Ένα νεκρό παιδί. Ένας αστυνομικός που το σκότωσε. Μια κοινωνία σε αναβρασμό. Χιλιάδες οργισμένοι άνθρωποι. Οδύνη και χάος. Πως αντιδρούμε;

Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να εξετάσουμε είναι ποιος δολοφόνησε το παιδί αυτό. Αν το δολοφόνησε ο αστυνομικός που πυροβόλησε τότε πρέπει να καταδικαστεί, να μετατεθούν και δυο - τρεις προϊστάμενοί του και τελείωσε εκεί το θέμα.

Όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι τέτοια περιστατικά κατάχρησης εξουσίας από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια. Να θυμηθούμε την υπόθεση της ζαρντινιέρας, τους μετανάστες στο τμήμα Ομόνοιας, τον ξυλοδαρμό και τελικά το θάνατο άλλου μετανάστη στο ίδιο τμήμα και άλλα πολλά.

Σε καμιά περίπτωση δεν τιμωρήθηκαν οι υπεύθυνοι πέρα από ανώδυνες μεταθέσεις και στερήσεις μισθού. Σε καμιά περίπτωση δεν επιχειρήθηκε να αποδοθούν ευθύνες πέρα από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Υποτίθεται ότι όλα αυτά ήταν ‘μεμονωμένα περιστατικά’.

Όμως πολλά μεμονωμένα περιστατικά, συνιστούν γενικό φαινόμενο. Οι κρατούντες πρέπει να διαλέξουν: είτε δεν έχουν κανένα έλεγχο στα όργανα καταστολής, είτε υποθάλπουν οι ίδιοι τέτοιες συμπεριφορές. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να παραιτηθούν λόγω ανικανότητας, στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να ανατραπούν λόγω φασίζουσας πρακτικής και ιδεολογίας.

Έτσι σε κάθε περίπτωση, αφού η δολοφονία του έφηβου εντάσσεται σε ένα σύνολο ενεργειών κατάχρησης εξουσίας η πολιτική ηγεσία των δυνάμεων καταστολής είναι η πραγματική υπεύθυνη.

Πως αντιδρούμε; Η ιστορική και πολιτική μας εμπειρία δείχνει ότι σπασμωδικές, ανοργάνωτες αντιδράσεις οδηγούν σε αποτελέσματα αντίθετα των επιθυμητών. Η ίδια εμπειρία δείχνει επίσης, ότι οι παρακρατικές προβοκατόρικες δυνάμεις περιμένουν πως και πως τέτοιες ‘αυθόρμητες’ αντιδράσεις για να τις αμαυρώσουν και να οδηγήσουν την κατάσταση στα άκρα.

Ας θυμηθούμε τα γεγονότα του Παρισιού που οδήγησαν τελικά στην ενδυνάμωση της πολιτικής Σαρκοζί. Ας θυμηθούμε τα γεγονότα του Λος Άντζελες που κατέληξαν σε συλλήψεις ‘κοινών εγκληματιών’, όπως αναφερόταν τότε και σε τίποτα περισσότερο για τους εξαθλιωμένους ανθρώπους. Ας θυμηθούμε πόσες φορές, που οι πορείες μας ήταν ολιγάριθμες και ανοργάνωτες, προβλήθηκαν μόνο οι καταστροφές που προκάλεσαν οι πάντα ασύλληπτοι κουκουλοφόροι.

Για τους παραπάνω λόγους, η ωφέλιμη αντίδραση και απάντηση στα φαινόμενα κρατικής βίας και καταστολής πρέπει να είναι οργανωμένη, ψύχραιμη και ουσιαστική. Ένας οργανωμένος πολιτικός φορέας που θέλει πράγματι να συμβάλλει στην αποκάλυψη και καταδίκη τέτοιων φαινομένων οφείλει να περιφρουρήσει την αντίδρασή του αυτή από ενέργειες που στρέφονται ενάντια σε άλλους από τους πραγματικούς υπαίτιους. Οφείλει να επιλέξει σωστά τον χρόνο και τον τρόπο της αντίδρασής του, ανάλογα με τις δυνάμεις και το βαθμό οργάνωσης που διαθέτει. Οφείλει να προσπαθήσει να μετουσιώσει την ανεξέλεγκτη οργή σε στοχευμένη διαμαρτυρία, σε παθιασμένη διεκδίκηση δικαιωμάτων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, με δεδομένους τους μηχανισμούς τρομοκρατίας, από τη μια και προπαγάνδας από την άλλη που έχει στα χέρια της η αστική εξουσία, το δίκιο της αντίδρασης θα πνιγεί στους καπνούς των πυρκαγιών και των δακρυγόνων.

Όσα κερδίζονται για το λαϊκό κίνημα με το αυθόρμητο πλημμύρισμα των δρόμων χάνονται δέκα φορές όταν η κατάληξη είναι μερικές σπασμένες βιτρίνες. Ο πολιτικός φορέας πρέπει να κατανοεί την οργή των καταπιεσμένων –πολλοί από τους οποίους άλλωστε βρίσκονται και στις γραμμές του. Όμως δεν αρκεί να τους παρακολουθεί αμέτοχος. Πρέπει να τους καλεί σε συμπόρευση για διεκδίκηση. Να δίνει ιδέες για δυναμικές αλλά οργανωμένες αντιδράσεις. Σε κάθε περίπτωση, να περιφρουρεί τα δίκαια ζητούμενα του λαού, από την πλιατσικολογία, τους προβοκάτορες και τους ανεύθυνους. Οι πορείες πρέπει να περιφρουρούνται για να μη δίνεται καμιά αφορμή στην αστυνομία να τις σπάει προς αναζήτηση των ‘κουκουλοφόρων’. Άλλωστε η ιστορία δείχνει ότι οι διαδηλώσεις με τα λιγότερα επεισόδια ήταν αυτές που ήταν καλύτερα περιφρουρημένες. Τα αιτήματα του λαού πρέπει να βγαίνουν στην επιφάνεια με δυνατή ξεκάθαρη φωνή που να σκεπάζει τον ήχο των σπασμένων τζαμιών.