Τα δάνεια είναι ίσως η λέξη που ακούγεται πολύ περισσότερο απο κάθε άλλη στις συζητήσεις για την οικονομία.

Τα δάνεια εμφανίζονται ως λύση, ως πρόβλημα, ως αποφυγή, ως μονόδρομος και γενικά αυτό που διέπει πλέον την οικονομία μας.

Για πολλούς το δάνειο εμφανίζεται ως το αναγκαίο κακό, καταλαβαίνουν ότι είναι μια νόμιμη πράξη τοκογλυφίας αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι η μόνη λύση που υπάρχει.

Έχετε όμως σκεφτεί πως αυτήν την στιγμή τα δάνεια είναι αυτό που στην ουσία ευθύνεται όχι μόνο για την κρίση που ζούμε αλλά αποτελούν και τον κύριο και βασικό μοχλό ελέγχου όλου του πλανήτη από τους κεφαλαιοκράτες; Μην σας φαίνεται τραβηγμένο ούτε θεωρία συνωμοσίας. Θα σας εξηγήσω παρακάτω αναλυτικά με απλά παραδείγματα.

Ας ξεκινήσουμε με την απλή εξήγηση του δανείου που πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχουμε στο μυαλό μας. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσό κεφαλαίου παγκοσμίως το οποίο ανήκει στις τράπεζες. Απο αυτό το ποσό αντλούν με την μορφή δανείου όλοι χρήματα. Για κάθε ένα € που βγαίνει από αυτό το σακούλι θα επιστραφεί ένα ποσό μεγαλύτερο. Πολλές φορές πολύ μεγαλύτερο. Σπάνια θα επιστραφεί λιγότερο ή ίσο σε περιπτώσεις κατασχέσεων κτλ κτλ. Ποιοι όμως τραβάνε από εκεί και ποιοι διαχειρίζονται αυτό το σακούλι.

Οι κεντρικές τράπεζες των χωρών θα μπορούσε να πει κάποιος είναι δημόσιες και διαχειρίζονται τα ποσά που διαθέτουν προς όφελος του κράτους. Ας υποθέσουμε πως είναι έτσι. Εκτός όμως των κεντρικών τραπεζών υπάρχουν πολύ περισσότερες ιδιωτικές τράπεζες που δουλεύουν με ιδιωτική πρωτοβουλία συσσωρεύοντας κέρδη για τους ιδιοκτήτες τους χωρίς στην ουσία να παράγουν τίποτα ωφέλιμο. Απλά διαχειρίζονται τα χρήματα και με τον δανεισμό τα πολλαπλασιάζουν. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ότι τα κέρδη των Ελληνικών τραπεζών σε μια δεκαετία είχαν άυξηση 1500%. Μιλάμε για κέρδη από διαχείριση χρημάτων. Χωρίς να παράγουν τίποτε. Με τον τρόπο αυτό αυξάνουν συνεχώς τα κεφάλαια τους, αποκτούν μεγαλύτερη ισχύ και μπορούν συνεχώς να αυξάνουν και να αυξάνουν την κερδοφορία τους επιβάλλοντας στον κόσμο και τις κυβερνήσεις τις αποφάσεις τους.

Η δικαιολογία ότι τα κέρδη που συσσωρεύουν θα οδηγήσουν σε καλύτερο δανεισμό πιο ωφέλιμα προγράμματα και ενίσχυση την τοπικής οικονομίας απλά δεν στέκουν για τους εξής λόγους

1. Ακόμα και με τα καλύτερα προγράμματα και με τις καλύτερες ας το πούμε συνθήκες δανεισμού πάντα (θυμάστε τι είπαμε) για κάθε ένα € που δίνουν θα παίρνουν πίσω παραπάνω. Σε οποιαδήποτε περίπτωση λειτουργίας οι τράπεζες απομυζούν κεφάλαια από τον ενεργό και παραγωγικό πληθυσμό.

2. Ακόμα και σε συνθήκες κρίσης καμία τράπεζα δεν θα λειτουργήσει αντίθετα από αυτό που είναι φτιαγμένη να κάνει. Αντιθέτως όπως είδαμε και στην σημερινή κατάσταση η κρίση οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση των κεφαλαίων των τραπεζών για να ενισχύσουν υποτίθεται την οικονομία από τα χρήματα των φορολογουμένων.

3. Καμία ή σχεδόν καμία τράπεζα δεν είναι τοπική ή τοπικών συμφερόντων. Οι περισσότερες ανήκουν ήδη σε πολυεθνικούς ομίλους με συμφέροντα σε πολλές χώρες και η μοναδική τους έννοια είναι να αυξήσουν την κατά τόπους κερδοφορία τους. Εάν σε κάποια περιοχή δεν μπορούν να το καταφέρουν απλά θα αποσυρθούν ή θα εκβιάσουν. Έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Αφού καταλήξαμε λοιπόν στο γεγονός ότι η λειτουργία μιας τράπεζας είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι λειτουργεί εις βάρος της γενικότερης οικονομίας ας δούμε λίγο και το πως η χρήση του τραπεζικού συστήματος και οι πράξεις των κυβερνήσεων αντί να προστατεύουν τον κόσμο από αυτή την ληστεία ή έστω να την περιορίζουν ενισχύουν συνεχώς και απροκάλυπτα την επιρροή τους.

Ας ξεκινήσουμε με το απλό παράδειγμα του πολίτη. Ένας Έλληνας πολίτης χρειάζεται να πάρει ένα δάνειο για διάφορους λόγους. Οι πλέον σημαντικοί είναι να ενισχύσει/ξεκινήσει μια επιχείρηση και να αγοράσει μια κατοικία. Από εκεί και πέρα όμως πλέον δάνεια παίρνει ο κόσμος για να κάνει διακοπές, να σπουδάσει το παιδί του, να αγοράσει προϊόντα, να εξοφλήσει τους λογαριασμούς του (μην ξεχνάτε ότι και οι πιστωτικές δάνεια χρήματος είναι στην ουσία).

Εκτός λοιπόν των αιτιών δανεισμού που γνωρίζαμε μέχρι προσφάτως (σπίτι & εργασία) με τις οποίες ένας πολίτης φτάνει να χρωστάει σε μια τράπεζα για δεκαετίες σιγά σιγά όλες οι οικονομικές συναλλαγές τείνουν να περάσουν μέσα απο την μορφή δανεισμού. Επανερχόμαστε λοιπόν στην πρώτη σκέψη ότι για κάθε € που θα πάρουμε πρέπει να επιστρέψουμε κάτι παραπάνω. Εάν λοιπόν υποθέσουμε λοιπόν ότι ένας πολίτης αγοράσει ένα σπίτι, πάρει δάνειο για την δουλειά του, χρησιμοποιεί πιστωτικές κάρτες, σπουδάζει παιδιά κτλ κτλ σε μια περίοδο 35χρόνων εάν είχε τα χρήματα από μόνος του θα χρειαζότανε για όλα αυτά 300.000€ τώρα θα χρειαστεί πολύ μα πολύ περισσότερα. Στην ουσία αυτό που γίνεται είναι χωρίς να το καταλαβαίνουμε η προμήθεια δανεικών χρημάτων έχει ως αποτέλεσμα να ακριβαίνει κατά πολύ το κόστος ζωής μας με αποκλειστικό σκοπό τον πλουτισμό του μεσάζοντα.

Η συνεχής όμως αύξηση του κόστου ζωής, και η έλλειψη χρημάτων λόγω συσσώρευσης τους στα ταμεία των τραπεζών αναγκάζει τον πολίτη να καταφεύγει όλο και πιο συχνά στων δανεισμό για να εκπληρώσει ακόμα και τις πιο βασικές ανάγκες του.

Όλα ωραία θα μου πείτε ως εδώ τα ξέρουμε όλα αυτά, αλλά ρε φίλε δεν γίνεται τίποτα έτσι έχουνε τα πράγματα. Ας δούμε όμως λίγο και την συνέχεια.

Έχουμε φτάσει σε μια εποχή κρίσης. Στις κρίσεις τις πιο πολλές φορές μπορείς να δεις κάποια πράγματα πιο ξεκάθαρα. Το Ελληνικό κράτος όπως και κάθε κράτος προσπάθησε μας λένε να στηρίξει την οικονομία δίνοντας με κάποια συμφωνία χρήματα στις τράπεζες. Δεν θα μπω στην λογική για το εάν η συμφωνία του κράτους είναι συμφέρουσα ή όχι. Απλά θέλω να σας δείξω την λογική που κρύβετε από πίσω. Το κράτος προσπαθεί να στηρίξει την οικονομία όχι μεταφέροντας κεφάλαια προς τον κόσμο που αδυνατεί να πληρώσει υποχρεώσεις να κινήσει την αγορά κτλ αλλά δίνει τα λεφτά του (μας) στις τράπεζες με σκοπό αυτές να τα ΔΑΝΕΙΣΟΥΝ έστω και με μικρότερο κέρδος σε εμάς. Δηλαδή τα χρήματα μας θα περάσουν στις τράπεζες οι οποίες θα μας τα ξαναδανείσουν βγάζοντας και άλλο κέρδος από χρήματα που δεν τους ανήκουν.

Πρέπει να καταλάβουμε το εξής. Το χρήμα που υπάρχει σε ένα κράτος είναι συγκεκριμένο ανά πάσα στιγμή. Δεν μπορεί να βγει υπουργός οικονομίας και να πει κόψτε ρε παιδιά 10δις € να έχουμε. Το συνολικό χρήμα είναι συγκεκριμένο.

Όλη οι κοινωνία δουλεύει και παράγει και καταναλώνει. Για τον λόγο αυτό κερδίζει χρήματα τα οποία πρέπει να καταναλώσει για να κινηθεί το χρήμα μας λένε. Για σχεδόν κάθε όμως κίνηση πλέον που κάνει ένα ποσοστό μεταφέρεται στις τράπεζες ως κέρδος το οποίο συσσωρεύεται βγαίνει από εκεί ξανά μόνο με την μορφή δανεισμού δηλαδή για να πολλαπλασιαστεί και στην στιγμή της κρίσης που έρχεται αναπόφευκτα λόγω της συσσώρευσης κεφαλαίου σε λίγες μη παραγωγικές ομάδες, αντί να γίνουν κινήσεις να ελαττωθεί η κατάσταση αυτή, η πολιτική της κυβέρνησης είναι να την εντείνει.

Πάμε τώρα στον ρόλο του κράτους και των κεντρικών τραπεζών. Το θέμα αυτό ξεκαθαρίζει πολύ εύκολα απλά εάν σκεφτούμε τα εξής. Όλες οι χώρες του κόσμου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων έχουν ένα δημόσιο χρέος. Όλες οι χώρες δηλαδή χρωστάνε χρήματα. Που χρωστάνε; Σε άλλες χώρες νομίζετε; Λάθος. Χρωστάνε χρήματα σε ΤΡΑΠΕΖΕΣ άλλων χωρών. Ακόμα και το Ελληνικό κράτος χρωστάει χρήματα σε ξένες τράπεζες ή ακόμα και σε τράπεζες τοπικές μεν αγνώστων αλλά σίγουρα ιδιωτικών συμφερόντων δε.

Μην σας φαίνεται περίεργο. Απλά ψάξτε λίγο για το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ. Γνωρίζετε ότι και οι ΗΠΑ έχουν δημόσιο χρέος και μάλιστα τεράστιο; Που νομίζετε ότι χρωστάνε;

Δείτε τώρα τι γίνεται. Στην στιγμή της κρίσης χώρες ολόκληρες δανείζονται χρήματα από το ΔΝΤ (τράπεζα είναι μην σας ξεγελάει το όνομα) για να επιβιώσουν.

Διαβάζοντας όλα αυτά νομίζω ότι είναι τουλάχιστον φρικιαστικό όταν συνειδητοποιείς ότι όλοι οι λαοί, όλες οι επιχειρήσεις όλα τα κράτη του κόσμου αυτήν την στιγμή βρίσκονται χρεωμένοι στους ίδιους. Υπάρχει ένα κατεστημένο οργανισμών που το μόνο που κάνουν είναι να διαχειρίζονται τα χρήματα που παράγουν οι εργαζόμενοι του πλανήτη, πλουτίζουν συνεχώς από αυτήν την διαχείριση, ενισχύουν συνεχώς τον ρόλο του, ελέγχουν τους πάντες και οδηγούν αυτήν την στιγμή τον πλανήτη σε μια οικονομική κρίση (μήπως ηθελημένα;)από την οποία είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα βγούνε κερδισμένοι.

Για να μην νομίζετε δε ότι αυτά τα λένε οι "ξεπερασμένοι" και "παλαιολιθικοί" αριστεροί όπως πολλοί μοντέρνοι μας χαρακτηρίζουν, διαβάστε αυτό:

«Πιστεύω ότι οι τραπεζικοί οργανισμοί είναι πιο επικίνδυνοι για τις ελευθερίες μας από τους μόνιμους στρατούς.

Εάν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν το ζήτημα του νομίσματός τους, αρχικά από τον πληθωρισμό, κατόπιν από τον αντιπληθωρισμό, τις τράπεζες και τις εταιρίες που θα ενισχυθούν γύρω από τις τράπεζες θα στερήσουν από το λαό όλη την ιδιοκτησία μέχρι που τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγοι στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατέκτησαν».

Thomas Jefferson
Τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ,
συγγραφέας της διακήρυξης της ανεξαρτησίας...