Ο κόσμος το είχε τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι.

Το καμάρι της Ελληνικής πολιτικής, ο ΚΚ ο 2ος μας πέταξε χθες, με το γνωστό του σοβαρό - που προκαλεί άφθονα γέλια - ύφος ότι πάμε για εκλογές.

Η αλήθεια είναι η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα είναι τόσο τραγελαφική που η σοβαρή κριτική αυτών των ανθρώπων καταντά μερικές φορές απίστευτα δύσκολη.

Ζούμε σε ένα θέατρο του παραλόγου, το οποίο στηρίζουμε και διαιωνίζουμε με την στάση μας ως λαός, το οποίο βέβαια έχει πολύ σοβαρές και άσχημες επιπτώσεις σε εμάς.

Δεν θέλω να κάνω σοβαρή πολιτική κουβέντα για τα τεκταινόμενα στην χώρα, καθώς το έχουμε κάνει πολλές φορές ήδη, και θα κάνουμε πολλές περισσότερες τώρα με τις εκλογές.

Θέλω να ασχοληθώ μόνο με το φαινόμενο Κώστας Καραμανλής σήμερα. Γιατί αντί να βάλω τα κλάματα καλύτερα είναι να γελάσουμε λίγο.

Ο Κώστας Καραμανλής εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο το 1997, όταν ενώ ήτανε απλά ένας βουλευτής με μοναδικό σημαντικό κομμάτι του βιογραφικού του, το όνομα του. Εκλέχτηκε πρόεδρος της ΝΔ και διεκδίκησε τις επόμενες εκλογές και κέρδισε τις παραεπόμενες.

Ξαφνικά ένας τύπος για τον οποίο κανένας δεν είχε ξανακούσει κάτι σημαντικό, πατώντας πάνω στο όνομα του θείου του εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός, να έρχεται ως ο νέος ελπιδοφόρος, αντικειμενικός, αξιοκρατικός, συνεπής υπεύθυνος κτλ κτλ πολιτικός που θα σώσει την χώρα του.

Το τι παπαριά, το τι πλύσιμο εγκεφάλου, το τι μπαρούφα μας ταίζανε τα τελευταία χρόνια απλά δεν λέγεται. Για ότι καλό γινότανε (έγινε κάτι;) ήταν δουλειά του Κωστάκη. Ότι δεν πήγαινε καλά φταίγανε οι από κάτω.

Λόγοι και πάλι λόγοι, μεγαλεπήβολες δηλώσεις, υποσχέσεις, σοβαροφανείς λέξεις με το κατάληλο ύφος του μπούλη, συναντήσεις και ένα ολόκληρο σύστημα απο ΜΜΕ, βουλευτές και κάθε λογής τυχάρπαστο να προσπαθούν να πείσουν ένα λαό ότι ο μπούλης που είχε μπροστά του είναι η ελπίδα του.

Το κακό είναι ότι πολλοί τους πίστεψαν. Συνηθισμένοι σε αυτήν την Ελληνική κακομοιριά όπου αντί να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί και το χέρι να ψηφίσει περιμένεις τον σωτήρα, αφήσανε τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο πάνω του.

Φυσικά, όπως ήτανε και το αναμενόμενο διαψεύστηκαν.

Δεν υπάρχουν σωτήρες. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν μέσα σε ένα καλογυαλισμένο και πλήρες οργανωμένο σύστημα που μοναδικό σκοπό έχει να μας κρατάει υποδουλωμένους στο ψέμα και το παραμύθι της ελεύθερης αγοράς, του καπιταλισμού και του θεοποιημένου κέρδους να αλλάξουν τίποτα. Όχι μόνο δεν μπορούν, αλλά δεν θέλουν. Δεν τους ενδιαφέρει. Δεν είναι το συμφέρον τους, δεν περνάει καν από το μυαλό τους. Ο Καραμανλής και ο κάθε Καραμανλής είναι απλά μια μαριονέτα του συστήματος. Καλή ή κακή, πετυχημένη ή όχι είναι μια μαριονέτα.

Όλοι εσείς που τον στηρίξατε και τον πιστέψατε, τώρα τρώτε στην μάπα την αβεβαιότητα, την ανεργία, την ακρίβεια. Καλά όχι όλοι. Κάποιοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και θα τρώνε και τα παιδιά τους ακόμα με αυτά που σας κλέψανε τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτοί δεν είναι ούτε κουτοί ούτε εύπιστοι. Ξέρανε απο πριν τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Όπως θα κάνουν και τώρα με τον Γιωργάκη.

Να δείτε που σε λίγα χρόνια, ο Καραμανλής που τώρα θεωρείτε αποτυχημένος, θα επιστρέψει. Όταν οι άλλοι κάνουν το κύκλο τους, όταν το σύστημα τον ξαναχρειαστεί, θα μας τον φέρουν πίσω ως έναν ώριμο και κατασταλαγμένο πολιτικό που θα μας σώσει και πάλι. Αμφιβάλλετε; Δείτε με τον θείο του τι έγινε. Κατέστρεψε την χώρα και λίγα χρόνια μετά έχουμε γεμίσει δρόμους, αγάλματα και ιδρύματα προς τιμή του. Δυστυχώς στην χώρα αυτήν ξεχνάμε γρήγορα.

Το τραγικό με όλο αυτό το γεγονός δεν είναι ότι μας κυβερνάνε μαρονιέτες και μας πουλάνε νούφαρα. Παντού αυτό γίνεται. Το τραγικό είναι ότι ο κόσμος έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο πνευματικής εξαθλίωσης που δεν χρειάζεται καν να μας πασάρουν μια μαριονέτα καλογυαλισμένη με ένα νέο ψέμα στο στόμα. Τα ίδια και τα ίδια. Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, Παπανδρεου. Τα ίδια και τα ίδια. Οικογένειες υπάλληλοι του συστήματος, έχουν πάρει την κυβέρνηση της χώρας εργολαβία, και μας έχουν αλλάξει τον αδόξαστο.

Δίνουμε 70% (και θα δώσουμε πάλι) σε δύο κόμματα που κυβερνώνται από έναν που δεν μπορεί να κάνει ποδήλατο, και έναν που δεν έχει σηκωθεί από το καναπέ του 5,5 χρόνια.

Φωνάζουμε γιατί καιγόμαστε ζωντανοί, γιατί δεν έχουμε να πληρώσουμε το ρεύμα, γιατί είμαστε άνεργοι. Φωνάζουμε φωνάζουμε και μετά πάμε και δίνουμε την ψήφο μας στα ίδια ανδρείκελα που λένε τα ίδια που λέγανε και πέρσι. Κουνάμε σημαίες στην προεκλογικές ομιλίες και μαζευόμαστε να πανηγυρίσουμε την εκλογική νίκη αυτών που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα ήτανε φυλακή για τα εγκλήματα που τόσο φανερά πλέον διαπράττουν.

Σωτήρες δεν υπάρχουν. Μόνο ο κόσμος με την δική του παρέμβαση, με τον αγώνα του και με την συνειδητοποίηση του να αγωνιστεί πλάι με προοδευτικές δυνάμεις έχει την δύναμη να αλλάξει τα πράγματα.

Καλή ξεκούραση Κωστάκη...