Η 5 Μάη 2010 πρέπει να καθιερωθεί σαν μέρα της δημοκρατίας. Μετά από μήνες αδράνειας, σαστίσματος και απογοήτευσης ο λαός βγήκε στους δρόμους. Βγήκε για να διεκδικήσει αυτά που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα σε μια πραγματική δημοκρατία. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Βγήκε γιατί βλέπει να του στερούν το μέλλον του. Ένα μέλλον που υποθηκεύεται αδιάντροπα σε οίκους κατοχής, σε εταιρείες και τράπεζες. Γιατί κακά τα ψέματα, πίσω από την ΕΕ και το ΔΝΤ, πίσω από την καλλωπισμένη διατύπωση «μηχανισμός στήριξης» κρύβονται εταιρικά συμφέροντα.
Αυτό το κράτος που οι κεφαλαιούχοι δεν χάνουν ευκαιρία να κατηγορούν σαν «αδηφάγο», «υπερτροφικό» και άλλα τέτοια όμορφα είναι που τους στηρίζει αμέριστα τόσα χρόνια τώρα. Είναι το ίδιο κράτος που ψηφίζει νόμους προσανατολισμένους να παρέχουν ασυλία στην ανώνυμη διακίνηση κεφαλαίου. Είναι το ίδιο κράτος που μονίμως παίρνει χωρίς να δίνει τίποτα σχεδόν από τους μισθωτούς και τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες. Είναι το ίδιο κράτος που βάζει ολοένα και περισσότερα εμπόδια στις οικογενειακές επιχειρήσεις. Είναι το ίδιο κράτος που αφού γεννά και προκαλεί τη φτώχια μας παροτρύνει στη συνέχεια να ενισχύσουμε το ταμείο φτώχιας που συστήνει. Ψίχουλα εμείς, παντεσπάνι αυτοί. Λαμόγια και τεμπέληδες εμείς, νοικοκύρηδες και εργατικοί αυτοί.
Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους. Με επιμετωπίδα το εκλογικό σύστημα που παραβιάζει τη στοιχειώδη αρχή της πλειοψηφίας. Με τα ΜΜΕ που θα έπρεπε να λέγονται ΜΜΠ (Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας). Με την αστυνομία που αυθαίρετα συλλαμβάνει, τραμπουκίζει, εισβάλλει κατά το δοκούν σε στέκια, γκετοποιεί συνοικίες και βαράει. Βαράει στο ψαχνό. Βαράει δασκάλους, μαθητές, συνταξιούχους, εργαζόμενους, φοιτητές. Βαράει προληπτικά και απροκάλυπτα. Είναι η ίδια αστυνομία που δεν μπορεί να ελέγξει τη βία στα γήπεδα. Είναι η ίδια αστυνομία που δεν μπορεί να ξεσκεπάσει τα πρόσωπα των κουκουλοφόρων. Είναι η ίδια αστυνομία που έχει δολοφονήσει, ξυλοκοπήσει, άδικα συλλάβει εκατοντάδες ανθρώπων «κατά λάθος». Είναι η ίδια αστυνομία που έχει κατηγορηθεί για συμμετοχή ασφαλιτών σε επεισόδια με τεκμήρια φωτογραφικά και μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων.
Είναι τραγική και απεχθής η δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin. Είναι ακόμα τραγικότερη όμως η ασέλγεια που άσκησαν τα ΜΜΠ και ο πρωθυπουργός πάνω στους τρεις αυτούς νεκρούς. Τα ΜΜΠ αμαύρωσαν τη δίκαια αγανάκτηση του λαού προβάλλοντας σχεδόν αποκλειστικά τη δολοφονία, τις εικόνες των επεισοδίων και «τι δείχνουν τα ξένα κανάλια». Προσπάθησαν έτσι έμμεσα –σαν γνωστές μουχρίτσες που είναι- να περάσουν το μήνυμα ότι οι συγκεντρώσεις και οι πορείες μόνο σε επεισόδια και τραυματισμούς οδηγούν. Ο αξιότιμος κος Παπανδρέου, χρησιμοποίησε το θάνατο για να καλύψει το απίστευτο κύμα που σηκώθηκε σε όλη την Ελλάδα και κόντεψε να τον σκεπάσει αυτόν και τον συρφετό του.
Ο λαός έδωσε χτες την απάντησή του. Το κράτος τη δικιά του. Το ποιος θα επικρατήσει θα το δείξει η ιστορία. Η πραγματική, όχι αυτή που γράφεται από τους νικητές. Μπορεί τώρα να νομίζουν ότι έχουν το πάνω χέρι επειδή ελέγχουν τους μηχανισμούς καταστολής και προπαγάνδας. Όμως είμαστε περισσότεροι και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Και καλά θα κάνουν όλοι οι δωσίλογοι που προστρέχουν να υπερασπίσουν το παρόν σύστημα και τους στυλοβάτες του, να σκεφτούν και το –όχι απαραίτητα μακρινό- μέλλον. Γιατί η σαπίλα του συστήματος είναι τόση, που όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο λίγη θα είναι η απαιτούμενη δύναμη της τσεκουριάς του λαού που θα το σωριάσει.
Φάτε όσο προλαβαίνετε. Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες…