Σήμερα διεξάγονται οι φοιτητικές εκλογές στη χώρα μας και για μια ακόμα φορά το ζητούμενο είναι η επανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ. Για όσους δεν γνωρίζουν η ΕΦΕΕ ήταν κάτι αντίστοιχο με τη ΓΣΕΕ, δηλαδή το κεντρικό συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών. Η διάλυσή της (το 1996 ή 1997) σηματοδότησε την κατακόρυφη πτώση του φοιτητικού κινήματος που ήδη βρισκόταν σε παρακμή.
Πως όμως κατέληξαν τα πράγματα εκεί; Η ευθύνη για τη διάλυση της ΕΦΕΕ βαρύνει κυρίως τρεις παρατάξεις: τη ΔΑΠ, την ΠΑΣΠ και την ΕΑΑΚ. Οι δυο πρώτες, σαν γνήσιες εκπρόσωποι των κομματικών τους συμφερόντων είχαν και έχουν κάθε λόγο να κρατούν το φοιτητικό κίνημα ακέφαλο. Ο παραγοντισμός, οι φοιτητοπατέρες και οι λογικές συμβιβασμού που αυτές οι δυο παρατάξεις πρεσβεύουν εξυπηρετούνται πολύ καλύτερα όταν δεν υπάρχει συλλογικό όργανο. Εξάλλου είναι πάγια τακτική της ΔΑΠ στους συλλόγους που αποκτά απόλυτη πλειοψηφία να 'κλείνει' το μαγαζί, μην πραγματοποιώντας ΔΣ και συνελεύσεις. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι σε εκείνο το τελευταίο συνέδριο (υπενθυμίζω ότι έκτοτε δεν ξαναστήθηκαν κάλπες για την ΕΦΕΕ) η ΕΑΑΚ (εξωκοινοβουλευτική αριστερά) πρωταγωνίστησε με τραμπουκισμούς, παρελάσεις με αλυσίδες και χτύπημα ποδιών και άλλα τέτοια. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια των ομιλιών η ΔΑΠ και η ΕΑΑΚ εναλλάσσονταν στον ρόλο του αστυνόμου επιτρέποντας μόνο σε συγκεκριμένους ομιλητές να πάρουν τον λόγο.
Οι άλλες δυο παρατάξεις της αριστεράς, ΠΚΣ και ΑΡΑΣ (ΣΥΝ) δεν είχαν καταφέρει να παίξουν ουσιαστικό ρόλο στα πράγματα. Αδύναμες πολιτικά για τους δικούς τους λόγους η καθεμιά, αποτέλεσαν στην καλύτερη περίπτωση φωνές καταγγελίας. Φυσικά και τότε όπως κάθε φορά έκτοτε, απέτυχαν να συμμαχήσουν.
Γιατί λοιπόν πρέπει οι φοιτητές να ψηφίσουν; Γιατί δικαιούνται να έχουν γνώμη σε ό,τι τους αφορά. Γιατί δικαιούνται να επανασυστήσουν το συλλογικό τους όργανο μέσα από το οποίο μπορούν καλύτερα να διεκδικήσουν αυτά που τους αναλογούν. Γιατί μένοντας αμέτοχοι αφήνουν ελεύθερο το πεδίο στους επιτήδειους παραγοντίσκους που χρησιμοποιούν τα παραταξιακά τους αξιώματα σαν εφαλτήριο για την μετέπειτα κομματική τους καριέρα (βλ. παραδείγματα, Σπηλιωτόπουλου, Στυλιανίδη, Ανδρουλάκη κ.α.). Γιατί η συγκρότηση ενός συλλογικού οργάνου και η πολιτικοποίηση ευρύτερων μαζών θα δυσκολέψει επερχόμενες ενέργειες που πλήττουν θανάσιμα το θεσμό του φοιτητικού συνδικαλισμού, όπως η κατάργηση του ασύλου.
Οι φοιτητές έχουν αποδείξει ότι αποτελούν ένα από τα πιο ενεργά κομμάτια της κοινωνίας. Ταυτόχρονα όμως η ΔΑΠ των πάρτι και των εκδρομών και η ΠΑΣΠ της ανέξοδης σοσιαλίζουσας φιλολογίας είναι σταθερά πρώτες δυνάμεις στις εκλογές. Η άρση της ενδογενούς αυτής αντίφασης χαρακτηριστικό του διαταξικού στρώματος των φοιτητών, είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο φορέας της αριστεράς που θα καταφέρει να επανασυσπειρώσει τους ανήσυχους μελλοντικούς παραγωγικούς πολίτες.