Ξυπνάς.
Ανοίγεις τηλεόραση.
Γνωστή γρια σε άγνωστη λαϊκή εν μέσω ζαρζαβατοθύελλας ωρύεται μπροστά στο μπανανομικρόφωνο του δημοσιογράφου: 2,50 € η ντομάτα? Που θα πάει αυτή η κατάσταση? Εμείς δηλαδή δε θα φάμε ντομάτες?
Θα τις φας καλή μου και γρήγορα. Μα είναι ανάγκη να πάρεις ντοματούλα γλυκιά μου γιαγιούλα; Πάρε κάνα μαρουλάκι και κάνε τη δουλειά σου. Σε παρακαλώ δηλαδή…
Άγνωστη γρια σε γνωστή λαϊκή εν μέσω πρωινής κατάνυξης ώρα 7.45 το πρωί. Τσίτα φούντα στη τρίχα η δικιά σου. Λεοπαρ μπλουζάκι, καυτό κολλημένο απάνω της τζιν (αν μπορούσε ας μη κόλλαγε και αυτό το δόλιο), με τρεις χιλιάδες βραχιόλια και δαχτυλίδια, ελαφρά βαμμένη - γιατί είναι και πρωί - μαϊμού Dior γυαλί στη μυτογκα και το μαλλί μια πρόχειρη μπανάνα (ξέμεινε βλέπετε από προχθές από τα βαφτίσια του Γιωργάκη, της Σταμάταινας τον εγγονό – ένα τον έχει ζωή να’ χει το πουλάκι μου) ωρύεται και αυτή με τη σειρά της στο συναγωνιστή γερο, που κοντεύει να λιποθυμήσει από την κατά τα άλλα εξωτική κολόνια της, για τις ντομάτες. Μα καλά κυρα μου τι σε κόφτει εσένα πόσο έχει η ντομάτα? Μη τη φας! Εκτός αν περιμένεις να στην κεράσω όπως και τη φίλη σου παραπάνω.
Κλείσε τη τηλεόραση. Τι το θελες και εσύ;

Κατεβαίνεις βολτούλα.
Πείνασες. Άντε τσίμπα ένα φρουτάκι καλοκαιρινό. Μπανανούλα ε? Εκεί σε έχουν ρίξει τα βάσανα. Δεν αδυνατίζεις που δεν αδυνατίζεις δε χτυπάς μια μπανανούλα να έρθει το ζάχαρο και να χτυπήσει κόκκινο; Για τη θερμίδα δε θα σχολιάσω. Καλά αυτή την έκανε πολύ νωρίς. Με τη σκέψη και μόνο. Και είναι αυτό που σε τσακίζει: πετυχαίνεις τη μάνα στο δρόμο να σπρώχνει περιχαρής το υπέρ trendy καρότσι με το μωρό μέσα έτοιμο να εκραγεί από τη ζέστη, και να σταματάει στο παγκάκι μετά από διαμαρτυρία του μικρού γιατί πεινάει. Και τι καλύτερο από μια φρουτόκρεμα μπανάνα που είναι και χορταστική; Και δως’του να μπουκώσει το μωρό και να’ ρθει αυτό να γκώσει και να ναι έτοιμο να γίνει Regan MacNeil στον Εξορκιστή. Γιατί καλή μου το κάνεις αυτό και μετά μας κράζει ο οργανισμός υγείας για τα μπουτάκια μας; Άστο το ρημάδι το μωρό να φάει όσο θέλει και αν δε θέλει άλλο δε χάλασε και ο κόσμος. Ξέρει αυτό.

Χέσε τη βολτούλα.
Πήγαινε παραλία.
Ωραιότατα να απολαύσεις τη θαλασίτσα, που αν εξαιρέσεις το αλάτι άπαχη είναι. Και εκεί που πιάνεις τελική για παραλία σου σκάει ο τύπος με το παπί, πατημένα γκάζια, η εξάτμιση να δίνει εξετάσεις στο τμήμα χημικού και να περνάει με άριστα, το κράνος βραχιολάκι διακριτικό στη μοτό και ο τύπος να βγάζει από τη tribal μπανάνα, που έχει περίτεχνα περάσει στη μέση του, τη κινητάρα με τα 2 Mpixels και να απαθανατίζει το νεύρο σε κατάσταση Ορνέλα Μούτι με το μήλο. Δε γαμιέται λες…
Παίρνεις αμαξάκι και την κάνεις για μια ήσυχη παραλία - σε κολπίσκο τρελλό - που στην είχε πει η ξαδέρφη σου από το Ζούμπερι τελευταία φορά που είχε έρθει. Πάνε 8 χρόνια θαρρώ.
Τσουκουρ τσουκουρ το αυτοκινητάκι φτάνεις σε εκείνη τη πινακίδα που δείχνει τη summer διάθεση του μέρους έχοντας μια μπανάνα για βέλος και μπαίνεις στον χωματόδρομο. Τέλεια…ίχνος αμαξιού. Φτάνεις και είσαι μόνος. Γαμώ. Τι καλύτερο; Παρκάρεις, κάνεις πως κατεβαίνεις ένα ψιλογκρεμό και τσακ!!! TA DA!!!!! Παραλία τρελλή. Ρε τη ξαδέρφη έχει δίκιο. Ακόμα είναι άγνωστη τελικά. Στρώνεις πετσετούλα, βγάζεις ρουχαλάκια και απλώνεις το λαδάκι στην έκταση του κορμιού σου (απροσδιόριστη γιατί δεν είναι του παρόντος). Τέλεια!! Η ευτυχία τελικά είναι εδώ. Πας ανοίγεις και ραδιόφωνο από το αμαξάκι και υπό τους ήχους χαλαρωτικότατου «εν λευκώ» σαλπάρεις σε νησάκια.
Όμως του κάκου. Πάνω στην αλλαγή του κομματιού σε εκείνα τα 4 γαμωδευτερόλεπτα του fade in-fade out κάτι αρχίζει ακούγεται που μάλλον είναι ενοχλητικό. Και ξαφνικά: να τη πετιέται… η καλοκαιρινή σου διασκέδαση το πάλαι ποτέ. Τρελλό ημι-φουσκωτό (η δεξιά μεριά σαν να μην είναι και πολύ φουσκωμένη) σέρνει από πίσω 8 παιδάκια maximum ηλικίας 9 χρονών πάνω σαν σε κίτρινο άλογο με μαύρα χαλινάρια. Να ζήσουν οι μπανάνες!!!

Ήρθε το καλοκαίρι.
Πιο γρήγορα… τέλεια… μαμά μαμά δες με…
Και ξάφνου ακούγεται μόνο το σπλας και τα 8χρονα με μιας στο πάτο. Και πάλι ησυχία. Προλαβαίνω να την κάνω. Καθώς φεύγεις στο μεταξύ πανικόβλητες μανάδες ακούγονται κάπου πίσω από το λοφάκι…Γιωργάκη, γιωργάκη… και το’ πα να μην ανέβει… και εσύ συνεχίζεις απτόητος τη φυγή σου.
Κακή ιδέα η άγνωστη παραλία.

Βραδιάζει οπότε γύρνα.
Κλείσου μέσα σίγουρα πράγματα.
Παρκάρεις το αυτοκίνητο πάνω στη ράμπα για τα ΑΜΕΑ (σόρρυ officer αλλά δε βρήκα αλλού και άσε που και στη γειτονιά δεν έχουμε κανένα τέτοιο, ξέρεις…), βγάζεις ρούχα, κάνεις χαλαρωτικό μπανάκι με το νέο σου αφρόλουτρο με kiwi, banana και mango, ξεπλένεις την ημέρα σου και βουρ για τον καναπέ. Λίγο ζάπινγκ, λίγο ξύσιμο πέρασε και σήμερα η ώρα. Καιρός για ύπνο.

Μπανανία είμαστε φίλοι μου. Μπανανία.
Αλλά τι τα θες? Σάμπως και ο πολιτισμός θα μας έκανε ανθρώπους; Το πολύ πολύ μαϊμούδες και πάλι θα εξαρτιόμασταν από το κίτρινο αυτό μακρόστενο ηδονικά φτιαγμένο φρουτάκι.
Και πάλι θα τραγουδούσαμε ενωμένοι : φάε τη μπανάνα (δις)