Μπουμ! Από το πουθενά οι Οικολόγοι Πράσινοι. Η αλήθεια είναι ότι είχαν κατέβει στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Από τότε μέχρι σήμερα όμως που ήταν;
Ήταν στην απελευθέρωση της παραλίας του Ελληνικού από τον Χρήστο Κορτζίδη;
Ήταν στις κινητοποιήσεις πολιτών ανά την Ελλάδα για το κατέβασμα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας από τις ταράτσες των σπιτιών;
Ήταν στους αγώνες για τον Αχελώο, τον Ασωπό, το σταμάτημα του ξεπουλήματος της γης από την μονή Τοπλού;
Ήταν στη μάχη για το Βωβο – Μall στο Βοτανικό;
Ήταν στη μάχη για το παραλιακό μέτωπο Τζιτζιφιών – Μοσχάτου – Αλίμου;
Ήταν στη μάχη για τον παλιό Ιππόδρομο στην Καλλιθέα, ώστε να μη γίνει ένα νέο Μέγαρο Μουσικής για τους λίγους, αλλά πνεύμονας πράσινου για τους πολλούς;
Διατύπωσαν άποψη για τη μη αναθεώρηση του συντάγματος σε σχέση με τα δάση;
Καταδίκασαν την αλόγιστη χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ώστε να μην προωθούνται μονάδες – τέρατα που επιβαρύνουν τελικά το περιβάλλον, αλλά μικρές λειτουργικές μονάδες που είναι όμως ασύμφορες για τους επίδοξους επιχειρηματίες του εύκολου και γρήγορου κέρδους;
Πέρα όμως από τα αμιγώς περιβαλλοντικά – οικολογικά ζητήματα οι θέσεις τους για τα υπόλοιπα θέματα αφήνουν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Εντυπωσιακά λόγια περί «πράσινου χαλιναριού στην οικονομία και την αγορά», χρηματοπιστωτικά μέτρα ενίσχυσης των τραπεζών που θα γίνουν κρατικές για να σωθούν και μετά θα περάσουν πάλι στα χέρια ιδιωτών («προσωρινή έστω κρατικοποίηση»), αόριστες ευχές για στήριξη των νοικοκυριών, των ασφαλιστικών ταμείων κλπ. Αν διαβάσει κανείς τις θέσεις αυτές και ειδικά τα περί «νέων πράσινων συμφωνιών» (green new deal) νομίζει ότι διαβάζει φυλλάδιο του ΠΑΣΟΚ (οι φράσεις σε εισαγωγικά είναι από τις δημοσιευμένες θέσεις τους για την οικονομική κρίση).
Επιπλέον είναι δηλωμένη η πρόθεσή τους να συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε υπό προϋποθέσεις. Αυτές οι προϋποθέσεις πουθενά δεν αποσαφηνίζονται. Γιατί λοιπόν να στηρίξει κάποιος που έχει βαρεθεί ΠΑΣΟΚ – ΝΔ ένα κόμμα που είναι πρόθυμο να συνεργαστεί μαζί τους; Από τη στιγμή που και οι δυο έχουν περίτρανα αποδείξει και συνεχίζουν να αποδεικνύουν με βάση τις εξαγγελίες τους ότι δεν έχουν πρόθεση να αλλάξουν την αντιλαϊκή, αντιπεριβαλλοντική πολιτική τους.
Όσοι ενδιαφέρονται να στηρίξουν ή να ενταχθούν στους Οικολόγους Πράσινους επειδή τους θέλγει η ασάφεια και οι αγώνες από τον καναπέ, τότε καλά θα κάνουν. Όσοι όμως πραγματικά θέλουν να αγωνιστούν για ανατροπές και υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων, υπέρ της οικολογικής – πολιτικής αλλαγής ή έστω θέλουν να δώσουν ένα μήνυμα αντίθεσης στο βιασμό του κοινωνικού και φυσικού περιβάλλοντος, τότε πρέπει να στραφούν σε άλλες λύσεις. Λύσεις που εντάσσονται σε θεωρήσεις που ξεπερνούν το υπάρχον κοινωνικο – οικονομικό σύστημα. Ένα σύστημα που σαν υπέρτατο σκοπό έχει το κέρδος για τους κεφαλαιούχους, είναι σχεδιασμένο ακριβώς στα μέτρα του σκοπού αυτού: τα πάντα αντιμετωπίζονται σαν εμπορεύματα, άρα και το φυσικό περιβάλλον. Θέλουμε να αλλάξει αυτό; Θέλουμε μια κοινωνία που σιγά σιγά θα βρει το δρόμο προς την από κοινού παραγωγή με σκοπό την από κοινού και ισόνομη κατανάλωση σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον; Αν όχι, η ζούγκλα είναι γύρω μας και καλή μας ψυχή. Αν ναι, η κάλπη της Κυριακής είναι το πρώτο βήμα για το μονοπάτι της ανατροπής.