Είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι έγραψαν κάποια λόγια για το χαμό του Ευγένιου Σπαθάρη. Σίγουρα καποιοι έκλαψαν και κάποιοι στάθηκαν σε αυτό το λυπηρό γεγονός. Ο Ευγένιος Σπαθάρης έφυγε πλήρης ημερών, με μια ζωή γεμάτη. Γεμάτη ιστορίες και εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες στην ελληνική λογοτεχνία και παράδοση. Τι μπορώ εγώ να πω παραπάνω παρά ενα τελευταίο αντίο στον ανθρωπο που ζωντάνευε την ελληνική ψυχή και το πνεύμα μιας ολοκληρης πατρίδας. Γιατί αυτό ήταν και έιναι ο καραγκιόζης. Ενα αρχέτυπο, μια καρικατούρα όσων μας δοξάζουν και μας ταλαιπωρούν ακόμη και σημερα. Μακρία απο εθνικιστικες εξάρσεις και πέτσινες ιδεοληψίες ο καραγκιόζης σαν γνήσιο ελληνικό τέκνο μετέφερε μεσα από την λαική τέχνη του θέατρου σκιών την αλήθεια όλων μας. Κι αν εχω κάτι να πω έιναι μια ελπίδα το έργο του του Σπαθάρη να διασωθεί στα χρόνια που έρχονται και να φυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού και πολύτιμος θυσαυρός.