Το ψήφισμα που εγκρίθηκε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την προηγούμενη εβδομάδα εξισώνει σε μια ασύδοτη, εμπαθή αντικομμουνιστική υστερία τον κομμουνισμό με το ναζισμό. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Οι συντάκτες του ψηφίσματος αφού παραδέχονται ότι «…κανένας πολιτικός φορέας και κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχουν το μονοπώλιο στην ερμηνεία της ιστορίας…» και ότι «…οι επίσημες πολιτικές ερμηνείες ιστορικών γεγονότων δεν θα πρέπει να επιβάλλονται με αποφάσεις της πλειοψηφίας στα κοινοβούλια…» στη συνέχεια κάνουν ακριβώς αυτά που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας. Προτείνουν δηλαδή στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να ερμηνεύσουν πολιτικά την ιστορία. Λες και η ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων αποφασίζεται πλειοψηφικά. Λες και η θεώρηση της ιστορίας είναι ανεξάρτητη από φιλοσοφικές και κατά συνέπεια πολιτικές πεποιθήσεις. Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια των νικητών (καπιταλιστών) να παγιώσουν με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο την ιδεολογική τους κυριαρχία, αφού βλέπουν ότι ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αυτή είναι έωλη. Βρήκαν λοιπόν ευκαιρία να πετύχουν πολλαπλούς στόχους με το εν λόγω ψήφισμα.
1ον, Διεκδικούν συγχωροχάρτι για το ναζισμό που οι ίδιοι εξέθρεψαν, ως αντίδραση στην επίθεση της εργατικής τάξης και των κομμάτων της ενάντια στους αστούς στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα και ως παρενέργεια των κρίσεων που και τότε –όπως τώρα- δημιούργησαν
2ον, Επιχειρούν να καταδικάσουν στη συνείδηση του κόσμου, όχι μια συγκεκριμένη μεθοδολογία που οδήγησε στη διαστρέβλωση της μαρξιστικής – λενινιστικής φιλοσοφίας και πρακτικής (σταλινισμός, συγκεντρωτισμός, γραφειοκρατία, γιγάντωση κεντρικής διοίκησης), αλλά μια ιδεολογία που αποδεδειγμένα δεν έχει καμιά σχέση με ολοκληρωτισμό και καταπίεση του ανθρώπου (κομμουνισμός)
3ον, Επιχειρούν την επιβεβαίωση της τακτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα αφού «…βασικός στόχος της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι η μελλοντική διασφάλιση του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, και… με τα άρθρα 6 και 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση θεσπίζονται κατάλληλοι μηχανισμοί για την επίτευξη του στόχου αυτού»
4ον, Σε μια ακόμα πολιτική ερμηνεία της ιστορίας κατά πλειοψηφία (!) διαπιστώνουν ότι υπάρχει «…έντονη αντίθεση μεταξύ του τραγικού παρελθόντος και της ειρηνικής και δημοκρατικής κοινωνικής τάξης στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση…»
Αφού λοιπόν το ψήφισμα παραληρεί σε πολλά σημεία προσπαθώντας να μας πείσει ότι ναζισμός και κομμουνισμός ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα, τελικά αποφαίνεται ότι πρέπει όλοι μαζί να καταδικάσουμε τα ‘ολοκληρωτικά’ καθεστώτα, να συμπαρασταθούμε στα θύματά τους, να βοηθήσουμε οργανώσεις που συμβάλλουν στην αποκάλυψη αρχείων για το παρελθόν και άλλα τέτοια ωραία. Ούτε κουβέντα δεν κάνει το ψήφισμα για την καταπάτηση δικαιωμάτων στη σύγχρονη ‘δημοκρατική’ Ευρώπη. Ούτε κουβέντα για τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Γκουαντανάμο και αλλού. Ούτε κουβέντα για τους επιθετικούς πολέμους που διεξήγαγαν οι Η.Π.Α. με τους ευρωπαίους εταίρους που κόστισαν τη ζωή σε χιλιάδες αμάχους. Ούτε κουβέντα για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Ούτε κουβέντα για τα καθεστώτα Σαρκοζί, Μπερλουσκόνι, Μπράουν, Μέρκελ και άλλων που φιμώνουν, δέρνουν, φυλακίζουν τις αντίθετες φωνές, τις καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις.
Ας τελειώνουμε με αυτή την ιστορία: ο ναζισμός εκθειάζει τη φυλετική ανωτερότητα και την επικράτησή της διά της βίας, τη θρησκόληπτη υπαγωγή σε ηγέτες, την επικράτηση μιας μερίδας ανθρώπων έναντι των υπολοίπων. Σαν μια από τις πιο επιθετικές παραφυάδες του φασισμού, αποτελεί όπλο τελευταίας στιγμής της αστικής τάξης που βασίζεται στην απελπισία των πιο εξαθλιωμένων, συντηρητικοποιημένων μικροαστικών και προλεταριακών στρωμάτων για την ιδεολογική του επικράτηση. Οι διάφοροι Λούντεντορφ, Χίντεμπουργκ και άλλοι δεν ήταν παράφρονες, αλλά επιφανή στελέχη του προ-ναζιστικού γερμανικού καθεστώτος. Η Γερμανία του Χίτλερ εξοπλίστηκε με χρήμα αμερικάνων επενδυτών και γερμανών βιομηχάνων. Τα ‘δημοκρατικά’ καθεστώτα της Αγγλίας και της Γαλλίας δεν κούνησαν το μικρό τους δαχτυλάκι όταν ο Χίτλερ προσαρτούσε διά της βίας την Τσεχία και την Αυστρία. Ακόμα και σήμερα έχουμε παραδείγματα όπου το μακρύ χέρι της αστικής τάξης, η αστυνομία επιχειρεί χέρι χέρι με ναζιστές και ακροδεξιούς της Χρυσής Αυγής.
Από την άλλη ο κομμουνισμός είναι ένα κοινωνικό – οικονομικό σύστημα που καμιά χώρα στον κόσμο δεν κατάφερε ακόμα να εφαρμόσει. Μιλά για την εξίσωση των ανθρώπων μέσα από τη διαφορετικότητά τους. Μιλά για την απελευθέρωση της προσωπικότητας. Για μια κοινωνία που δεν θα υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, άρα δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση. Μια κοινωνία που θα προσφέρει «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του». Μια κοινωνία δημοκρατική, ελεύθερη, σε συμφιλίωση με το φυσικό περιβάλλον.
Δεν μπορεί να καταδικάσει κανείς μια ιδεολογία επειδή κάποιοι έκαναν εγκλήματα στο όνομά της. Καταδικάζεται η αστική γαλλική επανάσταση και τα ιδεώδη της επειδή ο Ροβεσπιέρος αποκεφάλισε τους πολιτικούς του αντιπάλους; Μια ιδεολογία κρίνεται από το περιεχόμενό της και όχι από όποιον διατείνεται ότι την εφαρμόζει. Ο φασισμός βρίσκεται σε αγεφύρωτη αντίθεση με τον κομμουνισμό, ακριβώς όπως η αστική τάξη δεν μπορεί να συμφιλιωθεί ποτέ με την εργατική. Η κυριαρχία μιας κοινωνικής ομάδας έναντι μιας άλλης που επιβάλλει και προωθεί ο ναζισμός – φασισμός αντικρούεται από την ισότητα των ανθρώπων που διακηρύσσει ο κομμουνισμός. Ο ναζισμός γέννησε τον Πλεύρη, ο κομμουνισμός τον Μπελογιάννη…

Υ.Γ. 1 Φτωχό το άρθρο της κας Τέτας Παπαδοπούλου στην ‘Ελευθεροτυπία’ της 10ης Απριλίου 2009 για το συγκεκριμένο ψήφισμα. Εννοεί να ταυτίζει τον κομμουνισμό με τον σταλινισμό. Αφέλεια; Άγνοια; Σκοπιμότητα; Ας κριθεί από τους αναγνώστες. Το σίγουρο είναι ότι τα δεινά στα οποία αναφέρεται ότι προκάλεσαν ναζισμός – σταλινισμός δεν μοιάζουν και τόσο ξένα σήμερα: «κατέστρεψαν τον κοινωνικό ιστό, μετέτρεψαν τα άτομα (τους πολίτες) σε μάζες, χρησιμοποίησαν στο έπακρο την ωμή βία, στηρίχτηκαν στην προπαγάνδα και στην τρομοκρατία, δημιούργησαν σύστημα στρατοπέδων με εκατομμύρια θύματα και, απροκάλυπτα, επεδίωξαν την παγκόσμια κυριαρχία»
Μήπως θυμίζουν κάποιες συγκεκριμένες σύγχρονες πολιτικές (ΗΠΑ, Δυτική Ευρώπη κλπ);
Υ.Γ. 2 Απαράδεκτη η μη συμμετοχή του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην ψηφοφορία. Η αποχή –αρέσει δεν αρέσει- στην περίπτωση αυτή σημαίνει σιωπηλή αποδοχή.