Είμαστε κουρασμένοι από τις δουλειές μας. Είμαστε αηδιασμένοι από τις μεσημεριανές εκπομπές. Είμαστε θιγμένοι από αυτούς που έχουν βήμα και μας δουλεύουν. Είμαστε κατάκοποι από το συνεχή αγώνα απλά για επιβίωση. Είμαστε απογοητευμένοι από τους ανθρώπους. Ξεχασμένοι από πολλούς, ξεγελασμένοι από άλλους. Είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας, αισθανόμαστε ανίκανοι να αντιδράσουμε και ανέτοιμοι να δράσουμε. Είμαστε υποταγμένοι στην εξουσία των εμπράγματων σχέσεων. Ένα τεράστιο οικοδόμημα μας πλακώνει, μας φυλακίζει.
Είμαστε 'τίποτα', μας λένε. Είμαστε 'καταδικασμένοι να αποτυγχάνουμε', μας πιπιλάνε. Είμαστε 'υπό-', 'λίγοι', μας λοιδωρούν. Πνιγόμαστε στο άγχος, αντιμετωπίζουμε προβλήματα και στο χρόνο που μας απομένει προσπαθούμε απλά να ξεχάσουμε, να ταξιδέψουμε σε ονειρικές πραγματικότητες. Είμαστε εξαρτημένοι από νόμιμα ναρκωτικά που απλόχερα το σύστημα προσφέρει.
Είμαστε δέσμιοι της υποκρισίας. Ακολουθούμε κανόνες καθωσπρεπισμού, μιας επιβεβλημένης ηθικής. Το καλό και το κακό δεν το ανακαλύπτουμε. Το βρίσκουμε γραμμένο στο λεξικό. Το όμορφο και το άσχημο δεν το βλέπουμε. Μας το υπαγορεύει η κυρίαρχη κουλτούρα. Το δυνατό και το αδύνατο δεν το ανακαλύπτουμε από την εμπειρία μας. Το ορίζει κάποια 'κοινή', 'μέση', κάποια ανώτερη εν τέλει λογική. Η λογική των κυρίαρχων που μεταδίδεται από τα πολύμορφα κανάλια στους κυριαρχούμενους.
Είμαστε μόνοι. Αλλά δεν είμαστε οι μόνοι. Εμείς οι απροσάρμοστοι ξεχωριστοί παρόμοιοι επισκέπτες ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ. Δεν θέλουμε άλλο να κλαιγόμαστε. Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με έναν αργό, γαλήνιο θάνατο. Γουστάρουμε να ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε. Θέλουμε να βρεθούμε μεταξύ μας. Θέλουμε να ενώσουμε τις διαφορετικές μας επιθυμίες που έχουν ένα κοινό παρονομαστή: την απελευθερωμένη ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν θέλουμε άλλη ντόπα. Δεν μας αρκεί να βρίζουμε και να αγνοούμε τα στραβά που βλέπουμε. Γιατί αυτά δεν μας αγνοούν. Θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα μας μια για πάντα. Για μας και τα παιδιά μας.

Είμαστε εδώ και περιμένουμε. Με το όπλο παρά πόδα. Με την καρδιά ζεστή και το μυαλό κρύο. Με υπομονή, διαλέγουμε ο καθένας ένα σημείο στα θεμέλια του οικοδομήματος και αναμένουμε την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουμε όλοι μαζί. Είμαστε εδώ. Και είμαστε πολλοί. Και θα νικήσουμε.