1. «Όλοι από κάπου ξεκινάνε»
Ξεκινάω να δουλεύω για 600 ευρώ. Χωρίς ασφάλιση. Χωρίς πληρωμένες υπερωρίες. Το κράτος μου παρέχει τόσο καλές συγκοινωνίες που κάνω 2 ώρες καθημερινά πηγαινέλα στη δουλειά μου. Μου παρέχει δρόμους που μου κοστίζουν την ίδια ώρα με το αυτοκίνητο. 12 ώρες από τη ζωή μου κάθε μέρα για 600 ευρώ.
Τα χρόνια περνάνε. Με αίμα και ιδρώτα φτάνω να βγάζω 1000 ευρώ. Γυναίκα δε βρήκα. Δε φτάναν τα λεφτά. Οι ώρες. Δε φτάναμε ποτέ την ίδια ώρα σπίτι. Τα βγάζω ίσα ίσα. Δούλεψα σκληρά. Είχα καλά και κακά αφεντικά. Με απολύανε με καλό και με κακό τρόπο.
Πάλεψα. Έδωσα τον εαυτό μου. Στη δουλειά. Δεν είχα χρόνο για κάτι άλλο. Δεν μπόρεσα να κάνω παιδιά. Δεν μπόρεσα να κάνω οικογένεια. Δεν μπόρεσα να κάνω αυτά που ήθελα.
2. «Πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να δουλεύουμε. Μόνο έτσι προκόβουμε»
Έχω κάνει πολλές δουλειές. Σε δύσκολες και σε πιο εύκολες συνθήκες. Τα πρώτα χρόνια ήθελα πολύ να πάω στη δουλειά. Δεν ήταν μόνο τα λεφτά που περίμενα. Αισθανόμουν ότι κάποιος θα ωφεληθεί από τη δουλειά μου. Ότι η προσπάθειά μου, πέρα από το μισθό που θα μου αποφέρει, θα μετατραπεί σε κάτι χρήσιμο για μένα ή τους άλλους. Με τον καιρό απογοητεύτηκα. Σε κάθε δουλειά το θέμα ήταν οι προθεσμίες, η εμφάνιση, η νομοτυπία. Να πηγαίνω με τα νερά του πελάτη ή του αφεντικού. Να μη ζημιωθεί η εταιρεία, να κερδίσει όσο το δυνατό περισσότερα. Να κλέψω ή να ξεγελάσω όπου μπορώ αρκεί να μη φανεί. Έτσι είναι οι συνθήκες. Έτσι είναι η αγορά, μου λέγανε.
Τώρα με νοιάζει μόνο ο μισθός. Δε νιώθω τη δουλειά δική μου υπόθεση. Πόσο μάλλον που ούτε τα λεφτά που παίρνω είναι αρκετά. Δεν είμαι τεμπέλης. Κουράζομαι και προσπαθώ πολύ για την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τα χόμπι μου. Για τη δουλειά όμως δε δίνω δεκάρα. Θα θελα να νιώθω ότι αυτό που κάνω είναι κάτι χρήσιμο. Θα θελα να μπορώ να το διαθέσω εγώ όπως νομίζω. Θα θελα ο κόπος μου να βγάζει κάτι που να το νιώθω δικό μου.
3. «Οι άξιοι προχωράνε»
Γνωρίζω επιτυχημένους ανθρώπους. Οικονομικά, κοινωνικά. Δεν ήταν άξιοι. Είχαν τις κατάλληλες γνωριμίες. Είχαν κυνισμό. Εκμεταλλεύτηκαν όσους μπορούσαν. Γιατί έτσι είναι η αγορά. Τους τρως για να μη σε φάνε. Δεν παραδέχτηκαν ποτέ τι έκαναν. Ούτε στους εαυτούς τους. Μερικές νύχτες μεθυσμένες με αλκοόλ και σεξ ήταν αρκετές για να τους κάνουν να ξεχάσουν.
Είμαι άξιος. Το ξέρω. Μου το χουν πει κι άλλοι. Μου το χουν αναγνωρίσει. Με χαρτιά και λόγια. Δεν προχώρησα όσο θα ήθελα. Ήταν οι συνθήκες. Αυτές μ’ εμπόδισαν. Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί και πως ορίστηκαν αυτές οι συνθήκες. Ποια ανώτερη δύναμη τις καθόρισε. Όταν προσπάθησα να προσαρμοστώ σ’ αυτές ένιωσα να χάνω τον εαυτό μου.
4. «Ο άνθρωπος από τη φύση του νοιάζεται μόνο για την πάρτη του»
Πάντα ήθελα να περνάω καλά. Να είμαι ευτυχισμένος. Έψαχνα δεξιά και αριστερά την ηδονή. Ήμουν τυχερός, ήμουν επιδέξιος; Δεν ξέρω. Ένιωσα την ευτυχία. Στιγμιαία και με διάρκεια. Ένιωσα φοβερή έξαψη για λίγο και ήπια χαρά για πολύ. Ένιωσα ένταση και γαλήνη. Γαλήνη της ψυχής και του νου. Ισορροπία με τον κόσμο γύρω μου. Ισορροπία με τον σκάρτο κόσμο γύρω μου και ελπίδα για τον κόσμο που θέλω. Την έξαψη τη νιώθω για λίγο. Μόνο αν παραμυθιαστώ. Τη γαλήνη τη νιώθω για πολύ περισσότερο. Μόνο αν μοιραστώ. Με κόπο. Με πόνο. Με ρίσκο.
Πληρώνω και χάνω λίγο λίγο από μένα για να νιώσω οξύ πάθος. Πληρώνω και κερδίζω διαρκή γαλήνη. Βλέπω στα μάτια, παίρνω στα χέρια, σφίγγω στην αγκαλιά. Ευτυχισμένοι γύρω μου, ευτυχισμένος και γω.
Οι φυλές των πρωτόγονων διάβασα, επιβίωσαν απέναντι σε δυνατότερα ζώα και στα στοιχεία της φύσης γιατί δρούσαν συλλογικά. Να τερματίζεις –μόνος- πρώτος. Να εισπράττεις το χειροκρότημα χιλιάδων άγνωστων που αύριο θα σε ξεχάσουν χειροκροτώντας τον επόμενο –μόνο- πρώτο. Να τερματίζεις χέρι – χέρι και να μοιράζεσαι το επίτευγμα. Να εισπράττεις το χειροκρότημα από αυτούς που και αύριο θα στο δώσουν. Αυτούς που και συ θα χειροκροτήσεις για τα δικά τους επιτεύγματα. Αυτούς που θα τερματίσετε μαζί.
5. «Στην εποχή μας όλοι μπορούν να επικοινωνήσουν εύκολα μεταξύ τους»
Γυρνάω στο σπίτι κάθε μέρα μετά τις 7. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Θέλω να φάω, να χαζέψω στην τηλεόραση ή στο facebook. Αν δεν είμαι πτώμα και έχω και λεφτά (πράγμα σπάνιο) μπορεί να βγω έξω να πιω. Να πω πέντε βλακείες, για ένα αστείο βιντεάκι που μου έστειλαν σήμερα, για την καινούρια γκόμενα που ψήνω. Είναι τόσες οι σκοτούρες μου και φαίνεται τόσο μάταιο να τις σκέφτομαι που το μόνο που θέλω είναι να τις ξεχάσω.
Σκέφτομαι κάτι περίεργα πράγματα μερικές φορές. Έξω από τα συνηθισμένα. Διστάζω να μιλήσω. Τις λίγες φορές που το έκανα οι φίλοι μου με κοίταξαν με συμπόνια. Οι γκόμενες με παράτησαν. Οι άλλοι με θεώρησαν αδύναμο και κοίταξαν να μ’ εκμεταλλευτούν. Ό,τι διαβάζω και ό,τι βλέπω μου λέει ότι αυτές οι σκέψεις είναι για τους χαμένους. Τους αθεράπευτα ονειροπόλους.
Πάω για καφέ και ποτό. Σε μέρη με δυνατή μουσική. Δεν μπορείς να μιλήσεις. Χάνομαι στη μουσική. Στα φλερτ της μιας βραδιάς. Στην προσμονή του ανεκπλήρωτου. Στη λήθη. Πάω για καφέ και ποτό για να ξεχάσω. Πάλι. Ξανά. Συνέχεια.

...to be continued