Είκοσι χρόνια έχουν περάσει και η σαμπάνια παραμένει πρώτη στην επιλογή του τηλεκοντρόλ μας.
Από τις διαδηλώσεις συμπαράστασης στη μαζική υστερία, από το περήφανο λύκειο του Beverly Hills μέχρι την ηλεκτρονική ανάλυση του Independent και από το ένδοξο ταμπλό “Donna Martin graduates!” ως στον άγνωστο επιβήτορα των 500 ευρώ σβήνει τη δίψα επαρκώς, κλείνει το μάτι πονηρά και κρατάει μια ρέψα για το τέλος. Συνοδεύει υπέροχα τα νέα πιάτα με τα μοντέρνα συστατικά και την ευφάνταστη παρουσίαση, γαργαλάει τη γλώσσα, απελευθερώνει μοναδικές σκέψεις βγαλμένες από τον προσωπικό μας κήπο. Σκέψεις που πάντα ήταν εκεί πίσω, μα δε ξεχορταριάσαμε πότε. Και τώρα έρχεται σαν καυτό νέκταρ να ποτίσει για άλλη μια φορά το κόκκινο βελούδινο φόρεμα της επετείου και να μας θυμίσει για ποιο λόγο ο λεκές αυτός δε λέει να βγει είκοσι χρόνια τώρα. Κολλάει ακόμα, ποτίζει ακόμα και δε λέει να φύγει. Κοντεύει να λερώσει και το δέρμα μας. Εμείς όμως δε θέλουμε να πάμε στο καθαριστήριο. Έτσι ποτίζει βαθύτερα και μας δυσκολεύει περισσότερο.

Είκοσι χρόνια τώρα τα νούμερα εξακολουθούν να κρατάνε καλά και να μάχονται. Έτσι ένα νέο 19,90 προσπέρασε το γέρικο 90210 και το έκλεισε για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, καταδικάζοντας το στη λήθη του κοινού. Η εξέλιξη του πολιτισμού καμία. Καμμένη ξανθιά κόμη και τότε, το ίδιο κενό βλέμμα και τότε, ο ίδιος διασυρμός. Όλο αυτό για να έρθει να καταλήξει στη λύτρωση που τόσο διψάει να νιώσει το κοινό και να εξιλεώσει μέσα από αυτή όλες του τις ατέλειες.
-Είδες αυτή τι έπαθε? Στα λεγα εγώ. Ξέρω πως καταντούν αυτές, πάντα ήξερα.

Εμείς όμως δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτα, συνεχίζουμε να ζούμε τον αυνανισμό της οθόνης και αυτοτιμωρούμαστε όταν δε φέρνουμε νούμερα. Ξερνάμε τη θλίψη μας στο μεσημεριανό μας πάνθεον και περιμένουμε μια επανάσταση που θα κάνει ο άλλος. Πάντα ο άλλος. Γιατί μάθαμε ότι ο άλλος φταίει, ο άλλος είναι κακός, ο άλλος είναι δολοφόνος, ο άλλος είναι υπεύθυνος, ο άλλος θα πληρώσει.
Ας πει το μάθημα άλλος κυρία.
Και είναι αυτή η συνεχής παρουσία του άλλου που μας προσφέρει ακόμα ένα πουπουλένιο μαξιλάρι στον vintage καναπέ μας, μας βοηθάει να λαγοκοιμόμαστε και στα όνειρα μας βλέπουμε πως άλλος μάλλον δεν υπάρχει. Και αυτός ο ρημάδης ο άλλος που είναι? Ξυπνάς και είσαι εσύ που πεινάς, εσύ που κλέβεις, εσύ που μιλάς, εσύ που έχεις βγει εκτός τροχιάς και δεν υπάρχει κάνεις άλλος να σε βοηθήσει. Δεν το έμαθες έτσι. Άλλα σου είχαν πει. Δε σου μίλησε ποτέ κανείς για όρια και τώρα στα επιβάλλει, δε σου έδειξε κάνεις τα σύνορα και τώρα πιάστηκε η μπλούζα σου στο συρματόπλεγμα. Και εσύ που ήθελες να πετάξεις για άλλου, να πας άλλου? Εσύ τι κάνεις τώρα?

Βουλιάζεις στη δημόσια διοίκηση και απαντάς τηλέφωνα με ξεφτισμένο “cosmos”. Πίνεις εσπρέσο μονορούφι και αρπάζεις με εστέτ μαλλί τις κλήσεις του οχήματος, σα να' ταν ευκλεείς γαρδένιες στη πίστα του κωλάδικου. Ζεις τις τελευταίες ανάσες του εφιάλτη σου και απομακρύνεις τα παιδιά σου να μη δουν πως πνίγηκες. Ιδρώνεις στο κρεββάτι σου και το σκέπασμα ποτέ δε χωράει και τους δυο. Σπρώχνεις, σκουντάς και γδύνεσαι και ύστερα γδέρνεις το δέρμα σου με μια κοψιά, να έρθει και να αλλάξει. Ξαναβγαίνει την άλλη μέρα και ο κύκλος της ζωής σου περιμένει στη γωνία της βραδινής σου επιστροφής. Γιατί πάντα επιστρέφεις. Και βασανίζεις το μυαλό σου με συνθήματα που έμαθες από μικρός, αγωνιζόμενος για μια ζωή. Μια νέα ζωή, που έρχεται καταπάνω σου, μέσα στο όνειρο σου, μα εσύ ξυπνάς αμέσως μη τύχει και ενδώσεις.

Εθιζόμαστε στην εκτόνωση για να μη γνωρίσουμε την απόλαυση. Δεν πρέπει να μάθεις τι σημαίνει απόλαυση. Θα σηκωθείς και θα διεκδικήσεις τη νοσταλγία της. Μείνε να παλεύεις σε ασπρόμαυρο φόντο για αετούς που πετάνε, υπέβαλλε μηνύσεις σε άγνωστους που τα σπάνε και γύρνα πλευρό μη τσαλακώσεις το μάγουλο. Έτσι και αλλιώς η Μαφάλντα γύρισε στο χωριό και ζει ήσυχα με τη σύνταξη του ΟΓΑ, οι Thundercats άσπρισαν και το Melrose Place δόθηκε αντιπαροχή. Εμείς όμως αγέρωχα δαιμονιζόμαστε με την υποψία λίφτινγκ της παρουσιάστριας ειδήσεων πάρα με τη βεβαιότητα της κακής είδησης και χαμογελάμε με άγνωστες λέξεις που προφέρονται από ανίδεους ανθρώπους. Όχι γιατί δεν τους ακούμπησε ο “πολιτισμός”, αλλά γιατί η επιβίωση έπαιζε τον πρώτο ρόλο. Όπως και τώρα. Αυτός ο πολιτισμός που πέφτει ανελέητα πάνω σε όλους μας, ο Εφιάλτης-Μορφέας και η βαρεμάρα που μας φόρτωσαν καθορίζουν σε ποιο θα χαρίσουμε το μισθό μας. Ποιο δικηγόρο θα προσλάβουμε να σώσει την Ελένη και ποιοι αγωνιστές θα σηκώσουν τα λάβαρα με περήφανα στήθια στις κυρίες του ΕΣΡ που θίγονται εάν τις ταΐσεις μοσχαρίσια. Το κενό όμως είναι εκεί και όλοι ευχάριστα το αναπαράγουν, το μασάν λίγο καλύτερα και τέλος στο φτύνουν με ενθουσιασμό.

Εσύ αισθάνεσαι μοναδικός και συμπληρώνεις την ελεγεία του γίνεσθαι με ευλογία πατέρων. Προσφορά τέκνο μου και όχι πρόσφορο.
Εκσυγχρονισμός που ταιριάζει στο μέλλον.

_συνοδευτικό επιδόρπιο_
Κοπερτί
Μουσική : Λένα Πλάτωνος
Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Ερμηνευτές: Σαβίνα Γιαννάτου, Γιάννης Παλαμίδας

Και Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξε-αγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά'σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό

Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί..

_memo_
http://www.youtube.com/watch?v=iunYmHH0UNI
http://www.youtube.com/watch?v=IwW06T47jbA&feature=related