Τετάρτη 10-12-08

Είμαι συγκλονισμένος…..η καρδιά μου χτυπάει ανεξέλεγκτα, ανεξάρτητα από το κορμί μου. Μπροστά μας τα ματ και εμείς σαν κουβάρι πιασμένοι. Άγνωστος δίπλα μου και όμως ο ένας έχει παραδοθεί στα χέρια του άλλου.
Πίσω στην πλατεία έχω αφήσει φίλους και συντρόφους. Φωνάζουν, διαδηλώνουν, διεκδικούν. Γύρω μου παιδιά και φοιτητές. Θέλουν να δηλώσουν τα πιστεύω τους, θέλουν να περάσουν και να σταθούν ελεύθερα σε μέρη που υποτίθεται ότι ανήκουν σε όλους. Όπως υποτίθεται ότι είμαστε ελεύθεροι.
Η καρδιά μου μοιρασμένη. Είμαι μισός πίσω και μισός μπροστά. Όχι ψέματα! Τώρα είμαι ολόκληρος μπροστά….Τα ματ μας κοιτούν χωρίς βλέμμα και εμείς φωνάζουμε. Δυο παιδιά τουλάχιστον στο νοσοκομείο. Τα αίματα πλημμυρίζουν στο πρόσωπο του ένα. Μια κοπέλα λιποθυμά μπροστά μου. Ακίνητη, έχει χτυπηθεί τέσσερις φορές στο κεφάλι. Κρύο νερό, φωνάζω! Πιάνω το κεφάλι της στα χέρια μου.
Δεν ξέρω τι να κάνω…..
Οι μπάτσοι εκεί. Δεν μας αφήνουν να περάσουμε. Έχουν την ηλικία μας. Εξετάζω εξονυχιστικά τα χαρακτηριστικά αυτού που τώρα στέκεται μπροστά μου δίχως να το συνειδητοποιώ. Στη βραδινή πορεία ο ίδιος είναι εκεί χωρίς στολή. Χαφιεδίζει….
Τον κοιτάζω και εκείνος το ίδιο. Αναγνωριζόμαστε……….Αναρωτιέμαι αν τα παιδιά τον είδαν. Προχωρώ……προς αυτά.

Κυριακή 7-12-08

«Έχω ένα όραμα….όταν γεράσω δεν θέλω ο κόσμος να είναι ίδιος».
Ο φοιτητής που μιλά έχει παραλύσει το αμφιθέατρο που ασφυκτιά για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό από τόσες ανάσες.
Η πορεία ξεκινά, σχεδόν αποφασίζεται εκείνη τη στιγμή.
Διαδηλώνουμε με συνθήματα. Ένας ηλικιωμένος με το ζόρι στηρίζεται στα κάγκελα της βεράντας του. Μας χειροκροτεί . Ανταποδίδουμε.
Κάποιοι πετούν πέτρες σε τζαμαρίες τραπεζών που θρυμματίζονται. Φτάνει, φωνάζω! Έχουμε να πούμε πολλά τώρα. Αρκετά! Μαλώνω με ένα κορίτσι! Υποστηρίζει ότι πρέπει να δράσουμε τώρα με πέτρες! Όχι, λέω. Μέσα μου η οργή ξεχειλίζει. ¨Ένα κομμάτι μου της δίνει δίκιο. Κάνουμε αλυσίδες, τα παιδιά με τις πέτρες περνούν μέσα. Στέκονται δίπλα μας. Πιανόμαστε. Περπατάμε μαζί και μαλώνουμε.
Στο συντονιστικό αποφασίζουμε! Ας πορευτούμε μαζί ότι και αν πιστεύει ο καθένας! Μαζί!

Δευτέρα 8-12-08

Πορευόμαστε ειρηνικά. Γελάμε. Είμαι εδώ και εκεί! Όπου φωνάζουν, όπου διεκδικούν. Θέλω να αγκαλιάσω ανθρώπους άγνωστους. Ξαναερωτεύομαι τη ζωή σιγά σιγά τη στιγμή που κάποιος άλλος την έχασε.

Τρίτη 9-12-08

Τα δακρυγόνα βροχή. Μικρά παιδιά κρύβουν τα πρόσωπά τους. Προσπαθώ να υπολογίσω το μέγεθος της οργής μέσα τους. Είναι ανυπολόγιστο! Όχι αναίτιο. Δεν ξέρω αν έχει σχέση με τον αγώνα ή όχι. Ξέρω ότι υπάρχει. Είναι εκεί και το βλέπω. Έρχεται δίπλα μας και συμψηφίζεται με τη διαμαρτυρία μας. Με την ελπίδα μας.

Τετάρτη βράδυ

Πώς αλλάζει ο κόσμος; Πώς ξεκινούν οι ανατροπές; Πώς κερδίζεις ειρηνικά έναν αγώνα; Πώς εξηγείς τη βία; Τι κάνεις γι’ αυτόν που ματώνει δίπλα σου για τα πιστεύω του;

Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Τα μάτια του μπάτσου στα μάτια μου. Πονάει το σώμα μου. Ένας λυγμός πνίγεται στο λαιμό μου. Αύριο τι θα γίνει; Θα γίνει; Ας μη σταματήσει. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σκέφτομαι ένα φιλικό πρόσωπο. Ένα τηλεφώνημα κάποιου που έλειπε. «Έμαθα ότι έγιναν επεισόδια. Είστε καλά;»
Τα μάτια μου κλείνουν……