Οκτώ χρόνια κλείνουν σήμερα από την "επίθεση" της 11ης Σεπτεμβρίου.

Οκτώ χρόνια μετά, προσπαθώντας να να θυμηθώ τα γεγονότα εκείνης της μέρας και τα γεγονότα που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, είναι πλέον αρκετά εύκολο να αποτιμήσουμε το γεγονός και τα αποτελέσματα του.

Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν κεραυνός εν αιθρία για όλους μας. Όχι για όλους τους Αμερικάνους όμως. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων υπήρχαν πολύ σοβαρές προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν εσκεμμένα από τους υπευθυνους.

Στοιχεία που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια συνεχώς στην φόρα (κυρίως εκτός ΗΠΑ) δείχνουν αυτό που πολλοί πιστέψανε από την πρώτη στιγμή. Το σκηνικό ήτανε απο λίγο έως πολύ στημένο και υποκινούμενο.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν αποδυκνείουν περίτρανα ότι εάν όλο αυτό ήτανε κάτι που οργάνωσαν κύκλοι εντός των ΗΠΑ (ή απλά το άφησαν να εξελιχθεί χωρίς να το εμποδίσουν) πέτυχαν απολύτως τον σκοπό τους.

Η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ έφτασε σε κέρδη ρεκόρ.
Οι περισσότερες χώρες τάχτηκαν υπέρ των ΗΠΑ στο αγώνα κατά της τρομοκρατίας δίνοντας βοήθεια στις επεμβάσεις και ηθική υποστήριξη στις ενέργειες τους.

Οι ΗΠΑ μπήκανε στο ΙΡΑΚ χωρίς κανένας λόγο, ανατρέποντας μια χούντα που οι ίδιοι είχανε στήσει όταν αυτή σταμάτησε να υπηρετεί τα συμφέροντα τους.

Οι ΗΠΑ μπήκανε στο αφγανιστάν, κάτι που προσπαθούσανε εδώ και δεκαετίες. Η χώρα απο την ηγεσία των Ταλιμπάν πέρασε στην τρομοκρατία του αμερικάνικου ιδιωτικού μισθοφορικού στρατού και τώρα σπαράζει χωρισμένη στην μέση ανάμεσα στους δύο. Να θυμίσω ότι και τους ταλιμπάν ήτανε οι ΗΠΑ που τους είχανε εξοπλίσει και οργανώσει παλαιότερα.

Οι βασανισμοί κρατουμένων, οι δολοφονίες αμμάχων έδειξαν για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα μέσα στις ΗΠΑ περάσανε νόμοι που καταστρατηγούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες στο όνομα του πολέμου κατά τις τρομοκρατίας. Το ίδιο ακολούθησε και στο ίδιο ή σε μικρότερο επίπεδο και σε πολλές άλλες χώρες ακόμα και στην δικά μας (βλέπε τρομονόμος.)

Τα ίδια νομοσχέδια είχανε προσπαθήσει να τα περάσουν στις ΗΠΑ και προηγούμενες δεκαετίες με παρόμοιες μικρότερες "ενέργειες". Δεν ήτανε επιλογή της κυβέρνησης Μπους. Ήταν γραμμένα και σχεδιασμένα χρόνια πριν.

Οκτώ χρόνια μετα οι λαοί του Ιράκ και του Αφγανιστάν, έχουνε περάσει από την σκύλα στην Χάρυβδη. Παντού ανθρώπινα δικαιώματα καταστρατηγούνται, και οποιοσδήποτε αντιτίθεται στις ΗΠΑ/ΕΕ κινδυνεύει να χαρακτηριστεί τρομοκράτης.

Το αποτέλεσμα αυτής την τρομοκρατικής ενέργειας δεν είναι ένα τρομοκρατημένος αμερικανικος λαός. Είναι μια τρομοκρατημένη υφήλιος που οι μισοί φοβούνται τους "κακούς" άραβες και οι άλλοι μισοί να μην χαρακτηριστούν τρομοκράτες και ποδοπατηθούν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Θυμάμαι όταν βλέπαμε στην τηλεόραση το δεύτερο αεροπλάνο να πέφτει στον πύργο. Θυμάμαι καθαρά τις αντιδράσεις των γνωστών μου, των φίλων μου, των αγνώστων και εικόνες ανθρώπων απο όλον τον κόσμο να προβάλλονται στις Ειδήσεις.

Θυμάμαι ότι τις πρώτες ώρες από την πλειοψηφία του κόσμου να βγαίνει ένα δειλό ή φανερό ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Ένα αίσθημα δικαίωσης και ανακούφισης πλανήθηκε πολύ έντονα και αρκετά πάνω από τους περισσότερους μας. Η χώρα υπεύθυνη για πάνω από 20 πολέμους και άλλες τόσες χούντες σε όλον το πλανήτη ένιωθε επιτέλους πως είναι να σε χτυπάνε μέσα στο έδαφος σου.

Βέβαια με τις μέρες να περνάνε, τα θύματα να εμφανίζονται στην τηλεόραση, τις οικογένειες να θρηνούν, οι περισσότεροι άνθρωποι ταυτίστηκαν και συμπόνεσαν τους αθώους που χάθηκαν εκείνη την μέρα.

Εκτιμώντας τα γεγονότα πλέον, η πεποίθηση μου γίνεται όλο και πιο στέρεη.

Κανένας μας δεν είναι αθώος. Όλοι έχουμε περισσότερη η λιγότερη ευθύνη για αυτά που γίνονται γύρω μας. Το ίδιο και οι Αμερικάνοι. Είμαι σίγουρος πλέον ότι όλο το σκηνικό ήταν μια καλά στημένη προβοκάτσια για να περάσουν κάποιοι αυτά που θέλανε. Μπροστά στο κέρδος και στην εξουσία αυτοί που πραγματικά κυβερνάνε τον κόσμο δεν διστάζουν να θυσιάσουν ανθρώπους της δικής του ή άλλης χώρας. Απο αυτήν την άποψη τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου είναι αθώοι που χάθηκαν για τα συμφέροντα κάποιον. Απο την άλλη όταν ζεις σε μια χώρα και στηρίζεις αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό που στον βωμό του κέρδους δεν διστάζει να σκοτώσει, βασανίσει, καταστρέψει οποιουσδήποτε στον πλανήτη, εσύ είσαι αυτός που έχεις δημιουργήσει αυτούς τους ανθρώπους που στον θάνατο σου βλέπουν δικαίωση, όσο πλασματική και επικίνδυνη είναι αυτή.