Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας εξωγήινος. Όχι πράσινος όπως όλοι νομίζουν και δεν είχε ανθρωπόμορφη εικόνα όπως όλοι νομίζουν. Ήταν σαν τη σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. Μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης και κατέβηκε χαμηλά ...

Αντάμωσα μ΄ένα φίλο απ΄ τα φοιτητικά χρόνια
(διαβάζοντας ένα βιβλίο του)
ο οποίος μου θύμισε ότι οι ξενοσπουδαγμένοι,
με την εισαγόμενη μεθοδολογία ανάλυσης και σκέψης,
αδυνατούν να προσεγγίσουν
τα ‘καθ’ημάς’ πράγματα.

Και η όποια γνώση τους, είναι αδύνατον
να επικοινωνήσει ‘ερωτικά’,
με την έννοια του συμ-πάσχω,

Οι διανοούμενοι που άλλοτε ήταν σαν εθνικοί σταρ, με διεθνή ακτινοβολία, αραίωσαν. Τη θέση τους πήραν επιφυλλιδογράφοι με το κομμάτι και έμπειροι παλαιοί δημοσιογράφοι. Εφημερίδες αντί για βιβλία.

Ίσως μέχρι τώρα είχα σταθεί απλά τυχερή και είχα γνωρίσει κυρίως καλούς ανθρώπους. Ή απλώς δεν ήθελα να δω την κακία. Όμως έρχεται μια μέρα που κάποιοι ενηλικιωνόμαστε (γιατί υπάρχουν και μερικοί που δεν ξυπνούν ποτέ από το λήθαργο). Και τότε είναι μεγάλη η απογοήτευση...

Το "όλοι" στην παραπάνω πρόταση είναι λίγο υπερβολικό. Λίγο μόνο. Πλησιάζει κατά πολύ την αλήθεια όμως. Μιλάω για ένα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα δίπλα μας, μπροστά μας αλλά δυστυχώς κρυφά από εμάς και αφορά τους περισσότερους από εμάς.

Ο Ζαμπούντα ήταν κόκκινος, όπως όλοι στη φυλή του έτσι και αλλιώς. Οι κεραίες του, μακριές και στητές, ξεπετάγονταν από το κεφάλι και ανιχνεύανε συνεχώς τον αέρα για δονήσεις, για μηνύματα φαγητού. Και αυτός περήφανος για αυτές, τις κρατούσε ψηλά για να ξεχωρίζει από τους άλλους. Για να είναι διαφορετικός.

Κατ'αρχάς, αν και άσχετο με το θέμα, θα ήθελα να χαιρετίσω όλη την παρούσα ιστολογηματική κοινότητα και να ευχαριστήσω τον διαχειριστή (και όχι μόνο) της ιστοσελίδας που με καλωσόρισε στα δικτυακά του μέρη!

Σηκώθηκες, πήγες για δουλειά, κουράστηκες, μπούχτισες, γύρισες το βράδυ στο σπίτι, έφαγες και κοιμήθηκες. Το πρωινό έρχεται γρήγορα, οι εικόνες που περιβάλλουν τον ονειρικό σου κόσμο τρέχουν σαν τρελές και καλπάζουν σαν καθαρόαιμα αραβικά σε μία έρημο ψάχνοντας απεγνωσμένα μία όαση.

Να έχεις καθαρή συνείδηση μας έλεγαν μια ζωή οι πιο μεγάλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Και τι είναι η συνείδησή σου για να είναι καθαρή; Ο πάγκος της κουζίνας ή τα τζάμια του αυτοκινήτου σου; Γιατί αν είναι κάτι παρόμοιο να πάρω ένα πανί να την καθαρίσω στη στιγμή.

Το παρακάτω τυχαία ήρθε στα χέρια μου, δεν το 'γραψα εγώ αλλά είναι πολύ καλό! Ακατάλληλο για τους κολλημένους, γι' αυτούς χωρίς χιούμορ και για αυτούς που νομίζουν ότι ζουν σε ένα ονειρικό κόσμο..

Θανατος:

. Σε όσους είναι άνω των 25 και διαβάζουν Χάρι Πότερ. Θα το πω μια