Δυστυχώς έχεις δίκιο.
Απ΄τη μια μιλάμε γι ανθρωπιά και δικαιοσύνη,
για κοινωνικές αδικίες, κι απ΄την
άλλη το μόνο που μας ενδιαφέρει κατά βάθος
είναι τα σπίτια, τα μαγαζιά και οι περιουσίες.
Δυστυχώς, το ιερότερο δικαίωμα, η αξία της Ζωής
περνάει πάντα σε δεύτερη μοίρα...
Και το ξέρουν, γι αυτό και δεν αλλάζει
τίποτα ουσιαστικό, γι αυτό και δεν δίνονται λύσεις
στα πραγματικά προβλήματα.
και μας έχουν γραμμένους..
Και δυστυχώς, αυτή τη στιγμή το μόνο που αισθάνομαι
είναι ντροπή και την αποτυχία μου σαν "άνθρωπος"
Ντρέπομαι να κοιτάξω το παιδί μου στα μάτια, και κάθε παιδί
που βγήκε στο δρόμο, να διεκδικήσει τ΄αυτονόητα.
Που βγήκε αυτό στους δρόμους να βγάλει το φίδι
απ΄τη τρύπα...