Εικόνα: epimetheus

Βιβλία - Το άλλο μισό μου πορτοκάλι. (Δημήτρης Μαυρόπουλος)

Πεμ, 02/25/2010 - 17:50 από epimetheus


Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραμένει αινιγματικός ως το τέλος, αν και η αρχική περιέργεια υποχωρεί σταδιακά, καθώς από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει υπαινιγμούς ή στοιχεία για την ερμηνεία του.
Ο συγγραφέας μας μεταφέρει σ ένα μικρό χωριό της Μακεδονίας το 1936. Οι ήρωες είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να έχουν το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια. Στιγμές οικογενειακής ευτυχίας ξετυλίγονται μπροστά μας καθώς η φτώχεια περνάει σε δεύτερη μοίρα. Όμως αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, αφού τα πρώτα ανησυχητικά μηνύματα ολοένα πληθαίνουν. Η εξουσία και το παρακράτος αξιώνουν υποταγή και ταπείνωση η μόνη ελπίδα, το μόνο φως είναι η αντίσταση και η ταξική αλληλεγγύη. Ο αγώνας όμως είναι άνισος· από τη μια τα σώματα με τη φλογισμένη από ελπίδα αλλά και ανθρώπινη ψυχή κι από την άλλη ο πάνοπλος φασισμός με τους μηχανισμούς του και τους σπιούνους. Έτσι κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη και μετατρέπεται σε μίτο που οδηγεί στο θάνατο.. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να αποσιωπήσει τη βία και τη βαρβαρότητα .Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με ωμή γλώσσα ξεδιπλώνει μπροστά μας όλο το μέγεθος της ανθρώπινης κτηνωδίας που πέρα από την οδύνη που επιφέρει, μας γεννά ταυτόχρονα μια ανεπαίσθητη ντροπή αλλά και ενοχές, γιατί απλά και μόνο υπήρξαμε συνάνθρωποι με ανθρωπόμορφα κτήνη. Οι λίγες εικόνες ανθρωπιάς αποτελούν μια πραγματική όαση μέσα στα μαύρα πέτρινα χρόνια του φασισμού, της κατοχής και του εμφυλίου Η πλοκή, καθώς το ζητούμενο παραμένει η λύτρωση και η κάθαρση, μας μεταφέρει σε καταστάσεις σύγχρονες με την αυλαία να πέφτει κάπου στο τέλος του περασμένου αιώνα. Η σκυτάλη της δράσης παραδίδεται στους επιγόνους κι ο αναγνώστης φορτίζεται με ποικίλα και αντιφατικά ίσως συναισθήματα.
Το στοιχείο του υγιούς έρωτα επανέρχεται στην πεζογραφία του Μαυρόπουλου, στη σωστή του και πάλι δοσολογία, ως στοιχείο διαχρονικό που διέπει τα ανθρώπινα και εξημερώνει τα πάθη, χρωματίζοντας με πινελιές ευαισθησίας μια θλιβερή όσο και αδικαιολόγητη αθλιότητα.

Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που μας θυμίζει όλα εκείνα που είτε ξεχάσαμε είτε δεν γνωρίσαμε και που δεν είναι τόσο μακρινά ή ξένα ώστε να μη μας αφορούν και να τα προσπερνούμε.