«Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διαβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας.
Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα.

Μερικές φορές τα παιδικά βιβλία μας ανοίγουν ένα άλλο κόσμο.
Ένα κόσμο που όσο περνάνε τα χρόνια τον αφήνουμε πίσω μας. Στην αρχή γυρνάμε και του ρίχνουμε πότε πότε γρήγορες ματιές, αργότερα κοιτάμε κλεφτά από φόβο μήπως μας αντιληφθούν και μας πάρουν στο "ψηλό", ώσπου στο τέλος δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν αυτό που βλέπουμε είναι ένα καπέλο ή ένας βόας που έχει καταπιεί ένα ελέφαντα.