Αίμα ανθρώπινο ήταν ο φόρος για τη διατήρηση του ολοκληρωτικού, ανελεύθερου, στρατιωτικοποιημένου κράτους του Ισραήλ. Η πέρα από κάθε έννοια λογικής, αστικού δικαίου και ανοχής πειρατική επίθεση με στόχο τη δολοφονία άοπλων ακτιβιστών που μετέφεραν τρόφιμα, φάρμακα και υλικό για την επιβίωση ενός λαού σε ομηρία, αποκαλύπτει ότι ο φασισμός μπορεί να υπάρχει και μέσω της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η διεθνής αντίδραση που περιορίζεται σε φραστικές καταδίκες, έρευνες και άλλα τινά σεμνότυφα αποκαλύπτει την πραγματική δημοκρατική ευαισθησία των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΟΗΕ και των άλλων δυνάμεων του πολιτισμένου κόσμου. Δυνάμεις που χρησιμοποιούν δυο μέτρα και δυο σταθμά ανάλογα με το αν μιλούν για το Ιράν, την Κούβα, την Κίνα ή το Ισραήλ, την Τουρκία κλπ. Αλλά πως να αντιδράσουν, όταν οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις προωθούν νομοθεσίες που περιορίζουν την ελευθερία του ανθρώπου, φακελώνουν, συλλαμβάνουν, δέρνουν και αρκετές φορές δολοφονούν προληπτικά. Η περίπτωση της Τουρκίας είναι ιδιάζουσα, καθώς η αντίδρασή της έχει να κάνει με την προσπάθεια να αναλάβει αυτή σε βάρος του Ισραήλ κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή.
Τα κροκοδείλια δάκρυα του ΓΑΠ (γιωργάκης) είναι η μόνιμη συμβουλή των επικοινωνιολόγων του και τα φόρεσε και σε αυτή την περίπτωση. Θλίβεται και λυπάται για τους δολοφονημένους, όπως θλίβεται και λυπάται για τους νέους που δεν έχουν δουλειά, τους συνταξιούχους που θα πεθάνουν στην ψάθα, τους αγρότες που θα ξαναγίνουν κολίγοι. Θλίβεται και λυπάται, ωσάν να επρόκειτο για κάποιο ατύχημα. Ωσάν να μην είναι πρωθυπουργός χώρας, αλλά ένας τριτοκλασάτος υπαλληλίσκος κάποιας πρεσβείας. Αυτός που ζήτησε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και την πήρε, την έχει προδώσει και συνεχίζει να την προδίδει καθημερινά, ξεδιάντροπα, σταθερά. Αν αισθάνεται αδύναμος και ραγιάς, αν απειλείται η ζωή του (όπως θέλει να μας πείσει ο έγκριτος κος Κούλογλου) να πάρει το συρφετό του και να πάει σπίτι του.
Ο ιδρώτας του κου Λοβέρδου δεν ποτίζει τα πανάκριβα κοστούμια του, παρότι ορκίζεται ότι παλεύει καθημερινά με τα τέρατα του ΔΝΤ. Αντίθετα, ο ιδρώτας που έχουν χύσει όλοι οι εργαζόμενοι του μεροκάματου και τώρα βλέπουν να τους τον κλέβουν, φαίνεται στα απελπισμένα, οργισμένα πρόσωπά τους. Ο ιδρώτας που έγινε ομόλογα και μετά τραπεζικό κεφάλαιο, αφού πριν μερικά χρόνια είχε γίνει μετοχές και μετά πάλι τραπεζικό και εταιρικό κεφάλαιο. Τώρα αυτός ο ιδρώτας που έχει απομείνει γίνεται πάλι τραπεζικό κεφάλαιο (τι μονοτονία!). Άχρηστο, ανώφελο για την κοινωνία και τον κόσμο τραπεζικό κεφάλαιο.
Η "δημοκρατία" των μπλε και πράσινων κόκκων -με μια απόχρωση μαύρου καρά - τζαφέρ- δεν μπορεί να ξεπλύνει τους λεκέδες που έχει χρόνια αφήσει στο πετσί μας. Νιώθουν ότι οι ημέρες τους τελειώνουν και πασχίζουν να αρπάξουν ότι μπορούν από το καράβι που βουλιάζει. Πασχίζουν να φτάσουν πρώτοι στο ξερονήσι μετά το επικείμενο ναυάγιο για να τους βρούμε εκεί πάλι αφέντες όταν φτάσουμε και εμείς. Φτάνουν ακόμα και στο να πετάξουν στη θάλασσα οικειοθελώς κάποιους μούτσους Μαντέληδες, προϊσταμένους εφοριών και πολεοδομίας, γιατρούς του Κολωνακίου. Μεταξύ άλλων υπενθυμίζουν έτσι ότι κανένας προδότης και αυλοκόλακας όσο δουλικός και αν είναι δεν είναι εξασφαλισμένος ες αεί. Θέλουν να μας πείσουν ότι ακόμα και αν βουλιάξει το καράβι που τόσα χρόνια τιμονάρουν πρέπει πάλι αυτούς να διαλέξουμε για καπετάνιους και αφεντικά. Πρέπει να δεχτούμε ότι πολλοί από εμάς πρέπει να θυσιαστούμε για να μπορέσουν οι υπόλοιποι να ζήσουν σκλάβοι στα επόμενα καράβια τους.
Είναι η μόνη μας ελπίδα να τους πετάξουμε στη θάλασσα. Αυτούς και τους καραβοκύρηδες τραπεζίτες, βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπές αστικές δυνάμεις. Στη θάλασσα αδέρφια και μάλιστα βαθιά στον πάτο με πολλά βαρίδια για να μείνουν σίγουρα εκεί.
Δεν είμαστε ραγιάδες αδέρφια. Είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας και της κοινωνίας μας. Ας αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη χωρίς μεσάζοντες και πεφωτισμένους σωτήρες - οδηγούς. Ας οδηγήσουμε το καράβι μας σε ένα εύφορο τόπο και εκεί θα τα βρούμε. Όλοι μαζί, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς ανάγκη για μαστίγιο και κλοπή. Όλα δικά μας είναι και είναι βέβαιο ότι υπάρχει πλούτος για να την περνάμε όλοι καλά.
Ας τους πετάξουμε στη θάλασσα και θα τα βρούμε τα υπόλοιπα.
Κοίτα, οι άλλοι έχουν κινήσει…