Ο Αλέξης είναι νεκρός. Οι καταπιεσμένοι αντιδρούν. Με πάθος, με αδιέξοδους τρόπους, με μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις. Οι πεινασμένοι μετανάστες επωφελούνται. Οι προβοκάτορες του παρακράτους προσπαθούν να υπονομεύσουν το κίνημα που γεννιέται. Οι κολασμένοι της γης βρίσκουν ευκαιρία να εκσφενδονίσουν λίγη απ’ τη φωτιά που τους καίει τόσο καιρό προς κάθε κατεύθυνση. Αρκεί να φύγει από πάνω τους.
Ο Αλέξης είναι νεκρός. Κάποιοι αυθόρμητα θέλησαν να εκδικηθούν. Οι περισσότεροι βρήκαν την αφορμή να βγουν στους δρόμους. Η υπερβολική αυτή εκδήλωση αυταρχισμού από την πλευρά του καθεστώτος τους έκανε να συνειδητοποιήσουν μέσα σε μερικές ώρες ποιος φταίει για όσα τραβάνε τόσα χρόνια.
Ο Αλέξης είναι νεκρός. Οι πολιτικοί φορείς που θέλουν να εκφράσουν το δίκιο των καταφρονεμένων πρέπει να γίνουν πρωτοπορία. Πρέπει να αγκαλιάσουν της γης τους κολασμένους. Πρέπει να φτιάξουν αλυσίδες να προστατέψουν τα παιδιά. Πρέπει να μοιραστούν την πολύτιμη εμπειρία τους με τους εξεγερμένους δίνοντας στον αγώνα τους όραμα, νόημα και ελπίδα. Όραμα πέρα από την προσωρινή ικανοποίηση της δίκαιης οργής τους. Νόημα για να βλέπουν στην πράξη ότι κερδίζονται πράγματα. Ελπίδα για να πιστέψουν πραγματικά ότι μπορούν να νικήσουν. Να βγάλουν από πάνω τους τα δεσμά.
Ο Αλέξης είναι νεκρός. Το κράτος των αστών που το υπηρετούν εναλλάξ οι βουλευτές του δικομματισμού και ανήκει στους καναλάρχες, τους εργοστασιάρχες, τους εφοπλιστές, τις τράπεζες, την Εκκλησία αντιδρά. Αντιδρά γιατί φοβάται. Τρομοκρατεί, παραπληροφορεί, ρίχνει στάχτη στα μάτια. Φοβάται γιατί μπορεί να έχει τη δύναμη των όπλων, αλλά οι υπόλοιποι έχουν τη δύναμη του πλήθους. Οι εξεγερμένοι του προκαλούν φόβο. Φόβο προκαλούν και σε αυτούς που δεν κατανοούν τον τρόπο αντίδρασής τους. Δεν κατανοούν γιατί είναι βαθιά πεισμένοι ότι μόνο με άλλους τρόπους μπορεί να επιτευχθεί κάτι.
Η Αριστερά είναι εδώ. Αμήχανα, διασπασμένη, μπερδεμένη. Είναι όμως εδώ. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν καταλάβει με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας, ότι αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί. Είναι οι καταπιεσμένοι και οι σύμμαχοί τους που θέλουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο. Χρέος τους είναι -από το δικό του μετερίζι ο καθένας- να μοιραστούν με τους υπόλοιπους κολασμένους το όραμά τους. Είναι δίπλα στους χώρους δουλειάς. Έχουν τα ίδια αιτήματα στα κλαδικά σωματεία. Τα ίδια αιτήματα στους φοιτητικούς συλλόγους. Τα ίδια ζητούμενα για δημοκρατία (πραγματική και όχι αστική), κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, κατάργηση της ιδιοποίησης ατομικής ιδιοκτησίας. Το δίκιο του αγώνα τους, ενώνει. Τους ίδιους δρόμους περπατάνε για να διαδηλώσουν. Το ίδιο ξύλο τρώνε από τους κρατικούς τρομοκράτες. Καμιά δήλωση, από όποιον και αν προέρχεται δεν μπορεί να ακυρώσει αυτήν την πραγματικότητα. Ας μην αφήσουμε να ακυρωθεί στις συνειδήσεις μας.