Δεν έχω να δηλώσω πάρα πολλά, δεν έχω και πάρα πολύ χρόνο… ήθελα απλά να βγάλω από μέσα μου αυτό που με πνίγει…. το ότι για μια ακόμη φορά αυτή η πόλη με πνίγει… με κάνει και ασφυκτιώ…. για μια ακόμη φορά η Θεσσαλονίκη με απογοητεύει…. και λυπάμαι που το λέω… βασικά τον εαυτό μου λυπάμαι που δεν τα μάζεψα να φύγω παραπέρα..παραέξω δηλαδή!
Ήθελα, μια τα Φώτα και μια την Κυριακή που μας πέρασε, να πάω κάπου με την κόρη μου και τον άντρα μου… ένα θέατρο, ένα μουσείο… ένα κάτι….pero nada…τίποτα!!! Πλήρης ανυπαρξία και παντελής έλλειψη ενημέρωσης, θα μου πεις όμως ποιος να σε ενημερώσει και γιατί όταν δεν υπάρχει κάτι…. καταλήξαμε χωρίς υπερβολές στο σαλόνι του σπιτιού μας παρέα με εφημερίδες και 88.5…
Πήγαμε τον 15αύγουστο για 5 μέρες στο Μόναχο, η μικρή μου δεν είχε κλείσει τα 2… ας μην σας πω τι κάναμε και τι δεν προλάβαμε καν από τα τόσα που είχε να κάνει κανείς… και μιλάμε για μια πόλη με πληθυσμό Θεσσαλονίκης. Ημέρα 15αύγουστου τα περίφημα Μουσεία του Μονάχου να είναι με ουρές χιλιομέτρων… ναι ημέρα αργία με τρελή βροχή και ολόκληρες οικογένειες να βρίσκονται από νωρίς εκεί… και εμείς μαζί…
Γερμανικά δεν γνωρίζω… και όμως πριν καν φτάσουμε..τα είχα ήδη όλα μαζί μου, όλο το survival kit στα Αγγλικά… επικοινώνησα με το ξενοδοχείο και τον εκεί "ΟΑΣΘ' και τι να πω… τα θυμάμαι και τρελαίνομαι… βρήκα στο mail μου… χάρτη της πόλης, σκαναρισμένα όλα τα εισιτήρια που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε και που, με τιμές κτλ, χάρτες και ορολόγια προγράμματα για ότι μπορείς να φανταστείς… και μέσα σε όλα… προλάβαμε και εκδρομή στην Αυστρία… άστα…
Η Θεσσαλονίκη όμως… μεγαλείο… είναι αλλιώς… σε διώχνει και ρε συ δεν το κάνει με το γάντι πλέον… σε ξερνάει, σε αποβάλλει, όχι μόνο η Θεσσαλονίκη, αυτό το έχω καταλάβει… ολόκληρη η Ελλάδα είναι έτσι… σαν ετοιμόγεννη που περιμένει να δώσει τη μεγάλη ώθηση… την τελευταία…
Θα μου πεις γιατί δεν φεύγεις…. και θα σου πω γιατί δεν μπορώ όχι γιατί δεν θέλω… αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι επειδή μένω το γουστάρω κιόλας… απλά το υπομένω και προσπαθώ να το κάνω καλύτερο… για όσο κρατήσει… αισθάνομαι πάντως λες και φταίω που γεννήθηκα εδώ…