Άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα σε χώρες μακρινές. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Νέοι αργοπεθαίνουν από πρέζα σε κακόφημες γειτονιές. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Εργάτες απεργούν για περισσότερα λεφτά. Τρώνε ξύλο και απολύονται. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Φοιτητές κάνουν καταλήψεις και πορείες για καλύτερη παιδεία, λένε. Τρώνε ξύλο και συλλαμβάνονται. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Μετανάστες συλλαμβάνονται και τρώνε ξύλο. Κάποιοι πεθαίνουν. Κάποιοι απελαύνονται στις χώρες τους όπου μάλλον θα πεθάνουν. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Κάποιοι φωνάζουν για περισσότερα δικαιώματα, για καλύτερους μισθούς. Η κυβέρνηση λέει ότι δε γίνεται αλλιώς, είναι δύσκολη η κατάσταση. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Πέρσι ξέσπασαν ταραχές στην Αθήνα. Σπάγανε και πετούσαν πέτρες στις τράπεζες και στα μεγάλα μαγαζιά. Ένας νεαρός κρατάει ένα μεγάλο μαδέρι και επιτίθεται στους αστυνομικούς. Κλείνω τα μάτια. Κοιτάω τη δουλειά μου.
Τώρα πια δεν έχω δουλειά. Με διώξανε λόγω κρίσης. Είμαι πενήντα δύο χρονών και κανείς δεν θέλει να με προσλάβει. Είμαι πενήντα δύο χρονών και τα παιδιά μου, μου ζητάνε φαΐ και δεν έχω να τους δώσω. Βλέπω τον κουστουμαρισμένο διοικητή της τράπεζας να λέει ότι πρέπει να εφαρμοστεί λιτότητα, αλλιώς δεν θα υπάρχει ανάπτυξη. Μου ‘ρχεται η εικόνα με το μαδέρι. Θέλω να του το φέρω στο κεφάλι. Κλείνω τα μάτια για να ξορκίσω το κακό όνειρο. Θα ξυπνήσω και όλα θα ναι όπως πριν. Κλείνω τα μάτια μα δεν έχω δουλειά να κοιτάξω. Και όταν τα ανοίγω η δυστυχία είναι πάλι εκεί, δίπλα μου, μέσα μου.
Πόσο θα θελα να μην κοιτούσα τόσα χρόνια τη δουλειά μου! Ελπίζω να μην είναι πια τόσο αργά.
Ανοίγω τα μάτια και βγαίνω στο δρόμο. Η δουλειά μου είναι με όλους αυτούς που δεν έχουν δουλειά, αξιοπρέπεια, ζωή. Ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο:
«ΠΕΤΑΞΤΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΝΑΥΑΓΗΣΑΝ!»