Από το ραδιόφωνο ακούγεται Black is the colour of my heart, black is the colour of my eyes…Οι υαλοκαθαριστήρες κινούνται γρήγορα αλλά η βροχή μου επιτρέπει να δω τις μάσκες πάνω από το κεφάλι μου. Κρεμασμένες πάνω από τα κεφάλια μας μάσκες με ειρωνικά τεράστια χαμόγελα και για μάτια άδειες τρύπες. Πάντα αντιπαθούσα τις μάσκες, τους κλόουν, τις πορσελάνινες κούκλες και τα καρναβάλια.
Όταν ήμουν μικρή, τέτοιες μέρες χτυπούσε το κουδούνι και έμπαινα στο σπίτι διάφοροι μασκαράδες full στο κραγιόν και στο χρώμα. Κάνανε διάφορες χαζομαρίτσες και μας ζητούσαν να τους ανακαλύψουμε. Δεν ήταν και δύσκολο! Γειτόνισσες και γνωστοί, που άλλη όρεξη δεν είχανε; αναρωτιόμουν… Οι γονείς μου χαμογελούσαν συγκαταβατικά και εγώ αναρωτιόμουν πως θα ξαναδώ την κυρία τάδε την επόμενη μέρα και δεν θα τη σκέφτομαι με ριγέ φουσκωτό κάπρι και διάφανη πιπίλα!
But I’m here! Yes, I’m here……. συνεχίζει το τραγούδι. Λέω να κλειδωθώ στο σπίτι μερικές μέρες. Οι γύρω μου ασχολούνται με στολές και πανηγύρια. Μεγάλος αγώνας δρόμου για να δεις και να απολαύσεις happenings ευρωπαϊκών προδιαγραφών, πάρτυ, μπαλνταφάν και άλλα τέτοια χρωματιστά με κορδελάκια.
Late, I’m too late! Φορεσιές, στολές και αξεσουάρ…Και όλα αυτά για να γίνουμε κάτι άλλο. Λες και ξέρουμε ήδη τι είμαστε. Αν είμαστε κάτι ή ένας ή εκατό ή εκατό χιλιάδες – povero Pirandello-. Τόσο δύσκολο να τα βγάλεις πέρα με τόσους εαυτούς καθημερινά και λατρεύουμε να προσθέσουμε και άλλους. Άλλες πιθανές ζωές, πιο ελεύθερες, πιο εκφραστικές…..διαφορετικές. Η μάσκα μας επιτρέπει να εκφράσουμε όσα διστάζουμε να εκθέσουμε στους άλλους υπό κανονικές συνθήκες είπε μια ιστορικός τέχνης σε μια έκθεση φωτογραφίας. Αναθεματισμένη μάσκα, σκέφτομαι!
Laugh, you may laugh…..Κανονικό μποτιλιάρισμα! Μέρα ξεφαντώματος σήμερα. Κατεύθυνση προς το κέντρο. Και εγώ αντιθέτως κατεύθυνση προς το σπίτι. Ξυπνήστε με σε δέκα μέρες. Μέχρι τότε έχω να κάνω μερικά ταξιδάκια, ξέρετε, από εκείνα τα ωραία με το μυαλό!

Τραγούδι: Monika
Avatar
Over the hill