Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας εξωγήινος. Όχι πράσινος όπως όλοι νομίζουν και δεν είχε ανθρωπόμορφη εικόνα όπως όλοι νομίζουν. Ήταν σαν τη σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης και κατέβηκε χαμηλά ... χαμηλά.

Άγγιξε τα πουλιά, άγγιξε τη γη, άγγιξε τη θάλασσα και τους ανθρώπους. Το χρώμα του άλλαζε κάθε φορά που άγγιζε κάτι. Ο εξωγήινος άγγιξε πολλά όντα έμψυχα και άψυχα, άγγιξε κτίρια, σπίτια, εργοστάσια. Άγγιξε το νερό, τον πάγο. Γύρισε όλο τον κόσμο, γνώρισε όλη τη Γη. Η ουρά του γέμισε από χρωματιστές αναμνήσεις. Γνώρισε τη χαρά και τη λύπη των ανθρώπων, την ελευθερία των πουλιών και την ασφυξία των δέντρων. Έκλαψε και χάρηκε ταυτόχρονα.

Σκέφτηκε να φύγει, να γυρίσει στην ελευθερία του ουρανού. Εκεί που δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχουν περιορισμοί. Εκεί που θα είναι ελεύθερος κι ανέμελος.

Ο εξωγήινος, όμως, έμεινε κοντά μας, γιατί βρήκε κάτι που δεν υπήρχε σε κανέναν πλανήτη, σε κανένα αστέρι, πουθενά στο διάστημα. Βρήκε την αγάπη και την ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων. Βρήκε το χρώμα που δεν θα μπορούσε να βρει σε κανένα μέρος ακόμη και πέρα από το άπειρο ...

The end