" την 29 - 30 Νοεμβρίου και νομίζω πως είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Σε συζήτηση που είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο, ο Βραζιλιάνος υπουργός Παιδείας Κρίστοβαμ Μπουάρκε ρωτήθηκε ποια είναι η γνώμη του για την ιδέα που είχαν ρίξει τότε οι Αμερικανοί να διεθνοποιηθεί η Αμαζονία. Μάλιστα, ο φοιτητής που τον είχε ρωτήσει, είχε διευκρινίσει πως δεν ζητούσε τη γνώμη του ως υπουργού της Βραζιλίας αλλά ως ενός ηθικού ανθρώπου. Να ποια ήταν η απάντηση του Βραζιλιάνου, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Μπραζίλιανιστ":

"Αν είναι σωστό από ηθικής πλευράς να διεθνοποιήσουμε την Αμαζονία, τότε οφείλουμε να διεθνοποιήσουμε και τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου. Γιατί το πετρέλαιο είναι το ίδιο σημαντικό για την ανθρωπότητα, όσο είναι σημαντική και η Αμαζονία. Παρ' όλα αυτά, οι αφέντες του πετρελαίου αυξάνουν ή μειώνουν κατά βούληση την ποσότητα και την τιμή του. Οφείλουμε επίσης να διεθνοποιήσουμε τα χρηματοπιστωτικά κεφάλαια των πλουσίων χωρών. Γιατί όπως είναι ολέθριο να καίμε την Αμαζονία, που είναι μια παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα, είναι το ίδιο ολέθριο να καίμε τους ανθρώπους με την ανεργία που προκαλούν οι αυθαίρετες αποφάσεις των παγκόσμιων κερδοσκόπων. Αν οι ΗΠΑ θέλουν να διεθνοποιήσουν την Αμαζονία επειδή θεωρούν επικίνδυνο να παραμείνει στα χέρια των βραζιλιάνων, τότε ας διεθνοποιήσουμε και το αμερικάνικο πυρηνικό οπλοστάσιο που είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνο από τις φωτιές που καίνε τα δάση της Αμαζονίας. Οι αμερικάνικες ηγεσίες ζητούν να διεθνοποιηθεί ο δασικός πλούτος του κόσμου, με αντάλλαγμα την παραγραφή του χρέους των φτωχών χωρών. Ας ξεκινήσουμε καλύτερα διαθέτοντας αυτά τα χρήματα για να μπορούν τα παιδιά όλου του κόσμου να έχουν ένα πιάτο φαΐ και να πηγαίνουν στο σχολείο. Ας διεθνοποιήσουμε τα παιδιά, στον τόπο όπου γέννιουνται, σαν να είναι αυτά μια κληρονομιά πού αξίζει τη φροντίδα όλου του κόσμου, περισσότερο ακόμη και από την Αμαζονία. Όταν τα αφεντικά του κόσμου θα μεταχειρίζονται τα φτωχά παιδιά του σαν να είναι μια παγκόσμια κληρονομιά, τότε δεν θα χρειάζεται πια να πιάνουν δουλειά και να παρατάνε το σχολείο. Από ηθικής πλευράς θα υποστήριζα την διεθνοποίηση όλου του κόσμου. Όμως, για όσο ακόμη αυτός ο κόσμος θα με αντιμετωπίζει ως έναν Βραζιλιάνο, θα αγωνίζομαι ώστε η Αμαζονία να παραμείνει δική μας. Και μόνο δική μας!".

Τα παρακάτω είναι δικά μου, για αποφυγή οποιοδήποτε παρεξηγήσεων:

Οι κρίσεις και τα σχόλια δικά σας. Δεν πιστεύω να είναι πολλοί αυτοί που θα είχαν να απαντήσουν κάτι ποιο εμπνευσμένο τόσο από προσωπικής όσο και από εθνικής – πατριωτικής πλευράς. Ελπίζω αυτός ο άνθρωπος να ήταν/είναι το ίδιο εμπνευσμένος και στην πολιτική για την παιδία στην ίδια του την χώρα. Όσο για μας μπορούμε να ξεκινούμε τις ερωτήσεις μας στο εκάστοτε Υπουργό Παιδείας ή οποιοδήποτε Υπουργό, Βουλευτή κτλ με ερωτήσεις του τύπου: Πόσο κάνει 1+1; Ποια είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας; Τι κάνει νιάου – νιάου στα κεραμίδια…

Α! ναι ξέχασα την ερώτηση SOS…Ποια είναι η Αξία μιας λίμνης με νερό και λάσπη; Σ’αυτην την ερώτηση πιστεύω πως η απάντηση είναι…Ε! Ότι ο θέλει ο Θεός.

Περί… Ηθικής που λέγαμε.